Geiten

We rijden naar Paltsi, een leuk klein dorpjeaan de oostkust. De route er naar toe is fraai.

Vlak na de afslag naar Paltsi worden we opgehouden door een kudde geiten. Een Bulgaar komt ons tegemoet op de weg en ook hij vindt het leuk om zo’n kudde langs te zien trekken. Een Grieks stel, dat achter de Bulgaar aankomt, is daar minder van gediend. De vrouw stapt uit en begint met een stok de dieren wat op te jagen. Hier zijn de herdershond en de geitenherder niet echt van gediend. De hond blaft de longen uit zijn lijf tegen de vrouw en de auto en de herder komt roepend aan vanuit de vallei. De vrouw gaat maar weer de auto in, ook omdat de laatste geit zo langzamerhand overgestoken is. De Bulgaar en ik komen langzaam in beweging en bij het passeren zie ik dat hij net zoveel plezier in het oponthoud heeft gehad als wij. De hond begeleid de Grieken nog even luid blaffend een stukje op weg.
 
Al met al heeft het een minuut of twee geduurd en ik vraag me af wat er nu zo enorm urgent is dat die twee minuten net met wachten en kijken naar de kudde geiten gevuld kon worden. Maar ja, de Grieken zijn in de auto nu eenmaal ongelooflijk ongeduldig, dus die willen het liefst de hele weg met vol gas door scheuren. En dat gaat niet makkelijk zonder schade als er een kudde geiten op de weg staat.
 

Trein

We gaan bijtijds op pad naar Ano Lechonia. Daar start een spoorlijntje dat dwars door de bergen naar Milies gaat.  Dit werd vroeger vooral gebruikt om goederen te vervoeren. Tegenwoordig zijn het alleen nog maar toeristen die in dit treintje vervoerd worden. De stoomtrein is ondertussen vervangen door een diesel.

De rit is prachtig. Mooie kloven en schitterende vergezichten. Zo zie je de prachtige natuur hier eens van de andere kant. De toeristen in de trein zijn in het begin wat gereserveerd, maar worden allengs losser. Dat krijg je van samen uit een raampje hangen om een mooie foto of video opname van die ene brug of dat uitzicht te maken.


In Ano Gatzea hebben we een tussenstop. Je zit vrij krap op houten banken in de trein en dat is niet echt comfortabel. Daarom is een korte pauze om de benen te strekken wel zo lekker. Na een minuut of tien worden we weer de trein in gedirigeerd voor het laatste stuk richting Milies. Ook weer een prachtig traject.

Eenmaal in Milies aangekomen moet de trein omgekeerd worden, want in de bergen is slechts ruimte voor een enkel spoor. De locomotief wordt losgekoppeld en om de treinwagons gerangeerd naar een grote draaischijf. Daarop wordt hij, met veel mankracht, gedraaid en vervolgens voor de treinstellen gezet. Nu staat hij klaar voor de terugrit.
 

Wandelen

“Je zou toch gaan wandelen vanmorgen?”

“Ja, maar het is nog geen 7 uur, ik kruip nog even terug”

“Hoezo? Is het pad niet open dan voor 7 uur?”

Ze heeft gelijk, ik kan maar beter vroeg op pad gaan, dan is de temperatuur nog dragelijk.

Ik wandel naar Afetes vanmorgen. Een wandeling van ruim anderhalf uur. De heenweg gaat door een rivierbedding in een kloof. Stevig doorstappen en af en toe over wat rotsen klauteren. Uiteraard zit er ook wat klimwerk bij. In totaal stijgt het pad zo’n 300 meter.

Aan het eind van de kloof moet ik wat improviseren, want de houten brug was niet bestand tegen een omvallende boom. En terug wandelen vind ik ook geen optie. Maar het lukt en ik kom uiteindelijk in het dorp aan. De luchten zijn donker, er dreigt regen, dus ik rust maar heel even uit en begin dan aan de terugtocht. Die gaat over wat makkelijker paden en zelfs een stukje over een asfaltweg. Dat loopt dus een stuk beter door.
 
Als ik eenmaal aan de rand van ons dorp ben, begint het wat te regenen. Ik schuil even, want ik wil wel nat van het zweet maar niet van de regen worden. Na een paar minuten kan ik weer verder en ik kom moe maar voldaan bij ons appartement aan.
 

Pilion Noord

Vandaag verkennen we het noordelijk deel van het schiereiland. Dit is echt bergachtig. We stoppen eerst even om Kala Nera te bekijken, een badplaatsje niet ver hier vandaan. Corinne twijfelde bij het boeken nog even tussen Kala Nera en Afissos. Zo te zien heeft ze goed gekozen. Allebei zijn het leuke dorpjes, maar Afissos is toch net wat meer onze smaak.

Tot aan Volos is de tocht best aardig, maar als we eenmaal rechtsaf slaan en de bergen in gaan wordt het echt heel mooi. Prachtige vergezichten stapelen zich op, bocht na bocht omhoog. Berg Pilion ligt aan de rechterkant van de auto, een mooie groene berg. Wij rijden er in feite omheen met deze tocht. De oostkant van het eiland is totaal anders van karakter. De bergen verdwijnen steil in zee, dus er is nauwelijks ruimte voor strand of bebouwing. We rijden ook niet over een kustweg, zoals aan de westkant, maar over een onvervalste bergweg. Leuk om te rijden, wel vermoeiend met al dat sturen, remmen en schakelen. Oh ja, en af en toe gas geven natuurlijk, anders duurt de tocht wel heel erg lang.

