Welzijn

Hallo allemaal, hier is Joep. Tijd om weer eens de blog van Kale over te nemen. Ik heb namelijk een beetje liggen denken bij het slapen (en jullie weten, ik slaap nogal vaak) en die gedachten moet ik maar eens kwijt. Het gaat me om het verschil tussen welzijn en welvaart. Laatst liep Kale een beetje te mopperen op een ingezonden brief in de krant waarin voor hem weer eens duidelijk werd dat sommige liberalen welvaart en welzijn aan elkaar gelijk stellen. Maar dat is het natuurlijk niet. Over dat verschil heb ik eens liggen nadenken.

Welvaart is wel duidelijk. Je hebt dan de mogelijkheid om meer en luxere dingen aan te schaffen.  Dat is een duidelijk meetbare economische grootheid. 

Welzijn is wat complexer. Om een voorbeeld te geven, ik eet en slaap graag. De welvaart zorgt er voor dat er genoeg lekker eten in huis is om mij te voeren en dat er een bank en een bed in huis staan waar ik lekker uitgebreid op kan slapen. Maar ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om lekker in het zonnetje te liggen slapen. Dat ligt nóg lekkerder en dan lig ik nóg langer te genieten van het slapen. Dus zei ik een keer tegen Kale: “Joh, koop jij van die welvaart van jou nou eens lekker wat meer uren zon in huis, bij voorkeur schijnend op de bank of op bed.” “Dat kan ik niet,” zei Kale, “zonneschijn kan je niet kopen.” Mijn eerste reactie was om die Kale dan maar uit huis te sturen, want wat heb je dan aan hem, als hij zo’n simpele vraag niet kan beantwoorden. Maar ik besloot er over na te gaan denken. Onder het slapen natuurlijk (gelukkig scheen de zon die dag). Het begon me langzaam te dagen. Dat heerlijk liggen slapen in het zonnetje draagt in hoge mate bij aan mijn welzijn. Maar de welvaart kan daar niets aan veranderen, want die welvaart kan dus geen extra zon kopen. Dus zijn welvaart en welzijn twee wezenlijk andere dingen.

Ik had nog zo’n 12 uur slapen te gaan die dag, want ik slaap nu eenmaal bijna 20 uur per dag. Toen ben ik nog wat verder gaan denken. Ik was namelijk wel nieuwsgierig hoe het komt dat mensen welvaart en welzijn zo makkelijk verwarren. Dat komt voor een deel omdat onze boekhouders en dus managers (maar die link is een onderwerp voor een aparte blog, daar moet ik nog een nachtje over slapen) graag alles onder controle willen hebben. Controle begint bij alles precies weten en omdat ik Delft woon heb ik van die technische luitjes die hier rondstappen geleerd: meten = weten. De managers en boekhouders willen dus meten. Welvaart is veel makkelijker te meten dan welzijn, dus wordt voor het gemak welvaart gemeten, terwijl ze eigenlijk welzijn willen weten. Als je met welvaart begint, dan klopt het vergelijk nog wel. Want ik vind eten lekker en als ik van de welvaart eten kan kopen, lopen welvaart en welzijn hand in hand. Zo ook voor een bank en een bed. Maar ja, dan wil ik in de zon gaan liggen slapen en daar gaat de schoen dus wringen. Dan klopt de vergelijking niet meer. Sterker nog, ik denk dat teveel welvaart zelfs een negatief effect op welzijn kan hebben. Nog maar een praktijkvoorbeeld. Ik vroeg aan die Kale om meer voer voor mij te kopen, want eten vind ik lekker en doe ik graag. Daarop zei die Kale dat hij mij niet teveel voer wil geven, want dan word ik dik en krijg ik gezondheidsklachten. Met die klachten zou ik dan naar de dierenarts moeten. Daar schrok ik wel van, want ik ben een ervaren dierenarts-ganger en ik kan je vertellen, naar de dierenarts gaan is erg slecht voor mijn welzijn. Trouwens ook voor de welvaart van die Kale, want die moppert altijd als ie de rekening moet betalen.

