El elefante

Yo viajo mucho, por mi trabajo y para esparcimiento.

Esta tarde no quiero hablar de mi trabajo, solo de viajar de vacaciones.

Cuando  voy en vacaciones, prefiero un país con cultura, naturaleza, animales y buen comido. Todos tienen que ser especial del país, conque no deseo ver Starbucks en un país otro que los Estados Unidos, por ejemplo.

Deseo hablar de unos viajes más interesantes que hice. En 2003 visité Alaska y Yukon en America del norte. En un día, fui en un crusero para ver animales del mar. Durante este día vi animales como un delfin, un orca y una ballena por la primera vez de mi vida. Especialemente los delfines, que nadaban al lado del barco por unos minutes, eran un experiencia muy particular. El crusero duraba todo la mañana. Despues fui a mi casa para relajarme en la cama. De repente alguien llamada a la puerta. Levanté y abrí la puerta. Enfrente de mi casa eran un alce con su joven. Acerqué los para hacer unos fotos, pero cuando acercaba muy cerca el alce me amenazó y despues desaparecieron en el bosque.

En 2010 fui a Sudáfrica por mi trabajo. Despues del trabajo fui a Sabi Sands, un parque natural al lado de Kruger Park. Era mi primera vez en Africa conque era la primera vez que he visto animales del Grande Cinco. En Sabi Sands se esta en safari en un coche descapotable para ver los animales libremente. La primera tarde, fui en safari con mis colegas y Corinne. La naturaleza en la reserva es muy especial y este día tuvo bien tiempo, con muchos sol y una temperatura más de 30 grados. De repente, el chófer fue en el matorral. Detrás unos árboles estaba un elefante. Mi primer animal del Grande Cinco y muy, muy cerca de la coche. ¡Sólo 5 o 10 metros! Una experiencia para olvidar nunca.

Al final, el parador de Granada, que está en la Alhambra. Durante una vuelta de paradores en Andalucía, me alojé por una noche en este parador. Comer en los paradores es normalmente especial. En la Alhambra es un poca más especial. El restaurante está en el exterior del parador con vistas espectacular al Generalife. Con música clásica de la guitarra, toqué en vivo, era la cena más romántica de mi vida.

En el futuro, espero que vea paises como Argentina, Costa Rica, Namibia, Botswana y muchos, muchos más. Se tiene una lista de deseados con paises que quiero visitar es agradable, pero, lo que es el más importante de visitar estos paises es que voy a visitarlos con Corinne.

Verbazing

Sommige dingen in het leven kan ik me over blijven verbazen. Maar laat ik jullie eerst maar met een plaatje mijn blog verder in lokken:

Zo was ik laatst in Montréal voor mijn werk. Op zich niets bijzonders, daar kom ik wel vaker. Als ik daar ben verblijf ik altijd in hetzelfde hotel en daar kwam mijn verbazing deze keer. Ze hadden mij een kamer op de 2e verdieping gegeven en het is dus onmogelijk om tussen de receptie op de begane grond en mijn kamer op die verdieping met de trap heen en weer te gaan. Je bent gedwongen om met de lift te gaan. Er zijn wel noodtrappen en dergelijke, maar die brengen je dus rechtstreeks naar buiten, vaak ook met een alarm op de buitendeur. Maar zelfs zonder alarm op die deur wil je in Montréal in januari niet naar buiten als het niet echt hoeft.

Het ontbreken van een gewoon trappenhuis in een noord Amerikaans hotel (het is echt geen typisch probleem van Montréal, je vindt het in heel veel hotels in Amerika en Canada) blijft me dus verbazen. Ik vind het van den zotte dat je voor een enkele verdieping (of een paar verdiepingen) niet gewoon de trap kan nemen. En zolang ik zal reizen naar die contreien zal ik me er over blijven verbazen.

Favela Santa Marta

Vandaag de laatste dag van een lange dienstreis naar Rio de Janeiro. De hele week in een vergaderzaal gezeten of op een winderig terras aan de Copacabana.

Het vliegtuig vertrekt pas om 8 uur vanavond, dus ik ben met een Jeep tocht door de stad gegaan en heb daar o.a. de favela Santa Marta bezocht. We zijn aan de bovenkant begonnen en op weg naar boven heb je allerlei mooie uitzichten over de diverse stranden van Rio. De favela is de laatste jaren volop gerenoveerd. De mensen hebben er nu stromend water en elektriciteit.
 
Jaren geleden is Brazilië begonnen met het schoonvegen van de favela's. Allereerst gaat dan het leger naar binnen om alle criminelen er uit te jagen. Daarna komt er een speciaal politiecorps dat de orde handhaaft er er voor zorgt dat de criminelen ook wegblijven. Santa Marta is een schoolvoorbeeld van deze werkwijze en sinds die operatie een paar jaar geleden knapt de wijk zienderogen op. Het is een echte toeristen attractie geworden. Er worden zelfs filmopnames gemaakt (Fast and Furious 5) en ook Michael Jackson heeft er een deel van de clip They don't really care about us opgenomen. Uiteraard komt dat laatste uitgebreid aan bod tijdens de tocht door de favela.

We zijn met een klein groepje (onze gids, twee Braziliaanse dames en ikzelf) door de wijk afgedaald. Een van de Braziliaanse dames is niet goed ter been, dus al snel ben ik haar steun en toeverlaat en lopen we in een klassieke Hollandse polonaise door de favela. Ze spreekt nauwelijks Engels en ik nog minder Portugees, dus proberen we het in het Spaans. Dat lukt een beetje, gelukkig. In mijn beste Spaans leg ik uit dat we op deze manier eigenlijk een Hollandse dans van het carnaval doen. Het duurt even voordat mijn steenkolen Spaans de juiste woorden vinden, maar dan krijgt ze een hele grote glimlach op haar gezicht. Zo dalen we met veel plezier de nauwe trapjes en steegjes af, totdat we aan het begin van de favela aankomen. Daar zijn alle huizen ineens fleurig geschilderd, een project van een Nederlandse architect weet de gids mij te vertellen.

