Métsovo

Giorgo had een paar goede tips.Boven Monondrini is een fraai uitzichtpunt over de Vikos-kloof. Dat klopt. We hebben daar een adembenemend uitzicht over de kloof en het is er redelijk rustig, zodat je ook echt het gevoel hebt dat dit stuk natuur puur voor jou is.

Vooruit nog een plaatje, omdat het er zo fraai is:
 
De dorpen waar we doorheen komen zijn flink wat toeristischer. We zijn alleen maar blij dat we de afgelopen nacht in Ano Pedina geslapen hebben.

Tip 2 van Giorgo was om de stenen bruggen bij Kipi te bezoeken. Lang geleden maakte de bevolking natuurstenen bruggen in deze regio, zodat ze niet weggespoeld werden bij het oversteken van omlaag stromend smeltwater. Diverse van deze bruggen zijn bewaard gebleven. Deze zijn nu een echte toeristische attractie, want elke brug die we bezochten was al snel een Griekse kakafonie. Grieken maken nu eenmaal graag wat rumoer in het leven.

Ook deze tip van Giorgo was raak, want we hebben een paar prachtige bruggen gezien.




Daarna wordt het wat minder vandaag. We zoeken ons ongans naar de goede route door Ioannina. Zo ongans dat zelfs de lunch er bij in schiet. Maar we komen op het rechte spoor en rijden uiteindelijk naar Métsovo, eindpunt van de reis vandaag. Métsovo is apart. Het lijkt een authentiek Alpendorpje dat leeft van het skitoerisme. Het dorp staat vol hotels, cafés en restaurants. Dat terwijl er op dit moment echt niet zoveel toeristen in het dorp rondlopen. Ik vermoed dat het dorp vooral van de wintersport bestaat. Het is niet een locatie die we zelf snel zouden uitzoeken.

Ano Pedina

Het leukste plekje van de reis vandaag. We gaan naar het Zagória gebied. Onderdeel van het Nationale Park Vikos-Aóos. Een deel van het Pindos gebergte ligt in in dit gebied.

De route er naar toe is mooi, maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien. Zodra we de doorgaande weg af gaan komen we in prachtig bergachtig gebied. De dorpen zijn van natuursteen uit de regio gemaakt en je ziet ze bijna niet tegen de bergflanken op. Wij gaan naar een van de leukste dorpen in dat gebied, Ano Pedina. Dat is een knus bergdorp, nog niet al te toeristisch. Het is even zoeken naar het hotel, maar als de eigenaar een twijfelende (en ongetwijfeld onbekende) auto ziet, komt hij aanlopen en vraagt: “Ross Travel?” Ja dus, dat zijn wij en dit is ons hotel. We krijgen een prachtige ruime kamer met een fijne badkamer en een heerlijk (niet te hard) bed. Als we aan komen rijden vallen er al wat spetjes regen. Dat wordt snel erger als we eenmaal op onze kamer zitten. Ik was mijn rugzak vergeten uit de auto te halen en kwam dus behoorlijk nat terug op de kamer van een stukje van zo’n 100 meter. Jammer dat we juist nu in een flinke regenbui terecht komen en opgesloten moeten zitten.

Maar de regen duurt niet te lang gelukkig en daarna gaan we het dorp verkennen. Je moet wel een klimgeit in dit gebied zijn, want volgens mij hebben ze in de dorpen hun uiterste best gedaan om geen enkel vlak stukje aan te leggen. Het is ze nagenoeg perfect gelukt in Ano Pedina. In het dorp zien we toch wel wat toerisme, want er zijn wel wat hotelletjes en guest houses. Ik kan me voorstellen dat er hier veel toeristen komen, wij vinden dit ook de mooiste plek van de tocht en willen er best nog wel eens een keer wat langer zitten.

We eten ‘wat de pot schaft’. Dit zegt de eigenaar letterlijk. Hij heeft wel iets aan Nederlands opgepikt, want hij blijkt een redelijk talenwonder te zijn. Het eten is lekker en gezellig. We zijn de enigen die bij het hotel eten, dus we hebben het terras voor onszelf. De gastheren vermaken ons met verhalen en huisgestookte tsipouro.

Ondanks de verregende middag een leuke dag en we besluiten om de volgende ochtend ruim de tijd te nemen om het gebied wat uitgebreider te verkennen voordat we door rijden naar de volgende plek.