Het was nu bijna etenstijd geworden, maar ik moest mijn gedachten nog even afmaken. Want ik merk dat heel veel mensen heel veel tijd en moeite steken in het behouden en vergroten van hun welvaart. Daar worden de mensen niet vrolijk van en gaan dan ook wat meer mopperen. Ze worden ontevreden wordt dan gezegd. Dat lijkt me nou typisch iets dat niet bijdraagt aan je welzijn, dus ik heb nu zelfs een tweede bewijs voor mijn stelling dat welvaart en welzijn niet gelijk zijn, gevonden.

Nu ga ik ophouden, want ik krijg kramp in mijn pootjes. Het is maar goed dat ik zoveel slaap, want dan kan ik lekker lang (en goed) nadenken.

Tandsteen

Truus heeft last van tandsteen, vooral aan de tanden achterin haar mond. Vorig jaar ontdekten we het (bruinige en brokkelige tandjes) en de dierenarts liet toen zien hoe dit redelijk makkelijk te verwijderen is. Nagel er achter haken, wat kracht zetten en dan komt het tandsteen los en verschijnt weer een mooie witte tand. 

Makkelijker gezegd dan gedaan kom ik nu achter. Allereerst is Truus een stuk minder onder de indruk van mij dan van de dierenarts, dus ze protesteert wat fanatieker. Maar ze blijft een voorbeeldig poesje, want het protest wordt niet gewelddadig. Daarnaast moet je goed de slag hebben, want het tandsteen zit steviger vast dan je denkt. Omdat het ook helemaal tot aan het tandvlees loopt (dat ziet er ook rood en geïrriteerd uit), kom je nogal makkelijk tegen het tandvlees aan en dan begint ze een klein beetje te bloeden. Niet leuk allemaal, maar ja, het tandsteen laten zitten is ook geen optie.


Ik heb nu één kant helemaal gedaan en de andere kant voor de helft. Nog een paar pogingen en dan heeft ze weer een mooi gebit. Ik doe het heel voorzichtig aan, want ik wil haar ook niet al te zeer frustreren. Maar ze blijft voorbeeldig, want heel snel na de behandeling komt ze weer gewoon lief kopjes geven en bij me snorren.

Als de laatste stukjes eruit zijn, dan ga ik op zoek naar brokjes die tandsteen vorming voorkomen. Kan ik haar daar ook wat van voeren, zodat het in de toekomst (hopelijk) niet meer nodig is om haar tanden weer te grazen te nemen.

Paps

Gisteravond hadden we met mijn vader afgesproken. Eerst een biertje in de kroeg (De Klomp, maar dat hebben de vaste lezers vast kunnen raden) en daarna gegeten bij Matties. De reden om af te spreken was wat minder leuk. Vorige week is een van zijn vriendinnen overleden en met haar begeleiden heeft hij het de afgelopen weken razend druk gehad. We spreken elkaar niet dagelijks of wekelijks, dus het is een beetje langs mij heen gegaan, totdat ik vorige week een afspraak met hem wilde maken. Toen hoorde we dat zijn vriendin op sterven lag (en die nacht daarna ook daadwerkelijk is overleden).
Gisteren was de crematie van die vriendin en we hadden aan mijn vader voorgesteld om 's avonds dan een hapje met hem te eten. Had hij meteen wat afleiding na zo'n zware dag en zware weken en kon hij ook een beetje zijn verhaal kwijt. Ere wie ere toekomt trouwens, het idee om hem uit te nodigen kwam bij Corinne vandaan.

