Paps

Gisteravond hadden we met mijn vader afgesproken. Eerst een biertje in de kroeg (De Klomp, maar dat hebben de vaste lezers vast kunnen raden) en daarna gegeten bij Matties. De reden om af te spreken was wat minder leuk. Vorige week is een van zijn vriendinnen overleden en met haar begeleiden heeft hij het de afgelopen weken razend druk gehad. We spreken elkaar niet dagelijks of wekelijks, dus het is een beetje langs mij heen gegaan, totdat ik vorige week een afspraak met hem wilde maken. Toen hoorde we dat zijn vriendin op sterven lag (en die nacht daarna ook daadwerkelijk is overleden).
Gisteren was de crematie van die vriendin en we hadden aan mijn vader voorgesteld om 's avonds dan een hapje met hem te eten. Had hij meteen wat afleiding na zo'n zware dag en zware weken en kon hij ook een beetje zijn verhaal kwijt. Ere wie ere toekomt trouwens, het idee om hem uit te nodigen kwam bij Corinne vandaan.

Het is een hele leuke avond geworden. Allereerst natuurlijk in de kroeg. Corinne en ik zaten al op hem te wachten (de Leffe Radieuse was al voor een kwart leeg) toen hij met zijn fluitje bier aan kwam zetten. Het was direct duidelijk dat hij zin had in een gezellige avond.
Na het biertje zijn we dus naar Matties geweest, een leuk, klein restaurant dat nieuw was voor mijn vader. Daar hebben we gezellig verder gekletst over van alles en nog wat. Uiteraard ook veel over zijn overleden vriendin en over de crematie van eerder die dag. Ik kon merken dat hij het fijn vond om zo uitgebreid kletsen met ons. Mijn zus, zo bleek uit de verhalen van pa, was naar de crematie gekomen "om hem in zijn verdriet te steunen". Het was voor ons overduidelijk dat het hem heel goed deed dat mijn zus (goeie aktie, zus!) die tijd en aandacht voor hem had. Daar kwam dan de avond met ons samen bij, waar hij ook overduidelijk plezier aan beleefde. Ook wij hadden het prima naar ons zin hoor, denk niet dat wij er als zoutzakken bij hebben gezeten.
Na het eten zijn we nog voor een afzakkertje terug naar de kroeg gegaan. We waren duidelijk alle drie nog niet klaar met deze avond. Pa aan de koffie met cognac, Corinne aan de thee en ik aan de 400 Pound Monkey (als ze een bier naar je vernoemt hebben, moet je het natuurlijk ook wel drinken. :)).
Uiteindelijk ging mijn vader naar de bushalte, terug naar huis en zijn wij naar huis gewandeld. Een mooie afsluiting van een hele aangename avond.

Zoals al eerder gezegd, we hebben echt niet dagelijks of wekelijk contact, maar op dit soort dagen merk je maar weer dat het heel prettig is om zo'n vertrouwde omgeving als je familie te hebben waarop je altijd terug kan vallen. Het deed mijn vader gisteren zichtbaar goed dat zijn kinderen plus aanhang met hem meeleefden en hem wat extra aandacht gunden.

Het genoegen was geheel wederzijds, paps.

Inloopkast

Al sinds we hier in Delft wonen hebben we last van een centrale verwarming die langzaam maar zeker druk verliest. Elke 5-6 weken moet ik de installatie bijvullen. We zoeken al tijden naar het lek, maar tot nu toe niet gevonden. Tot een week geleden. Toen zagen we in de vestibule bruine vochtplekken in het plafond verschijnen. Ik meteen de vloer er boven opengemaakt, maar niet direct vocht te vinden. Wat me wel opviel was dat één van de leidingen flink smoezelig was, dus daar heb ik een stukje keukenrol om gebonden, om te kijken of er geen vocht langs zou lopen. Maar ik moest eigenlijk nog een deel van de vloer open breken, om te kijken of daar de lekkage zat.
De ruimte boven de vestibule is onze inloop kast. Als ik de vloer verder open zou gaan maken, dan moest ik flink in de kast gaan breken. Een goede gelegenheid vond Corinne om de kast maar meteen helemaal aan te pakken en opnieuw in te richten. De vorige bewoner had de kast diep en donker gemaakt en dat beviel ons al een hele tijd niet. Nu hadden we een smoes om maar eens aan de slag te gaan.

