Moeder

Mijn moeder is al weer ruim 20 jaar dood. Veel te vroeg overleden indertijd, ze is 47 geworden. Het verdriet en het verlies heb ik al lang verwerkt. Alles heeft een plekje gekregen en ik heb mijn leven gewoon verder geleefd. Maar toch mis ik haar zo af en toe. Vreemd genoeg (en misschien wel niet vreemd) is dat niet op de meest geëigende dagen als haar verjaardag, feestdagen of zo. Nee, het komt soms ineens zomaar uit het niets opdagen en dan mis ik haar gewoon even.

Of het gebeurt zoals vorige week, toen ze 's nachts ineens in mijn droom langs kwam. Heel levensecht, alsof ze gewoon naast me staat of zit. Dat doet ze trouwens wel vaker, zo gewoon even langs komen. Toch wel een paar keer per jaar. We kletsen dan wat over de dagelijkse dingen. Eigenlijk net zoals vroeger toen ik uit school kwam en vertelde wat we die dag gedaan hadden. Maar bij deze bezoekjes gaat het dan over de dingen van nu. Ik ben ook niet stil in de tijd blijven staan, maar ben gewoon mezelf zoals ik nu ben.

Nadat ze weer was weggegaan, lag ik er van de week nog over na te denken hoe dat nou werkt. Het lijkt wel of ik in mijn hoofd een parallelle wereld heb, waar mijn moeder door heeft geleefd. Ook ik ben daar gewoon ouder geworden. Eigenlijk lijkt die wereld bijna volledig op de gewone wereld, het enige verschil is dat mijn moeder daar nog leeft. Als ze in die wereld op bezoek komt, hebben we de tijd om bij te praten en wat te keuvelen. Ze weet dan weer wat er op dat moment in mijn leven gebeurd. Ik ben toch wel het meest aan het woord tijdens die gesprekken. Zij vraagt alleen kort wat, of knikt bevestigend. We hebben het er eigenlijk nooit over het het met haar is.

Die bezoekjes zullen mijn manier wel zijn om met haar verlies om te kunnen gaan. Ik voel me er in ieder geval prettig bij en eigenlijk word ik niet verdrietig van haar bezoekjes.

Maar het blijft een vreemd idee dat ik nu ouder ben dan zij ooit is geworden. Daarnaast vind ik het heel erg dat ze mijn lief nooit heeft leren kennen. Ik ben er van overtuigd dat die twee heel goed met elkaar over weg hadden gekund.

Fietser

Wederom een fraaie ochtend om naar het werk te fietsen. Een klein beetje tegenwind, waardoor je het gevoel krijgt net iets langzamer te gaan. Maar aan de tijd die ik over de rit naar mijn werk heb gedaan is dat niet te merken.

Een deel van mijn route leidt langs de Vliet tussen Delft en Rijswijk. Redelijk vrij van auto's, dus lekker fietsen, zeker met zo'n zonnetje. Ter hoogte van TNO zag ik echter een fietsster langs de kant van de weg staan. Ze had een mobiele telefoon tegen haar oor aan en huilde tranen met tuiten. Op zo'n moment voel ik medelijden met haar en vraag me af wat voor nieuws ze net heeft gekregen. Dat het heel heftig nieuws is lijkt me wel duidelijk, anders zou ze er zo niet bij staan. Mijn gedachten dwalen een beetje af terwijl ik verder fiets. Er valt volop te speculeren, maar uiteindelijk zal ik het nooit weten. Ik voelde ook niet de behoefte om het te vragen. Maar het lijkt me verschrikkelijk als je dag op zo'n manier moet beginnen. Ik moet er maar niet aan denken dat ik zo'n telefoontje zou krijgen op weg naar mijn werk.