Het is een hele leuke avond geworden. Allereerst natuurlijk in de kroeg. Corinne en ik zaten al op hem te wachten (de Leffe Radieuse was al voor een kwart leeg) toen hij met zijn fluitje bier aan kwam zetten. Het was direct duidelijk dat hij zin had in een gezellige avond.
Na het biertje zijn we dus naar Matties geweest, een leuk, klein restaurant dat nieuw was voor mijn vader. Daar hebben we gezellig verder gekletst over van alles en nog wat. Uiteraard ook veel over zijn overleden vriendin en over de crematie van eerder die dag. Ik kon merken dat hij het fijn vond om zo uitgebreid kletsen met ons. Mijn zus, zo bleek uit de verhalen van pa, was naar de crematie gekomen "om hem in zijn verdriet te steunen". Het was voor ons overduidelijk dat het hem heel goed deed dat mijn zus (goeie aktie, zus!) die tijd en aandacht voor hem had. Daar kwam dan de avond met ons samen bij, waar hij ook overduidelijk plezier aan beleefde. Ook wij hadden het prima naar ons zin hoor, denk niet dat wij er als zoutzakken bij hebben gezeten.
Na het eten zijn we nog voor een afzakkertje terug naar de kroeg gegaan. We waren duidelijk alle drie nog niet klaar met deze avond. Pa aan de koffie met cognac, Corinne aan de thee en ik aan de 400 Pound Monkey (als ze een bier naar je vernoemt hebben, moet je het natuurlijk ook wel drinken. :)).
Uiteindelijk ging mijn vader naar de bushalte, terug naar huis en zijn wij naar huis gewandeld. Een mooie afsluiting van een hele aangename avond.

Zoals al eerder gezegd, we hebben echt niet dagelijks of wekelijk contact, maar op dit soort dagen merk je maar weer dat het heel prettig is om zo'n vertrouwde omgeving als je familie te hebben waarop je altijd terug kan vallen. Het deed mijn vader gisteren zichtbaar goed dat zijn kinderen plus aanhang met hem meeleefden en hem wat extra aandacht gunden.

Het genoegen was geheel wederzijds, paps.

Inloopkast

Al sinds we hier in Delft wonen hebben we last van een centrale verwarming die langzaam maar zeker druk verliest. Elke 5-6 weken moet ik de installatie bijvullen. We zoeken al tijden naar het lek, maar tot nu toe niet gevonden. Tot een week geleden. Toen zagen we in de vestibule bruine vochtplekken in het plafond verschijnen. Ik meteen de vloer er boven opengemaakt, maar niet direct vocht te vinden. Wat me wel opviel was dat één van de leidingen flink smoezelig was, dus daar heb ik een stukje keukenrol om gebonden, om te kijken of er geen vocht langs zou lopen. Maar ik moest eigenlijk nog een deel van de vloer open breken, om te kijken of daar de lekkage zat.
De ruimte boven de vestibule is onze inloop kast. Als ik de vloer verder open zou gaan maken, dan moest ik flink in de kast gaan breken. Een goede gelegenheid vond Corinne om de kast maar meteen helemaal aan te pakken en opnieuw in te richten. De vorige bewoner had de kast diep en donker gemaakt en dat beviel ons al een hele tijd niet. Nu hadden we een smoes om maar eens aan de slag te gaan.

Ik dus een paar dagen voor de Pasen vrij genomen, zodat ik op mijn gemak de kast kon gaan slopen, verven en weer inrichten. Het slopen viel tegen. De vorige eigenaar had de kast zeer solide gebouwd en overal dikke balken en gipsplaten gebruikt. Maar goed, de kast was zaterdagmiddag helemaal kaal gesloopt. De gaatjes in de muren waren die avond ook gedicht. Gisteren konden we dus het puin uit de kast ruimen en twee keer een laag latex op de muren en het plafond aanbrengen. Vandaag de roeden en de planken opgehangen en de kast weer helemaal ingeruimd (wat een zooi verzamelt een mens, zeg!). De kast ziet er fris en licht uit en omdat de planken wat minder diep zijn, lijkt de kast ook nog eens groter.

Het enige wat nu nog moet gebeuren is de vloer. Maar dat komt een volgende keer wel. Nu eerst een beetje bijkomen van een weekend stevig doorwerken.