Ik dus een paar dagen voor de Pasen vrij genomen, zodat ik op mijn gemak de kast kon gaan slopen, verven en weer inrichten. Het slopen viel tegen. De vorige eigenaar had de kast zeer solide gebouwd en overal dikke balken en gipsplaten gebruikt. Maar goed, de kast was zaterdagmiddag helemaal kaal gesloopt. De gaatjes in de muren waren die avond ook gedicht. Gisteren konden we dus het puin uit de kast ruimen en twee keer een laag latex op de muren en het plafond aanbrengen. Vandaag de roeden en de planken opgehangen en de kast weer helemaal ingeruimd (wat een zooi verzamelt een mens, zeg!). De kast ziet er fris en licht uit en omdat de planken wat minder diep zijn, lijkt de kast ook nog eens groter.

Het enige wat nu nog moet gebeuren is de vloer. Maar dat komt een volgende keer wel. Nu eerst een beetje bijkomen van een weekend stevig doorwerken.

Joep

Mijn bazinnetje (je weet wel, Brillenvrouw) begrijpt me niet! Ik heb ontdekt dat ze me ontrouw is en daar ben ik heel verdrietig onder. De laatste tijd vond ik al dat ze wel heel vaak weg was en als ze dan thuis kwam en ik aan haar snuffelde, rook ik andere katten. Maar ja, denk je dan, ze zal wel onderweg een lieve straatkat tegengekomen zijn en die gekroeld hebben. Zo is Brillenvrouw namelijk wel. Altijd lief voor katten.
Maar sinds dit weekend weet ik het zeker. Ze heeft twee (!!) huizen waar ze naar toe gaat en katten eten geeft en ze kroelt. Ik rook drie andere katers en een lekkere poes toen ze thuis kwam.
Nu ben ik dus heel verdrietig en jaloers, want ik vind het al heel erg dat ze ook af en toe aandacht en voer aan die darm van een zus van me geeft (ik noem geen namen), maar nu ze gewoon ook buiten de deur andere katten heeft.... Ik kan wel janken!!

Het gerucht gaat trouwens dat ze naast die twee huizen nog een huis heeft, waar wel 4 katten (!!!) zijn die ze kroelt en eten geeft. Als dat waar is.......

En weet je wat het ergste is, die Kale hier in huis die helpt haar heel regelmatig! Die mag ik dus ook al niet!

Trein

Gisteren moest ik voor mijn werk naar Keulen. Geen probleem natuurlijk. Keulen is een leuke stad en ik kom er regelmatig. Deze keer had ik er voor gekozen om niet op één dag heen en weer te gaan, maar om een nachtje te blijven. Kon ik eindelijk weer eens met een Kölsch aan de oever van de Rijn op een terrasje zitten.

Helaas voor mij ging het aanvragen van de reis mis en daar kwam ik maandagmiddag pas achter. Tijd voor een alternatief dus, want mijn collega's in Keulen wilden wel graag dat ik langs kwam. Uiteindelijk gekozen voor toch maar een dagje heen en weer en in Utrecht zelf even een kaartje kopen. Zo gezegd, zo gedaan.

De ochtend ging voorbeeldig, geen problemen met de trein en ruim op tijd in Utrecht om een kaartje te kunnen kopen. Al met al vertrok ik met zo'n 5 minuten vertraging, maar dat is vrij gebruikelijk in de ochtendspits.
De tijd vloog, voor ik het wist was ik al in Keulen. Daar was het trouwens lekker zonnig gisteren.

