Bezoek

"Goedendag, u woont toch op de Hugo de Grootstraat?"
"Waarom wilt u dat weten?"
"Ik begrijp dat het een rare vraag is, maar we zijn de geschiedenis van mijn grootvader, Reijer de Lange aan het natrekken en hij heeft vroeger op hetzelfde adres als u gewoond. Kijkt u maar op onze website: www.reijerdelange.com"
"In dat geval, ja, ik woon op dat adres."
"Dan heb ik een vraag voor u. A.s. zaterdag komen wij met de familie naar Delft en we willen graag uw huis eens bezoeken. Vind u dat goed?"
"Dat vind ik prima, komt u maar langs."

Dat was het telefoongesprek een paar dagen geleden. Vanmorgen stonden ze voor de deur en inderdaad, er was een hele familie. Uiteindelijk wilden ze ons niet al te veel overlast bezorgen, dus kwamen er vier mensen van de hele groep naar binnen. Een echtpaar met twee zonen. De man bleek de zoon van Reijer te zijn en hij was hier geboren en getogen. Heeft in totaal zo'n 20 jaar in ons huis gewoond.

We hebben de mensen het hele huis laten zien. In het begin liepen ze nog wat beschroomd rond, maar dat zakte gelukkig snel. Met name de vader zag je echt helemaal teruggaan in de tijd in zijn gedachten. Hij herkende veel dingen wel, maar toch ook weer niet in het huis, want er zijn natuurlijk best dingen veranderd in de loop van de tijd.

Het leuke is dat Reijer schilder was. Er is dus een duidelijke link met lief, die ook schildert en daarvoor exact dezelfde kant van het huis heeft uitgezocht als hij. Licht op het noorden is het beste om te schilderen.

Het werd dus een heel leuk bezoek en ik ben blij dat we deze mensen een plezier hebben kunnen doen. Grappig om te zien hoe de cirkel op een bepaalde manier rond gaat.

Onderstaand een foto van Reijer, van de website afgehaald. Hopelijk vindt de familie dat niet erg.

Fiets

Als een beetje ervaren fietser ken je het gevoel wel. Er komt een tegenligger aan op een wat onhandig stuk weg en allebei besluit je van richting te veranderen om toch gewoon op die bots koers te blijven.

Dat had ik vanmorgen ook. Ik was nauwelijks op weg naar het werk en rijd langs het spoorviaduct in Delft richting Rijswijk. Het spoor in Delft wordt verplaatst naar ondergronds en tegelijkertijd doet de gemeente veel onderhoudswerk aan straten, riolen en leidingen. Al deze bouwactiviteiten komen op de Spoorsingel, langs het spoorviaduct, tezamen en dat zorgt voor een rommelige situatie voor fietsers en voetgangers. De passages zijn smal en lopen over de stoep, het plaveisel is hobbelig en steekt op sommige plekken vervaarlijk uit. Overal ligt zand en als je fietst, weet je, met losliggend zand moet je niet dollen.

Ik rijd op de weg niet ver voor de wegblokkade, waardoor je op de stoel/parkeerplaats naast/onder het spoorviaduct over een smalle weg moet tot vlak bij de Gist. Er komt een tegenligger aan en je ziet hem zoeken naar een begaanbare weg tussen losse tegels, stoepranden, bergjes zand enzovoorts. Hij ziet mij ook aankomen en het is duidelijk dat we vlak bij de blokkade bij elkaar zullen komen. Mijn eerste reactie is altijd om op de juiste koers te blijven en dus rechts te blijven fietsen. Maar deze tegenligger gaat pas op het laatste moment de stoep af en komt zo direct op mijn pad terecht. Ik verschuif mijn koers wat naar links en hij (dus) naar rechts. Ik ga verder naar links, zover mogelijk op de verkeerde weghelft, om hem alle ruimte te geven. Hij doet hetzelfde (omgekeerde idee) en komt dus nog steeds op mij af. We remmen af en hij begint te glijden op het losliggende zand. Vlak voor mijn fiets ligt hij stil op de weg. Gelukkig reden we niet hard meer op dat moment. Uiteraard stop ik om te kijken of het met hem gaat, maar alles is in orde. Zelfs geen schaafwond aan zijn hand en de fiets is ook nog prima in orde. Na een kort gesprek om zeker te weten dat echt alles goed met hem is, gaan we allebei weer op pad.