We willen lunchen in Damouchari, een plaatsje aan de kust. De weg er naar toe is smal en daalt steil af. Aan de rand van het dorp is het een drukte van belang met auto’s. De weg begint steeds voller te raken met geparkeerde auto’s. Wij keren om en gaan verder zoeken. Het is hier duidelijk toeristischer dan we hadden ingeschat. Het volgende dorp dan maar, Tsangarada. We vinden een restaurant met een mooi terras onder de bomen aan de doorgaande weg. Het plekje is fantastisch, het eten is heel redelijk. Als ik het toilet ga opzoeken word ik aangesproken door een man die me behulpzaam de weg wijst. Het blijkt een Nederlander te zijn die hier al 25 jaar woont. Hij komt uit Pijnacker en kent Delft goed. Minimaal 1 keer per jaar gaat hij namelijk nog terug naar Nederland en verblijft dan in Delft. Zelfs de restaurants en de terrassen in de stad kent hij goed.

Hij raadt ons aan om de plataan op het dorpsplein te gaan bekijken, de oudste boom van Griekenland en ook nog eens heel groot en dik. Eén van de takken moet zelfs met een stenen kolom ondersteund worden.

Pilion Zuid

Vandaag maken we een rondrit over het zuidelijk deel van het schiereiland. Kaart op de knieën en we gaan op pad.
 
Het noordelijk deel van het eiland wordt door het Pilion gebergte gedomineerd. Zuidelijk wordt het landschap wat heuvelachtiger. Sommige delen zouden zou uit Toscane geknipt kunnen zijn, met de cipressen en zo. Of misschien is Toscane wel gewoon een kopie van deze streek, dat kan natuurlijk ook. We volgen de kustlijn. Een prima weg, maar heel bochtig.
Argalasti is een wat groter dorp en ligt meer meer landinwaarts. Na het dorp keren we terug naar de kust. Horto en Milina zijn nog redelijk toeristisch, maar daarna wordt het rustig. Wel veel baaitjes waar een paar mensen zijn, maar zeker niet de drukte en chaos van de grotere kustdorpen.
 
Het laatste stuk voelt bijna verlaten aan en ik krijg een beetje het gevoel alsof ik naar het eind van de wereld rij. Het einddoel voor vandaag is Trikeri, het grootste dorp op de punt van het schiereiland. We stoppen echter eerst in Kotes. Een schattig klein vissersdorpje waar de tijd echt stil heeft gestaan. Er zitten wat vissers aan het water en een paar mensen op de terrassen. We drinken wat fris en wandelen vervolgens even door het dorpje voor wat foto’s. Heel pittoresk.


Daarna gaat het even mis. Vlak voor Kotes had ik een afslag gezien en ik dacht dat die naar Trikeri ging. Maar ik heb niet goed opgelet, want de weg gaat naar Agios Kiriaki. Wel veel dezelfde letters, maar niet helemaal hetzelfde. Ik keer om en we rijden vervolgens door langs Kotes en komen dan wel in Trikeri aan. Een leuk dorp boven op de heuvel. We lopen naar het centrum, bestaande uit twee pleintjes en drinken daar wat.
 
Voor de lunch stoppen we weer In Kotes. We kiezen het terras met de meeste Grieken, dat is altijd wel een goed teken. We mogen een vis uit de koelbox uitkiezen en kijken over zee uit terwijl we op onze vis (dorade) wachten. Onze vis is groot genoeg om samen te delen. Hij is er groot genoeg voor. We drinken nog wat water, want dat drink je hier eigenlijk de hele dag door wel. Daarna nog snel een toiletbezoek (niet zo gek met al dat water) en we beginnen aan de terugreis. Corinne doezelt een groot deel van de rit, dus ik kan geconcentreerd terugrijden. Het rijden hier gaat prima, maar je moet wel alert blijven, want Grieken gedragen zich net iets anders in het verkeer dan Nederlanders. Daarnaast zijn de wegen heel bochtig en het is dus veel remmen, sturen en gas geven. Leuk om zo te rijden, maar wel inspannend.

Huize Leonidas

Na de rondreis zitten we nu in een appartement in Áfassos op de Pilion. Een mooi plekje om tot rust te komen.

De zoons van de eigenaar zijn heel trots op de poezen, moeder met drie dochters:



Vol trots vertelde de jongste zoon over het ‘gezinnetje’.Hij raffelde er bijna het introductieverhaal voor af. Je ziet ook dat de hele familie lief is voor de beesten.

Uiteraard blijven de vier dames niet ongemerkt in de omgeving. De afgelopen dagen zijn er al een paar ‘aanbidders’ op bezoek geweest:




Die laatste is trouwens echt brutaal. Hij is al een paar keer op ons terras langsgekomen en vannacht vond ik hem in de kamer toen ik van de wc af kwam. Hij weet de weg, zeg maar.