Als we helemaal aan het eind van de jeep tocht zijn, krijg ik twee dikke zoenen van mijn danspartner en ben ik voor de rest van mijn leven haar 'live guard'. Dat zei ze gelukkig in het Engels.

Trein

Gisteren moest ik voor mijn werk naar Keulen. Geen probleem natuurlijk. Keulen is een leuke stad en ik kom er regelmatig. Deze keer had ik er voor gekozen om niet op één dag heen en weer te gaan, maar om een nachtje te blijven. Kon ik eindelijk weer eens met een Kölsch aan de oever van de Rijn op een terrasje zitten.

Helaas voor mij ging het aanvragen van de reis mis en daar kwam ik maandagmiddag pas achter. Tijd voor een alternatief dus, want mijn collega's in Keulen wilden wel graag dat ik langs kwam. Uiteindelijk gekozen voor toch maar een dagje heen en weer en in Utrecht zelf even een kaartje kopen. Zo gezegd, zo gedaan.

De ochtend ging voorbeeldig, geen problemen met de trein en ruim op tijd in Utrecht om een kaartje te kunnen kopen. Al met al vertrok ik met zo'n 5 minuten vertraging, maar dat is vrij gebruikelijk in de ochtendspits.
De tijd vloog, voor ik het wist was ik al in Keulen. Daar was het trouwens lekker zonnig gisteren.

Het werk ging de hele dag goed en rond 5 uur vertrok ik weer naar het station, om naar huis te gaan. Bij binnenkomst van Keulen Hbf zag ik op de borden dat mijn trein 5 minuten vertraging zou hebben. Geen probleem, ik ging toch nog snel iets eten. Na het eten was de vertraging opgelopen tot 15 minuten. Niet leuk, maar ach, allemaal te overzien. Maar vanaf hier ging het snel slechter. De vertraging liep via 40 minuten heel snel op naar 70 minuten. De volgende trein uit Keulen vertrekt normaal zo'n anderhalf uur later, dus mijn originele trein zou nog net iets sneller zijn. Helaas bleef het niet bij die 70 minuten, maar liep de vertraging op tot 110 minuten. De latere trein had ondertussen ook al 80 minuten vertraging, dus ik wist dat het een latertje zou gaan worden. Ik lummelde wat rond op het station en heb van pure ellende maar een Spaanse novelle gekocht. Kunnen we binnenkort weer eens ons Spaans oefenen.

Mijn originele trein had nu 150 minuten vertraging en de latere trein was al helemaal geannuleerd. Nu begon het voor mij knijp te lopen, want ik moest van Utrecht nog naar Delft, maar wilde niet met de nachttrein doorreizen, dan ben ik helemaal zo lang onderweg. Ik stond te dubben of ik niet een hotel zou gaan zoeken voor de nacht en dan de volgende ochtend terug zou gaan. Op dat moment werd ook mijn trein geannuleerd en ben ik op jacht gegaan naar een hotel kamer. Geen van mijn gebruikelijke hotels was beschikbaar, dus ik naar de DB service desk gegaan om te vragen hoe het nou verder moest. Bleek dat de latere trein toch niet geannuleerd was en met 80 minuten vertraging zou vertrekken. En een hotel voucher moest ik bij een andere service desk halen. Een vriendelijke vrouw die me daar hielp, maar het werkt natuurlijk niet echt handig zo. Zeker ook omdat bij de andere service desk natuurlijk een flinke rij stond te wachten, want niet alleen de treinen naar Amsterdam hadden vertraging in Keulen.

Ik ben dus maar weer terug naar het perron gegaan om op de vertraagde, latere trein te wachten (volgen jullie het nog). Tussendoor uiteraard ook even met thuis gebeld, want die wilde natuurlijk ook graag weten hoe laat het allemaal ging worden.

Om het verhaal niet nog veel langer te maken, ik ben uiteindelijk met de latere, vertraagde trein gegaan (die 80 minuten bleek redelijk waar te zijn). Mijn originele trein zou door een ander treinstel vervangen worden, maar daar werd, toen ik wegging, een vertraging van 200 minuten voor voorspeld. Het eerste stuk was bomvol, zelfs dringen bij het staan. Maar gelukkig moesten veel mensen er in Düsseldorf al uit, dus kon ik daarna gewoon zitten.

In Utrecht bleven we een paar minuten vlak voor het station staan wachten op een vrij spoor. Hierdoor miste ik natuurlijk net mijn intercity naar Rotterdam en de volgende trein werd meteen al met 10 minuten vertraging aangekondigd. Die vertraging liep op tot 15 minuten en hierdoor miste ik ook net een trein in Rotterdam om me naar Delft te brengen. Maar gelukkig ging er vrij vlot daarna nog een trein. Dat was wel de laatste trein van de normale dienstregeling, dus ik heb het net aan gehaald. Op Schiedam stonden we ook nog te wachten, zodat ik om 10 voor 1 's nachts op Delft station aan kwam. Zo'n drie en een half uur later dan het originele reisschema had voorspeld.

Corinne was al lang naar bed gelukkig. Hopelijk heb ik niet teveel kabaal gemaakt bij het binnenkomen.

Maar het was geen leuke reisdag gisteren.