Nog even over de foto. Joep heeft helemaal niets met dit verhaal te maken, maar hij vond wel dat er een plaatje van mijn fiets bij moest. Daarnaast vond hij het een heel goed ideeom , in het kader van het verhogen van het aantal hits op mijn blog, een foto van hem toe te voegen. Hij denkt namelijk dat hij een populaire kater op het internet is.

Vuurwerk

Vorig weekend bij Seinpost in Scheveningen gegeten. Heel erg lekker. Met een prachtig uitzicht over de zee. Gelukkig was het geen strak blauwe hemel, maar waren er wat donkere, dreigende wolken, terwijl het gelukkig geen somber weer was.

De weg langs het restaurant was een groot deel van de avond rustig, dus konden we echt op ons gemak van het uitzicht (en het eten, maar dat heeft nou eenmaal minder last van passerend verkeer, zeker als de ramen dicht zijn) genieten. Totdat het donker werd. Ik had het me totaal niet gerealiseerd, maar het is deze weken vuurwerkfestival in Scheveningen. En dat begint natuurlijk niet als het nog licht is.
Langzaam maar zeker werd het steeds wat drukker en op een gegeven moment barstte het vuurwerk los. Fraai om te zien en dat vond eigenlijk iedereen in het restaurant wel. Grappig om te zien hoe iedereen zich omdraaide en en masse één richting uit keek. Er was even geen aandacht voor het restaurant en het eten. Volgens mij vond de bediening het ook niet erg, want ze hadden zo ook even de tijd om te kijken.

Opeens hoorde ik op de tafel naast me iemand zeggen; "dat is nou een drone." Ik meteen kijken natuurlijk. Het was dan wel zaterdagavond, en dan denk ik meestal niet aan mijn werk, maar het blijft toch altijd leuk, vliegtuigjes kijken. En jawel, daar hing pontificaal voor ons uit een drone, volgens mij druk met opnames maken van het vuurwerk. Ondertussen hadden wat meer mensen door dat hij daar vloog, want je zag er steeds meer naar het vliegtuigje kijken.

Grappig om die commotie zo eens te zien, maar ik heb maar niet gezegd dat die toestellen mijn dagelijks werk zijn. Ik wilde namelijk rustig verder genieten van het heerlijke eten.

Supertramp

Na een paar onstuimige dagen met regen en tegenwind tijdens de mijn fietstocht naar het werk was het vandaag zowaar een prachtige ochtend. Er was nauwelijks wind te bekennen en er was een strakblauwe hemel boven de Vliet te zien (jaja, ik blijf maar met water bezig deze periode, geen idee waarom). Kortom, schitterend fietsweer en ik genoot met volle teugen. Sterker nog, ik ging zingend naar mijn werk, want Crime of the Century van Supertramp speelde op de MP3 speler. Gelukkig had ik dopjes in, want zelfs ik kan niet tegen mijn eigen gezang, laat staan 'publiek'. Maar gelukkig was ik die snel voorbij voordat ik hun boze of verbaasde blikken zag.

Halverwege de tocht vroeg ik me ineens af waarom ik de teksten van dit album zo makkelijk mee kon zingen. Het is al weer een flinke tijd geleden dat ik de plaat draaide, maar toch kon ik probleemloos meegalmen. Dat heb ik trouwens vaak, dat ik de muziek en teksten van albums uit mijn tienertijd gewoon nog noot voor noot en woord voor woord herken. Met de muziek die ik veel recenter gekocht heb en die ik ook nog eens veel vaker speel, heb ik dat absoluut niet. Dan kan ik zelfs na een flink aantal speelbeurten nog verrast worden door een nummer dat voor mij volslagen nieuw klinkt.

Maar laten we het niet te zwaar maken deze morgen. De wolken kruipen al voor de blauwe luchten en ik zit ondertussen (niet zingend, vrees niet!) op kantoor. Het was leuk om vanmorgen weer even terug naar mijn eindexamentijd te gaan met de muziek. Zal wel door het eerste nummer op de plaat komen.

"I can see you in the morning when you go to school.
Don't forget your books, you know you've got to learn the golden rule."

Model

Het is niets dat Kale en Brillevrouw nieuwe fotospullen hebben, maar ze willen ze ook meteen proberen. Da's helemaal niet erg natuurlijk, als ze zich zouden beperken tot foto's van bloemen en vlinders. Desnoods foto's van die pokkezus van me. Maar nee, uiteraard ben ik vooral de klos. Dat krijg je als je zo fotogeniek bent als ik (en zo bescheiden ook, hoor ik Brillevrouw zeggen).