Het werk ging de hele dag goed en rond 5 uur vertrok ik weer naar het station, om naar huis te gaan. Bij binnenkomst van Keulen Hbf zag ik op de borden dat mijn trein 5 minuten vertraging zou hebben. Geen probleem, ik ging toch nog snel iets eten. Na het eten was de vertraging opgelopen tot 15 minuten. Niet leuk, maar ach, allemaal te overzien. Maar vanaf hier ging het snel slechter. De vertraging liep via 40 minuten heel snel op naar 70 minuten. De volgende trein uit Keulen vertrekt normaal zo'n anderhalf uur later, dus mijn originele trein zou nog net iets sneller zijn. Helaas bleef het niet bij die 70 minuten, maar liep de vertraging op tot 110 minuten. De latere trein had ondertussen ook al 80 minuten vertraging, dus ik wist dat het een latertje zou gaan worden. Ik lummelde wat rond op het station en heb van pure ellende maar een Spaanse novelle gekocht. Kunnen we binnenkort weer eens ons Spaans oefenen.

Mijn originele trein had nu 150 minuten vertraging en de latere trein was al helemaal geannuleerd. Nu begon het voor mij knijp te lopen, want ik moest van Utrecht nog naar Delft, maar wilde niet met de nachttrein doorreizen, dan ben ik helemaal zo lang onderweg. Ik stond te dubben of ik niet een hotel zou gaan zoeken voor de nacht en dan de volgende ochtend terug zou gaan. Op dat moment werd ook mijn trein geannuleerd en ben ik op jacht gegaan naar een hotel kamer. Geen van mijn gebruikelijke hotels was beschikbaar, dus ik naar de DB service desk gegaan om te vragen hoe het nou verder moest. Bleek dat de latere trein toch niet geannuleerd was en met 80 minuten vertraging zou vertrekken. En een hotel voucher moest ik bij een andere service desk halen. Een vriendelijke vrouw die me daar hielp, maar het werkt natuurlijk niet echt handig zo. Zeker ook omdat bij de andere service desk natuurlijk een flinke rij stond te wachten, want niet alleen de treinen naar Amsterdam hadden vertraging in Keulen.

Ik ben dus maar weer terug naar het perron gegaan om op de vertraagde, latere trein te wachten (volgen jullie het nog). Tussendoor uiteraard ook even met thuis gebeld, want die wilde natuurlijk ook graag weten hoe laat het allemaal ging worden.

Om het verhaal niet nog veel langer te maken, ik ben uiteindelijk met de latere, vertraagde trein gegaan (die 80 minuten bleek redelijk waar te zijn). Mijn originele trein zou door een ander treinstel vervangen worden, maar daar werd, toen ik wegging, een vertraging van 200 minuten voor voorspeld. Het eerste stuk was bomvol, zelfs dringen bij het staan. Maar gelukkig moesten veel mensen er in Düsseldorf al uit, dus kon ik daarna gewoon zitten.

In Utrecht bleven we een paar minuten vlak voor het station staan wachten op een vrij spoor. Hierdoor miste ik natuurlijk net mijn intercity naar Rotterdam en de volgende trein werd meteen al met 10 minuten vertraging aangekondigd. Die vertraging liep op tot 15 minuten en hierdoor miste ik ook net een trein in Rotterdam om me naar Delft te brengen. Maar gelukkig ging er vrij vlot daarna nog een trein. Dat was wel de laatste trein van de normale dienstregeling, dus ik heb het net aan gehaald. Op Schiedam stonden we ook nog te wachten, zodat ik om 10 voor 1 's nachts op Delft station aan kwam. Zo'n drie en een half uur later dan het originele reisschema had voorspeld.

Corinne was al lang naar bed gelukkig. Hopelijk heb ik niet teveel kabaal gemaakt bij het binnenkomen.