Mocht je nog puf hebben en willen weten hoe het dorp er nu precies uit ziet:

Meteora

Het laatste vermeldenswaardige van de rondreis door Noord-Griekenland is het bezoek aan de Metéora-kloosters. Deze liggen vlak bij Kalambáka en zijn op steile kale rotsen gebouwd.  De rotspartijen zijn al van een flinke afstand te zien. Wat een werk moet dat geweest zijn voor de monniken, naar boven klauteren en alle materialen naar boven sjouwen. Ik vind het sowieso heel apart dat Griekse monniken gek zijn op afgelegen en onmogelijk te bereiken plaatsen om hun kloosters te bouwen. Dat is me al op diverse locaties in het land opgevallen.
Tot nu toe zijn we vooral Grieken en Griekse toeristen tegengekomen op deze rondreis, maar dat verandert vandaag volledig! Het is een compleet toeristisch gekkenhuis op de wegen op de rotsen naar de kloosters. Auto’s staan overal en nergens geparkeerd en touringcars moeten achteruit terug komen rijden, omdat er boven op de rotsen geen doorkomen aan is. Ondertussen blijven er stromen auto’s, bussen en motoren naar boven rijden om de kloosters te kunnen bezoeken.
We besluiten om niet al te lang te blijven. We maken flink wat foto’s en rijden wat van de wegen af, zodat we alle kloosters wel gezien hebben. Ondertussen verbazen we ons er over dat er zo verschrikkelijk veel toeristen hier zijn. Het gekke is ook dat je na een paar minuten wegrijden van deze plek eigenlijk geen benul meer hebt van de vele toeristen die hier zijn. Je merkt de drukte gewoon niet meer als je weer op de doorgaande weg zit. De rotsen zie je dan ook niet meer, dus binnen 10 minuten na het wegrijden van de complete chaos bij zo’n klooster zit je alweer in een totaal andere omgeving.

Métsovo

Giorgo had een paar goede tips.Boven Monondrini is een fraai uitzichtpunt over de Vikos-kloof. Dat klopt. We hebben daar een adembenemend uitzicht over de kloof en het is er redelijk rustig, zodat je ook echt het gevoel hebt dat dit stuk natuur puur voor jou is.

Vooruit nog een plaatje, omdat het er zo fraai is:
 
De dorpen waar we doorheen komen zijn flink wat toeristischer. We zijn alleen maar blij dat we de afgelopen nacht in Ano Pedina geslapen hebben.

Tip 2 van Giorgo was om de stenen bruggen bij Kipi te bezoeken. Lang geleden maakte de bevolking natuurstenen bruggen in deze regio, zodat ze niet weggespoeld werden bij het oversteken van omlaag stromend smeltwater. Diverse van deze bruggen zijn bewaard gebleven. Deze zijn nu een echte toeristische attractie, want elke brug die we bezochten was al snel een Griekse kakafonie. Grieken maken nu eenmaal graag wat rumoer in het leven.

Ook deze tip van Giorgo was raak, want we hebben een paar prachtige bruggen gezien.




Daarna wordt het wat minder vandaag. We zoeken ons ongans naar de goede route door Ioannina. Zo ongans dat zelfs de lunch er bij in schiet. Maar we komen op het rechte spoor en rijden uiteindelijk naar Métsovo, eindpunt van de reis vandaag. Métsovo is apart. Het lijkt een authentiek Alpendorpje dat leeft van het skitoerisme. Het dorp staat vol hotels, cafés en restaurants. Dat terwijl er op dit moment echt niet zoveel toeristen in het dorp rondlopen. Ik vermoed dat het dorp vooral van de wintersport bestaat. Het is niet een locatie die we zelf snel zouden uitzoeken.

Ano Pedina

Het leukste plekje van de reis vandaag. We gaan naar het Zagória gebied. Onderdeel van het Nationale Park Vikos-Aóos. Een deel van het Pindos gebergte ligt in in dit gebied.

De route er naar toe is mooi, maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien. Zodra we de doorgaande weg af gaan komen we in prachtig bergachtig gebied. De dorpen zijn van natuursteen uit de regio gemaakt en je ziet ze bijna niet tegen de bergflanken op. Wij gaan naar een van de leukste dorpen in dat gebied, Ano Pedina. Dat is een knus bergdorp, nog niet al te toeristisch. Het is even zoeken naar het hotel, maar als de eigenaar een twijfelende (en ongetwijfeld onbekende) auto ziet, komt hij aanlopen en vraagt: “Ross Travel?” Ja dus, dat zijn wij en dit is ons hotel. We krijgen een prachtige ruime kamer met een fijne badkamer en een heerlijk (niet te hard) bed. Als we aan komen rijden vallen er al wat spetjes regen. Dat wordt snel erger als we eenmaal op onze kamer zitten. Ik was mijn rugzak vergeten uit de auto te halen en kwam dus behoorlijk nat terug op de kamer van een stukje van zo’n 100 meter. Jammer dat we juist nu in een flinke regenbui terecht komen en opgesloten moeten zitten.

Maar de regen duurt niet te lang gelukkig en daarna gaan we het dorp verkennen. Je moet wel een klimgeit in dit gebied zijn, want volgens mij hebben ze in de dorpen hun uiterste best gedaan om geen enkel vlak stukje aan te leggen. Het is ze nagenoeg perfect gelukt in Ano Pedina. In het dorp zien we toch wel wat toerisme, want er zijn wel wat hotelletjes en guest houses. Ik kan me voorstellen dat er hier veel toeristen komen, wij vinden dit ook de mooiste plek van de tocht en willen er best nog wel eens een keer wat langer zitten.

We eten ‘wat de pot schaft’. Dit zegt de eigenaar letterlijk. Hij heeft wel iets aan Nederlands opgepikt, want hij blijkt een redelijk talenwonder te zijn. Het eten is lekker en gezellig. We zijn de enigen die bij het hotel eten, dus we hebben het terras voor onszelf. De gastheren vermaken ons met verhalen en huisgestookte tsipouro.

Ondanks de verregende middag een leuke dag en we besluiten om de volgende ochtend ruim de tijd te nemen om het gebied wat uitgebreider te verkennen voordat we door rijden naar de volgende plek.