Ze lopen me de hele dag achterna en ze turen maar door zo'n zwart doosje naar me.

En commanderen dat ze doen! "Ga een zo zitten! Kijk eens deze kant op!" Uiteraard doe ik dat voor ze, want ik ben nu eenmaal een brave je-weet-wel kater (nou ja, meestal ben ik braaf).

Ik moet zeggen dat de plaatjes die ze maken er ook erg fraai uitzien, maar ja, wat wil je ook met zo'n model. Sterker nog, ik heb zelfs een foto gezien waarop mijn pokkezus mooi staat. Niet verder vertellen hoor, dat ik dat gezegd heb! En nee, je hoeft niet te smeken, die foto plaats ik natuurlijk never nooit niet op mijn blog. Er zijn grenzen!!!!

Het modelleren voor ze doe ik geheel vrijblijvend, want er staat nog geen extra brokje voer tegenover. Daarom ben ik het af en toe ineens gewoon zat en loop ik expres weg om hun foto te verzieken. Moeten ze me maar beter belonen hoor, eigen schuld!

Voorpret

De vakantie begint dichterbij te komen. Onze voorpret hiervoor begon al eind vorig jaar toen we de bestemming gingen uitzoeken en een rondreis gingen samenstellen. We hopen weer een mooie reis te maken naar Afrika. Deze keer willen we vooral veel vogels zien en fotograferen. Dat vraagt uiteraard om een update van onze camera's, want niets fotografeert zo mooi als nieuwe spullen natuurlijk!

Lief heeft zich de afgelopen dagen al enorm verdiept in een nieuwe lens voor haar digitale spiegelreflexcamera. De oude lens had tijdens de laatste safarireis weer eens mechanische kuren en dat kun je echt niet gebruiken op het moment dat het luipaard in de ideale pose voor je camera staat. Vandaar dat ze haar oog op een hele mooie Sony lens heeft laten vallen.
Gisteren kwam daar ineens het idee bij om ook de compactcamera te vervangen, want die is ook al weer flink wat jaren oud. Daar hebben we ons vanmorgen in verdiept. Uiteindelijk viel ons oog op een Panasonic Lumix.

Na de koffie zijn we eerst naar een fotozaak in Delft geweest, maar daar kregen we het goede gevoel niet bij. Wij dus op de fiets naar Hafo in Den Haag. In de winkel zien we een oude bekende die ons al een paar keer heeft geholpen bij Talens op de Markt in Delft. Hij was het na wat uitleg van onze wensen helemaal eens met de keuze van lief voor de lens. Sterker nog, hij had een prima 2e hands exemplaar liggen.
Toen we over de compactcamera begonnen wees hij ons op het iets nieuwere model van de Panasonic Lumix die we op het oog hadden. Deze kan foto's in RAW formaat maken en hij heeft ook een aparte zoeker, wel zo handig in het volle daglicht.

Wij zijn er dus klaar voor, voor die vogels in Oeganda. Wel nog even een beetje oefenen met de nieuwe spullen, maar dat is alleen maar meer voorpret voor de reis!

Fuut

Het is nog donker als de wekker gaat. Je begint te merken dat de langste dag al weer een tijdje geleden is. Ik kom hierdoor wat moeilijker mijn bed uit en het feit dat lief mag blijven liggen omdat ze een vrije dag heeft, helpt natuurlijk ook niet. Op de automatische piloot poets ik mijn tanden, doe een plas en ga douchen.
Aankleden, katten eten geven, tas inpakken en op de fiets op weg naar kantoor.

Ik mijmer een beetje over nog lekker in mijn bed liggen en ben een tikkie jaloers op lief, die nu vast met Joep en Truus strak tegen zich aan nog ligt te slapen. Dan stuur ik rechtsaf langs de Vliet (ja, die van de mist van van de week) en zie daar een fuut druk bezig in het water.
De fuut lijkt iets in zijn bek te hebben en als ik goed kijk zie ik inderdaad dat zij een visje te pakken heeft. Ongetwijfeld had ze trek in een lekker ontbijt.
Dan denk ik aan die vis en zeg tegen mezelf: "Kom op, zo slecht is jouw dag vandaag nou ook weer niet begonnen!"