Joep

Mijn bazinnetje (je weet wel, Brillenvrouw) begrijpt me niet! Ik heb ontdekt dat ze me ontrouw is en daar ben ik heel verdrietig onder. De laatste tijd vond ik al dat ze wel heel vaak weg was en als ze dan thuis kwam en ik aan haar snuffelde, rook ik andere katten. Maar ja, denk je dan, ze zal wel onderweg een lieve straatkat tegengekomen zijn en die gekroeld hebben. Zo is Brillenvrouw namelijk wel. Altijd lief voor katten.
Maar sinds dit weekend weet ik het zeker. Ze heeft twee (!!) huizen waar ze naar toe gaat en katten eten geeft en ze kroelt. Ik rook drie andere katers en een lekkere poes toen ze thuis kwam.
Nu ben ik dus heel verdrietig en jaloers, want ik vind het al heel erg dat ze ook af en toe aandacht en voer aan die darm van een zus van me geeft (ik noem geen namen), maar nu ze gewoon ook buiten de deur andere katten heeft.... Ik kan wel janken!!

Het gerucht gaat trouwens dat ze naast die twee huizen nog een huis heeft, waar wel 4 katten (!!!) zijn die ze kroelt en eten geeft. Als dat waar is.......

En weet je wat het ergste is, die Kale hier in huis die helpt haar heel regelmatig! Die mag ik dus ook al niet!

Trein

Gisteren moest ik voor mijn werk naar Keulen. Geen probleem natuurlijk. Keulen is een leuke stad en ik kom er regelmatig. Deze keer had ik er voor gekozen om niet op één dag heen en weer te gaan, maar om een nachtje te blijven. Kon ik eindelijk weer eens met een Kölsch aan de oever van de Rijn op een terrasje zitten.

Helaas voor mij ging het aanvragen van de reis mis en daar kwam ik maandagmiddag pas achter. Tijd voor een alternatief dus, want mijn collega's in Keulen wilden wel graag dat ik langs kwam. Uiteindelijk gekozen voor toch maar een dagje heen en weer en in Utrecht zelf even een kaartje kopen. Zo gezegd, zo gedaan.

De ochtend ging voorbeeldig, geen problemen met de trein en ruim op tijd in Utrecht om een kaartje te kunnen kopen. Al met al vertrok ik met zo'n 5 minuten vertraging, maar dat is vrij gebruikelijk in de ochtendspits.
De tijd vloog, voor ik het wist was ik al in Keulen. Daar was het trouwens lekker zonnig gisteren.

Het werk ging de hele dag goed en rond 5 uur vertrok ik weer naar het station, om naar huis te gaan. Bij binnenkomst van Keulen Hbf zag ik op de borden dat mijn trein 5 minuten vertraging zou hebben. Geen probleem, ik ging toch nog snel iets eten. Na het eten was de vertraging opgelopen tot 15 minuten. Niet leuk, maar ach, allemaal te overzien. Maar vanaf hier ging het snel slechter. De vertraging liep via 40 minuten heel snel op naar 70 minuten. De volgende trein uit Keulen vertrekt normaal zo'n anderhalf uur later, dus mijn originele trein zou nog net iets sneller zijn. Helaas bleef het niet bij die 70 minuten, maar liep de vertraging op tot 110 minuten. De latere trein had ondertussen ook al 80 minuten vertraging, dus ik wist dat het een latertje zou gaan worden. Ik lummelde wat rond op het station en heb van pure ellende maar een Spaanse novelle gekocht. Kunnen we binnenkort weer eens ons Spaans oefenen.