Kastoriá

De volgende etappe leidt naar Kastoriá. Een mooi gelegen dorp aan een meertje.

Maar daar zijn we niet zo maar. We gaan vandaag echt de bergen in. Allereerst bekijken we Naoussa wat beter, want daar zijn we gisteren flink snel doorheen gereden. Het is een schattig dorp en op een plein zien we een enorme drukte. Er wordt een trouwerij gevierd en er staat een flinke rij om het bruidspaar te vieren. Bij elke bar op het plein is een kleine traktatie voor de bezoekers. Grappig om te zien hoe uitgebreid dit aangepakt wordt.

Daarna door naar Edessa. Hier gaan we vooral even naar de waterval kijken. Het stadje ligt op een klif op de bergen, dus het water kan spectaculair naar beneden vallen. Naar beneden vallend water trekt toeristen, dus heeft het dorp een waterval gecreëerd. Het ziet er goed verzorgd uit en we komen flink wat nationaliteiten op dit punt tegen.

Daarna gaan we door naar de Prespá-meren. Deze liggen op de grens met de Republiek Macedonië en Albanië. Beide landen zie je ook liggen als je halverwege de afdaling van de berg naar de meren bent. Het is hier ongelooflijk rustig. De omgeving is prachtig. We stoppen in een piepklein dorp en kijken wat uit over het meer. De aalscholvers houden ons angstvallig in de gaten. Misschien zijn wij wel meer een attractie voor hen dan andersom.

Kastoriá is het eindpunt van vandaag. We moeten wel even zoeken naar het hotel, maar met wat hulp van wachtende taxichauffeurs lukt het uiteindelijk wel. Het ligt aan een drukke straat, niet ver van de boulevard. Na het uitpakken wandelen we naar het oude centrum. Dat ligt boven op de heuvel van het schiereiland waarop een deel van het dorp  is gebouwd. Klauteren dus en dat met deze temperaturen. Maar ja, we zitten straks in de Pilion en dat wordt ook flink klauteren, dus we zijn eigenlijk gewoon in training.

We drinken wat aan de boulevard (smaakt goed na zo’n klauterpartij) en eten daar ook wat. Daarna terug richting hotel voor een onrustige nacht vol straatlawaai, warmte en een bikkelhard bed.

Naoussa

Vandaag een lange rit naar het noorden. In het begin vooral over de snelweg. Het is de weg van Athene naar Thessaloniki, dus één van de hoofdwegen in Griekenland. Bij tijd en wijle saai, maar sommige stukken zijn echt prachtig. Je rijdt over de laagvlakte tussen de bergen en de zee en zo af en toe kom je door mooie valleien.
We zijn onderweg voor koffie gestopt in Litóchoro, een dorp aan de voet van de Olympus bergen. Leuk dorp, wel wat toeristisch. Maar dat verbaast uiteindelijk niet als er zulke beroemde bergen op de achtergrond liggen.
Na de koffie nog een stukje noordelijker op de snelweg, tot aan Methoni. Daar gaan we de kleinere wegen op. Het landschap wordt fraaier en fraaier. De routebeschrijving heeft veel ruimte voor interpretatie, maar uiteindelijk komen we wel op de plaats van bestemming aan, Naoussa. Een leuk dorp aan de voet van een gebergte. Voor ons hotel rijden we door het dorp heen, rijden dan nog even door en komen vervolgens bij het Ágios Nikólaos Park aan. Een mooi aangelegd park, populair vooral bij de lokale bevolking. Tijdens ons hele verblijf horen we slechts één andere familie een andere taal dan Grieks praten. Uiteraard Nederlanders.
Als de spullen in de kamer gezet zijn en we een klein dutje hebben gedaan gaan we door het park wandelen. Het is heerlijk koel onder de bomen en de stroom die door het park loopt zorgt ook voor verkoeling. Onderweg komen we een schildpad tegen. Hij schrikt even van ons, maar kruipt toch al snel weer uit zijn schulp. Na enige bestudering besluit hij dat wij totaal niet interessant zijn en wandelt vrolijk verder het struikgewas verder in.
We eten vanavond in een van de restaurants tegenover het hotel. Lekker gegeten, maar wel apart. We krijgen allereerst een vragenlijst in te vullen. Uiteraard in het Grieks. Het blijkt gelukkig geen toelatingsexamen te zijn, maar een keuzelijst voor de maaltijd.Corinne spreekt Grieks en helpt mij met het invullen van de lijst. Ik kies voor kebab politico. Ben benieuwd welke Europese leider voor dit gerecht model heeft gestaan.
We drinken er een lokale wijn bij, want Macedonië is een echt wijngebied. Ze is nog wat jong, maar prima aan te raden.

Volos

Dit jaar is het noordelijk vasteland van Griekenland onze vakantiebestemming.
We beginnen in Volos, de op 5 na grootste stad van Griekenland. De vlucht er naar toe vertrok heel erg vroeg (half 5) van Schiphol, dus we hebben eigenlijk niet geslapen voordat we het vliegtuig in gingen. Dat betekent dus vooral duf, moe en slaperig als we eenmaal in Volos zijn,. Maar we laten ons niet helemaal op de kop zitten en verkennen de stad. Nou ja, eigenlijk alleen de boulevard. Niet de hele boulevard natuurlijk, maar stukje vlak bij ons hotel, volgeladen met terrassen. De eerlijkheid gebied ook te zeggen dat we wel langs alle terrassen gelopen zijn, maar ze zeker niet allemaal geprobeerd hebben. Bijslapen kost namelijk ook veel tijd en dat doe ik liever in bed dan op een terras.
Voor de geïnteresseerden onder jullie: Volos schijnt de vertrekplaats van Jason en de Argonauten te zijn geweest voor hun zoektocht naar het gulden vlies. De rest van het verhaal google je maar even als je het niet weet. Waarom ik het vertel terwijl ik niet zelf even de moeite neem om het op te zoeken? Omdat ik er een paar foto’s bij heb, zelf gemaakt op de boulevard.
Mocht je interesse in het bord naast de boot hebben: 




Aan het eind van de boulevard is er ook een standbeeld geplaatst.