Maar het was geen leuke reisdag gisteren.

Stroopwafels

Al flink wat jaren kom ik voor een project regelmatig op bezoek bij een Europees agentschap in Keulen. Bij wijze van grap zei mijn Engelse collega een keer dat ik wel eens koekjes voor bij de koffie mocht meenemen als ik op bezoek kwam. Dat laat ik me natuurlijk geen twee maal zeggen. Het eerstvolgende bezoek had ik een pak stroopwafels meegenomen. Bij het agentschap werkt een radjetoe aan nationaliteiten, waaronder (uiteraard) Nederlanders.
De paar Nederlanders die ik daar ken en waar ik mee werk vonden de stroopwafels een uitermate goed idee en tegenwoordig doe ik ze geen groter plezier dan bij een bezoek een pakje mee te nemen. Het liefst vers van de markt. Voor de niet-Nederlandse collega's waren de stroopwafels nieuw, maar ook die doe ik er dus een groot plezier mee.

Komende week wordt mijn laatste bezoek aan Keulen voor dit project. Er komt na een jaar of 5 een eind aan mijn deelname aan het werk, omdat ik aan het begin van dit jaar intern de overheid van baan ben veranderd. Gisteren op de markt hier in Delft een pakje stroopwafels gekocht, om het allemaal op de goede manier af te sluiten. Nu alleen nog hopen dat ik ze van de week niet vergeet mee te nemen.

Anders zit er niets anders op dan ze zelf maar opeten. :)

Fietser

Wederom een fraaie ochtend om naar het werk te fietsen. Een klein beetje tegenwind, waardoor je het gevoel krijgt net iets langzamer te gaan. Maar aan de tijd die ik over de rit naar mijn werk heb gedaan is dat niet te merken.

Een deel van mijn route leidt langs de Vliet tussen Delft en Rijswijk. Redelijk vrij van auto's, dus lekker fietsen, zeker met zo'n zonnetje. Ter hoogte van TNO zag ik echter een fietsster langs de kant van de weg staan. Ze had een mobiele telefoon tegen haar oor aan en huilde tranen met tuiten. Op zo'n moment voel ik medelijden met haar en vraag me af wat voor nieuws ze net heeft gekregen. Dat het heel heftig nieuws is lijkt me wel duidelijk, anders zou ze er zo niet bij staan. Mijn gedachten dwalen een beetje af terwijl ik verder fiets. Er valt volop te speculeren, maar uiteindelijk zal ik het nooit weten. Ik voelde ook niet de behoefte om het te vragen. Maar het lijkt me verschrikkelijk als je dag op zo'n manier moet beginnen. Ik moet er maar niet aan denken dat ik zo'n telefoontje zou krijgen op weg naar mijn werk.

Defect

Het is een prachtige ochtend om naar het werk te fietsen. De zon schijnt aan een strak blauwe hemel. Dat heldere weer heeft wel als nadeel dat het 's nachts nog best koud is. Mijn handen worden rood en stram, maar ik weet dat dit na een paar minuten weg trekt.

Zo'n drie kwartier later ben ik op het werk. Ik start mijn computer op. Het wachtwoord invoeren gaat nog wat langzaam, want mijn vingers zijn nog een beetje traag van de kou van buiten. Maar het lukt. De computer heeft een flinke tijd nodig om op te starten op ons kantoor, dus ga ik nu een beker koffie en wat water halen.

Dan opeens de schrik. Bij de koffieautomaat aangekomen zie ik een A4tje op de automaat hangen: DEFECT!

Dat is geen goed begin van de werkdag.

Gelukkig zijn er nog andere automaten in het gebouw. Ik hoef mijn ochtendkoffie niet over te slaan.
Maar nu ga ik een tweede beker koffie halen en aan het werk. Het kan per slot van rekening niet de hele dag koffietijd zijn.