Mijn originele trein had nu 150 minuten vertraging en de latere trein was al helemaal geannuleerd. Nu begon het voor mij knijp te lopen, want ik moest van Utrecht nog naar Delft, maar wilde niet met de nachttrein doorreizen, dan ben ik helemaal zo lang onderweg. Ik stond te dubben of ik niet een hotel zou gaan zoeken voor de nacht en dan de volgende ochtend terug zou gaan. Op dat moment werd ook mijn trein geannuleerd en ben ik op jacht gegaan naar een hotel kamer. Geen van mijn gebruikelijke hotels was beschikbaar, dus ik naar de DB service desk gegaan om te vragen hoe het nou verder moest. Bleek dat de latere trein toch niet geannuleerd was en met 80 minuten vertraging zou vertrekken. En een hotel voucher moest ik bij een andere service desk halen. Een vriendelijke vrouw die me daar hielp, maar het werkt natuurlijk niet echt handig zo. Zeker ook omdat bij de andere service desk natuurlijk een flinke rij stond te wachten, want niet alleen de treinen naar Amsterdam hadden vertraging in Keulen.

Ik ben dus maar weer terug naar het perron gegaan om op de vertraagde, latere trein te wachten (volgen jullie het nog). Tussendoor uiteraard ook even met thuis gebeld, want die wilde natuurlijk ook graag weten hoe laat het allemaal ging worden.

Om het verhaal niet nog veel langer te maken, ik ben uiteindelijk met de latere, vertraagde trein gegaan (die 80 minuten bleek redelijk waar te zijn). Mijn originele trein zou door een ander treinstel vervangen worden, maar daar werd, toen ik wegging, een vertraging van 200 minuten voor voorspeld. Het eerste stuk was bomvol, zelfs dringen bij het staan. Maar gelukkig moesten veel mensen er in Düsseldorf al uit, dus kon ik daarna gewoon zitten.

In Utrecht bleven we een paar minuten vlak voor het station staan wachten op een vrij spoor. Hierdoor miste ik natuurlijk net mijn intercity naar Rotterdam en de volgende trein werd meteen al met 10 minuten vertraging aangekondigd. Die vertraging liep op tot 15 minuten en hierdoor miste ik ook net een trein in Rotterdam om me naar Delft te brengen. Maar gelukkig ging er vrij vlot daarna nog een trein. Dat was wel de laatste trein van de normale dienstregeling, dus ik heb het net aan gehaald. Op Schiedam stonden we ook nog te wachten, zodat ik om 10 voor 1 's nachts op Delft station aan kwam. Zo'n drie en een half uur later dan het originele reisschema had voorspeld.

Corinne was al lang naar bed gelukkig. Hopelijk heb ik niet teveel kabaal gemaakt bij het binnenkomen.

Maar het was geen leuke reisdag gisteren.

Stroopwafels

Al flink wat jaren kom ik voor een project regelmatig op bezoek bij een Europees agentschap in Keulen. Bij wijze van grap zei mijn Engelse collega een keer dat ik wel eens koekjes voor bij de koffie mocht meenemen als ik op bezoek kwam. Dat laat ik me natuurlijk geen twee maal zeggen. Het eerstvolgende bezoek had ik een pak stroopwafels meegenomen. Bij het agentschap werkt een radjetoe aan nationaliteiten, waaronder (uiteraard) Nederlanders.
De paar Nederlanders die ik daar ken en waar ik mee werk vonden de stroopwafels een uitermate goed idee en tegenwoordig doe ik ze geen groter plezier dan bij een bezoek een pakje mee te nemen. Het liefst vers van de markt. Voor de niet-Nederlandse collega's waren de stroopwafels nieuw, maar ook die doe ik er dus een groot plezier mee.

Komende week wordt mijn laatste bezoek aan Keulen voor dit project. Er komt na een jaar of 5 een eind aan mijn deelname aan het werk, omdat ik aan het begin van dit jaar intern de overheid van baan ben veranderd. Gisteren op de markt hier in Delft een pakje stroopwafels gekocht, om het allemaal op de goede manier af te sluiten. Nu alleen nog hopen dat ik ze van de week niet vergeet mee te nemen.

Anders zit er niets anders op dan ze zelf maar opeten. :)