Voor de rest hebben we vooral geslapen inderdaad en wat gegeten en gedronken. De ober bij de lunch heeft nu al de prijs voor meest warhoofdige ober van deze vakantie gewonnen. De man was meer dan wandelende chaos!

Mamamba Bay Wetlands

Gaan we een van de hoogtepunten van deze reis al op de eerste dag meemaken? Dat is de vraag die we ons bij het wakker worden al stellen.
Eén van de redenen om terug te gaan naar Oeganda is om de Shoebill Stork te zien. Vlak bij Entebbe is een moeras, waar je een heel grote kans hebt om deze zeldzame vogel te zien.
We rijden vanaf de Gately Inn via onverharde wegen richting Mabamba swamp voor onze eerste activiteit. We gaan een paar uur met een kano door het moeras heen varen. Het doel is om allerlei vogels te zien maar vooral toch de Shoebill Stork.
Het is een prachtig gebied en ook nog eens lekker zonnig weer. We genieten met volle teugen, maar die Shoebill zit goed verstopt. Opeens wordt de gids enthousiast. Er vliegen twee Shoebills niet te ver van ons. We volgen ze en proberen foto’s te maken. Uiteindelijk landen ze een flink eind bij ons vandaan, dus die gaan we niet meer van dichtbij zien vandaag. 
De boot vaart door richting Lake Victoria. We komen onderweg diverse andere kano’s tegen. Grappig hoe de bootjes langs elkaar heen schuren in de smalle kanaaltjes. In het meer open gebied zien we allerlei mooie vogels (Corinne houdt de namen bij). We varen wat rond en maken flink wat foto’s. Na een tijdje stelt de gids voor om terug te gaan en met tegenzin geven we daar aan toe, toch wel een ietsiepietsie teleurgesteld dat we de Shoebill niet van dichtbij hebben gezien. Stiekem hoop ik nog op een toetje op de terugweg.
De gids ziet niet ver van ons vandaan nog een Shoebill vliegen en die landt zowaar niet te ver bij ons vandaan. Het plan wordt dus ter plekke gewijzigd en i.p.v. terug naar het vertrekpunt gaan we op jacht naar deze vogel. Een paar minuten later is het prijs! De motor van de boot gaat uit en zachtjes peddelend komen we dicht bij een Shoebill op de grond. We blijven wel op redelijke afstand, want je moet die vogel natuurlijk niet teveel laten schrikken. Maar met de zoomlenzen krijgen we hem goed op de foto. Hopelijk hebben we hem ook scherp op de foto gekregen. J
Na een paar minuten gaan we toch terug naar onze gids en we zijn helemaal enthousiast dat we op het allerlaatste moment toch deze hele bijzondere vogel hebben gezien. En dat op de eerste dag. Hier hadden we stiekem toch een beetje van gedroomd toen we het definitieve reisschema kregen.
Onze vakantie is nu al voor een groot deel geslaagd.

Voorpret

De vakantie begint dichterbij te komen. Onze voorpret hiervoor begon al eind vorig jaar toen we de bestemming gingen uitzoeken en een rondreis gingen samenstellen. We hopen weer een mooie reis te maken naar Afrika. Deze keer willen we vooral veel vogels zien en fotograferen. Dat vraagt uiteraard om een update van onze camera's, want niets fotografeert zo mooi als nieuwe spullen natuurlijk!

Lief heeft zich de afgelopen dagen al enorm verdiept in een nieuwe lens voor haar digitale spiegelreflexcamera. De oude lens had tijdens de laatste safarireis weer eens mechanische kuren en dat kun je echt niet gebruiken op het moment dat het luipaard in de ideale pose voor je camera staat. Vandaar dat ze haar oog op een hele mooie Sony lens heeft laten vallen.
Gisteren kwam daar ineens het idee bij om ook de compactcamera te vervangen, want die is ook al weer flink wat jaren oud. Daar hebben we ons vanmorgen in verdiept. Uiteindelijk viel ons oog op een Panasonic Lumix.

Na de koffie zijn we eerst naar een fotozaak in Delft geweest, maar daar kregen we het goede gevoel niet bij. Wij dus op de fiets naar Hafo in Den Haag. In de winkel zien we een oude bekende die ons al een paar keer heeft geholpen bij Talens op de Markt in Delft. Hij was het na wat uitleg van onze wensen helemaal eens met de keuze van lief voor de lens. Sterker nog, hij had een prima 2e hands exemplaar liggen.
Toen we over de compactcamera begonnen wees hij ons op het iets nieuwere model van de Panasonic Lumix die we op het oog hadden. Deze kan foto's in RAW formaat maken en hij heeft ook een aparte zoeker, wel zo handig in het volle daglicht.

Wij zijn er dus klaar voor, voor die vogels in Oeganda. Wel nog even een beetje oefenen met de nieuwe spullen, maar dat is alleen maar meer voorpret voor de reis!

El elefante

Yo viajo mucho, por mi trabajo y para esparcimiento.

Esta tarde no quiero hablar de mi trabajo, solo de viajar de vacaciones.

Cuando  voy en vacaciones, prefiero un país con cultura, naturaleza, animales y buen comido. Todos tienen que ser especial del país, conque no deseo ver Starbucks en un país otro que los Estados Unidos, por ejemplo.

Deseo hablar de unos viajes más interesantes que hice. En 2003 visité Alaska y Yukon en America del norte. En un día, fui en un crusero para ver animales del mar. Durante este día vi animales como un delfin, un orca y una ballena por la primera vez de mi vida. Especialemente los delfines, que nadaban al lado del barco por unos minutes, eran un experiencia muy particular. El crusero duraba todo la mañana. Despues fui a mi casa para relajarme en la cama. De repente alguien llamada a la puerta. Levanté y abrí la puerta. Enfrente de mi casa eran un alce con su joven. Acerqué los para hacer unos fotos, pero cuando acercaba muy cerca el alce me amenazó y despues desaparecieron en el bosque.

En 2010 fui a Sudáfrica por mi trabajo. Despues del trabajo fui a Sabi Sands, un parque natural al lado de Kruger Park. Era mi primera vez en Africa conque era la primera vez que he visto animales del Grande Cinco. En Sabi Sands se esta en safari en un coche descapotable para ver los animales libremente. La primera tarde, fui en safari con mis colegas y Corinne. La naturaleza en la reserva es muy especial y este día tuvo bien tiempo, con muchos sol y una temperatura más de 30 grados. De repente, el chófer fue en el matorral. Detrás unos árboles estaba un elefante. Mi primer animal del Grande Cinco y muy, muy cerca de la coche. ¡Sólo 5 o 10 metros! Una experiencia para olvidar nunca.

Al final, el parador de Granada, que está en la Alhambra. Durante una vuelta de paradores en Andalucía, me alojé por una noche en este parador. Comer en los paradores es normalmente especial. En la Alhambra es un poca más especial. El restaurante está en el exterior del parador con vistas espectacular al Generalife. Con música clásica de la guitarra, toqué en vivo, era la cena más romántica de mi vida.

En el futuro, espero que vea paises como Argentina, Costa Rica, Namibia, Botswana y muchos, muchos más. Se tiene una lista de deseados con paises que quiero visitar es agradable, pero, lo que es el más importante de visitar estos paises es que voy a visitarlos con Corinne.

De Nijl

Onze laatste stek op deze reis, de Wildwater Lodge, midden in de Nijl, wat ten noorden van Jinja. Google maar even naar dit plekje, het is echt een prachtige locatie.

Het is vooral rustig hier als we er zijn. Qua gasten dan, want de Nijl zelf stort zich om het eilandje heen. Aan de ene kant (waar wij geslapen hebben) gaat het water door stroomversnellingen wat langzamer naar beneden, aan de andere kant van het eiland is zelfs een kleine waterval.
We hebben ons hier prima vermaakt. Het was schitterend zonnig weer en we zijn helemaal tot rust gekomen.
Nu staan de tassen klaar, we hebben geluncht, en wachten op Gerald om ons te komen ophalen voor de rit (via Jinja) naar de luchthaven. Daar moeten we nog meer wachten, want ons vliegtuig vertrekt pas om half 12 vanavond. Het grote hangen is nu echt begonnen. Voor ons altijd het minst leuke deel van de reis, maar wel een voorbode voor lekker weer thuis zijn, met die haarballen van ons.
Tot in Nederland! We zitten vol met verhalen over deze reis (en de blogs zijn slechts een samenvatting).

Lake Mburo

 

We verblijven hier in een andere lodge dan in ons reisschema staat, maar je hoort ons niet klagen. Echt een prachtige plek. Jammer dat we hier maar 1 nacht zijn.

We staan vroeg op om een game walk voor het ontbijt te maken. Op weg naar de verzamelplek met de gids zien we een nijlpaard op zijn gemak (een beetje slaperig lijkt hij zelfs te zijn) van zijn graasgronden naar het water in het moeras terug sjokken. Het is zelfs nog niet helemaal licht buiten, zodat het een heel apart effect geeft om zo’n groot dier in nog een beetje duister te zien lopen. Nijlpaarden zijn groot!

We gaan wandelen met een gewapende gids. Hij vertelt van alles en nog wat over het park, de vegetatie en de dieren die we tegen komen. Op een gegeven moment komen we iets de dicht langs wat struiken en laten een wrattenzwijn schrikken. Die komt met een enorm kabaal het struikgewas uit. Wij schrikken ons rot. De gids staat meteen met zijn geweer klaar, voor het geval dat. Ik ben met een paar sprongen op een veilige afstand van de struiken. En dat met die gammele knie. Er is gelukkig verder geen gevaar te duchten en wij wandelen verder.

Het leukste moment van de wandeling is als we een echtpaar topi’s zien die met een jong rondlopen. Als het jong zich onbedreigd voelt, dan springt hij echt rond dat het een lieve lust is. Het is schitterend om te zien hoe uitgelaten het dier aan het spelen is. We kunnen zelfs redelijk in de buurt komen om wat foto’s te maken.

Daarna gaat het regenen en zijn de dieren verstandiger dan wij. Zij schuilen gewoon, terwijl wij door blijven wandelen. Als we eenmaal bij onze lodge zijn aangekomen, zijn we redelijk nat geregend. De mensen van het kamp zien dat we eerder behoefte aan een douche hebben dan aan ontbijt, dus ze vullen snel onze waterzak, zodat we kunnen douchen. Er is een heel kort moment dat de regen wat minder wordt en dat is net als we naar het ontbijt lopen. Daarna begint het weer te gieten en dat blijft het een deel van de ochtend doen. Eigenlijk houdt het op als we weer bij de asfaltweg aankomen.

Virungas

 

Voor ons dé grote dag van de vakantie. De hoofdreden waarom we naar Uganda en Rwanda wilden. Vandaag gaan we op zoek naar de berggorilla’s in het Virunga gebergte. Dit vulkanisch gebergte strekt zich uit over DR Congo, Rwanda en Uganda en is een van de weinige plekken in de wereld waar de berggorilla’s nog voorkomen. Het Bwindi Impenetrable Forest is een andere plek, niet heel ver hier vandaan in het noorden. In totaal zijn er nog zo’n 800 berggorilla’s op de wereld, waarvan er zo’n 200 in Rwanda leven. Het deel van het Virunga gebergte in Rwanda ligt in het Parc des Volcans National Park. Dit is ook het gebied waar Dian Fossey haar onderzoek naar deze apen heeft gedaan. Ze ligt ergens in het park begraven, want ze is hier ook vermoord.

Na het ontbijt brengt Gerald ons naar het hoofdkantoor van het park. Daar verzamelen alle mensen die vandaag op gorilla tracking gaan. Het is een toeristische attractie van jewelste. Een uitgebreide dansgroep van een locale stam voert wat dansen uit, onder ritmisch getrommel. De toeristen staan er naar te kijken en je voelt langzaam maar zeker de spanning opbouwen bij iedereen. Als de dansers klaar zijn, verzamelen alle gidsen zich op een centraal punt. Hier krijgen ze te horen welke gorilla familie hun reizigers mogen bezoeken vandaag. Gerald is vrij laat aan de beurt en komt naar ons toe. Hij vertelt ons bij welke parkgids wij ons moeten melden. Daar verzamelt zich een groep van 7 toeristen. 5 Amerikanen en wij.

We krijgen wat uitleg over de familie en gaan dan onze jeeps weer in, op weg naar het beginpunt van de wandeling in het park. De route leidt helemaal terug naar onze lodge en voert ons letterlijk door de achtertuin van ons chalet naar een parkeerplaats aan de voet van de berg waar onze familie zich bevindt. Terwijl we uitstappen en ons groeperen, vertelt de groep van 4 Amerikanen dat ze al berggorilla’s zagen lopen toen ze over het pad langs de lodge reden. Ze liepen aan de rand van het bos, tegen de landbouwgronden aan. We huren een drager voor onze rugzak, Jimmy. Een gouden keuze, want hij zal de rest van de wandeling heel erg behulpzaam blijken bij de wat lastiger passages op onze route. Iedereen krijgt ook een wandelstok en dan gaan we op pad. Het is ondertussen half 9 geworden. Een gewapende bewaker loopt voorop, gevolgd door de gids. Dan komen wij met z’n zevenen en de groep van dragers sluit de rij. Al binnen 5 minuten is het bingo. We zien een paar berggorilla’s door de landerijen boven ons lopen. Dat zal de groep zijn die de Amerikanen vlak voor de parkeerplaats al hebben gezien. We zien 2 silverbacks in deze groep. We zien ook dat een groep toeristen zijn spullen neerzet en achter deze groep aan begint te wandelen. Zij zijn erg snel klaar vandaag. Wij moeten nog even verder, want dit blijkt onze groep niet te zijn. Maar we hebben ze toch maar mooi gezien!

De wandeling is prachtig, zeker als we eenmaal het bos betreden. Flinke stukken zijn makkelijk te belopen, maar twee hele venijnige, steile klimmetjes hakken er goed in. Tijdens die stukken zijn de dragers goud waard. Ze helpen ons door de moeilijke stukken heen en voorkomen dat mensen vallen of ongelukken krijgen. Onze groep vordert niet heel snel. Wij zijn zo’n beetje de jongsten van de groep en ook redelijk fit in vergelijking met de rest. Er worden regelmatig rustpauzes ingelast, want klimmen op deze hoogte is heel lastig. Het weer is prachtig vandaag, zeker in vergelijking met gisteren. De temperatuur is aangenaam laag en er zijn wat wolken in de lucht, zodat er wel wat zonlicht is, maar het toch niet te warm wordt.

Na zo’n anderhalf uur is het zover. We ontmoeten de trackers die in alle vroegte vandaag de gorilla’s zijn gaan zoeken en die ons per radio naar deze ontmoetingsplaats hebben gestuurd. Nu laten we onze dragers, rugzakken, water en wandelstokken achter. We staan er alleen voor op het laatste stukje, met een beetje hulp van gids en trackers. Na een paar minuten klimmen zien we de eerste berggorilla’s. Ze blijken op de ideale plek te zitten, een open stuk in het bos. Het is wel een kleine vallei, dus we moeten flink wat klimmen en dalen om ons tussen de diverse leden van de familie te bewegen. Net als bij de chimpansees mogen we ook nu maximaal een uur bij de groep blijven. Onze groep is de op één na grootste familie die bezocht kan worden en er lopen een aantal baby’s in deze groep rond. De jongste is nauwelijks 1 jaar oud. We kijken onze ogen uit en iedereen fotografeert er op los. Het blijkt op deze locatie onmogelijk om de vereiste 7 meter afstand te houden. We kunnen vaak niet veel verder achteruit en de gorilla’s komen gewoon op ons af of lopen tussen ons door. Corinne staat op een gegeven moment op minder dan een meter afstand van een gorilla te fotograferen. Er zijn er zo verschrikkelijk veel, dat we af en toe niet weten waar we moeten kijken. Je zou willen dat je drie foto’s tegelijk naar verschillende kanten kon maken. De groep zit op zijn gemak te eten en we zien hoe ongelooflijk sterk deze beesten zijn. Met het grootste gemak rukken zelfs de kleinste gorilla’s de planten met wortel en al uit de grond waarna ze de bladeren er af eten en ze de wortels opknagen. Als de honger gestild is, worden de kleintjes speels en de ouderen wat lui. Dat levert echt prachtige plaatjes op.
Het enige wat er tot nu toe nog aan ontbreekt is de volwassen man van de groep, de silverback. Na ruim een half uur zien we hem op zijn gemak achter het bamboe bosje vandaan komen. Wat een indrukwekkende verschijning. We blijven nog even op onze plaats om van de moeders en kinderen te genieten, maar gaan voor het laatste stuk toch achter de silverback aan. In de afdaling glij ik weg en vouwt mijn rechterbeen dubbel. Mijn knie vindt dat niet fijn en ik slaak even een kreet van pijn en schrik. De gids is onmiddellijk bij me en helpt me verder. Met een klein beetje strompelen en wat onzeker op de benen kan ik wel weer verder. We komen ook heel erg dicht bij de silverback in de buurt. Ik denk niet meer dan 4 meter afstand op een gegeven moment. Als we boven hem langs lopen, hou ik me angstvallig aan wortels vast, om maar niet weg te glijden. Ik ben nog wel wat onzeker op de been op dat stuk. Je wil volgens mij echt niet tegen zo’n silverback aanglijden als je verkeerd stapt. Lijkt me een pijnlijke ervaring.

Als de gids ons meldt dat ons uur op is en dat we de laatste plaatjes moeten schieten komt de silverback achter ons aan. Ik sta op een gegeven moment het dichtst bij hem en kan een paar prachtige foto’s schieten. Hij komt gelukkig niet veel verder op ons af, maar gaat iets boven ons lopen. Als ik omkijk, zie ik hem op een paar meter afstand recht achter me liggen, op zijn dooie gemak in de struiken.

Kigali

 

De grensovergang tussen Uganda en Rwanda is druk en heel rommelig. Uiteindelijk doen we er een uur over om Uganda uit te gaan (kwestie van een paar minuten) en Rwanda in te komen (kwestie van ruim een half uur). We hadden voor de reis al onze visa voor Rwanda via internet aangevraagd en ze bijna per kerende post per e-mail ontvangen. Bij de grens gaat het echter niet zo snel. Daar moet alles minstens drie keer gecheckt worden en stempelen de grenswakers zich rot op de papieren. We blijken onze formulieren voor immigratie ook niet goed ingevuld te hebben. Bij beroep hebben we namelijk ‘ambtenaar’ ingevuld, maar dat vind onze dienstdoende grenswacht niet genoeg. Hij wil weten bij welk ministerie we werken en wat we daar precies doen. Als ik hem zeg dat ik regelgeving voor luchtvaart ontwikkel, dan kijkt hij wat bedenkelijk maar besluit toch niet verder te vragen. Ik moet het wel allemaal nog even op het formulier schrijven (en dat in een vakje van 6 bij 2 cm). Uiteindelijk is alles in orde, is de kassier blij met onze $60 en krijgen we allebei een bonnetje voor de betaling. We kunnen door over een mooie asfalt weg, slingerend door het berglandschap richting Kigali.

Kigali is een echte miljoenenstad. Na de relatieve rust van de plaatsen waar de afgelopen periode geweest zijn en de rommelige en slechte wegen van Uganda is het bijna een cultuurshock om in deze stad aan te komen. We moeten een aardig eind door de stad rijden richting ons hotel: Chez Lando. Tijdens de rit krijg je een heel aardig beeld van de stad en zie je duidelijk de diverse wijken (armoedig, kantoren gebied, regeringswijk) aan je voorbij trekken. Het verkeer is ook hier chaotisch en druk, maar het lijkt allemaal wat beter geregeld te zijn. De mensen ogen al sinds de grens wat gereserveerder dan ze in Uganda zijn, maar met de achtergrond van de genocide kan ik me wel voorstellen dat de mensen zich wat voorzichtiger opstellen.

We hebben Kigali speciaal in het reisschema opgenomen om het Genocide Memorial Centre te kunnen bezoeken. Het centrum ligt midden in de stad. Gerald regelt een audio tour voor ons en we slenteren langzaam buiten over het terrein, braaf de nummers volgend. Na het buitenterrein gaan we in het gebouw verder. Buiten zien we vooral de massagraven. Er zijn hier momenteel al meer dan 250.000 mensen begraven en tot op de dag van vandaag worden nog nieuwe graven met slachtoffers gevonden. Terwijl de genocide al in 1994 heeft plaatsgevonden.

In het gebouw is een tentoonstelling ingericht over de genocide. Op grote panelen wordt ons die hele opmaat, de uitvoering en de nasleep getoond. Ik zie aangrijpende beelden van getuigenverklaringen en kinderen met open hoofdwonden van de machetes. Ik kan het niet bevatten dat mensen elkaar dit aan kunnen doen.

We zijn er stil van als we weer naar buiten komen en bij Gerald instappen.