FBTO

Maandagochtend kwart over 8:

"Goedemorgen, FBTO klantenservice, met Clothilde. Wat kan ik voor u doen?"
"Goedemorgen, met Ron. Ik kreeg vorige week een brief van jullie dat ik mijn verzekering wilde opzeggen, maar ik ben me van geen kwaad bewust. Nadat ik de brief gelezen had, heb ik meteen met de klantenservice gebeld om uitleg te vragen, en toen bleek dat ik de rekening vergeten was te betalen."

 "Dat kan de beste overkomen, natuurlijk. Het is mij namelijk ook wel eens gebeurd *grinnik*. Maar wat kan ik nu doen voor u?"

 "Volgens jouw collega van vorige week kan ik gewoon weer een nieuwe verzekering bij jullie afsluiten. Ik heb ook meteen het restant bedrag dat voor de oude verzekering nog open stond betaald."

 "Ik zal eens even kijken wat ik voor u kan doen. Maar ik moet u wel waarschuwen, we hebben op het moment een storing in het systeem, dus ik kan uw verzoek niet meteen afhandelen. We kijken wel hoe ver ik kom en dan handel ik de rest later wel af. Wat is uw geboortedatum?"

 "(censuur)"

 "Oh wat leuk, u wordt dit jaar dus ook (weer censuur). Ik ben ook in dat jaar geboren namelijk. Maar goed, ik zie hier uw contact details. Kloppen die allemaal nog? Wat ik nu nog wel kan doen is even uw kredietwaardigheid checken. *korte pauze* Nou, dat is geen enkel probleem hoor, ik kan de verzekering gewoon opnieuw voor u afsluiten. Maar ja, zoals ik al zei, we hebben systeemstoring en dat kan best nog wel even duren. Weet u wat, ik bel u wel terug zodra het systeem weer helemaal op orde is en dan handelen we alles even af. Ik geef u dan meteen mijn naam door, zodat u weet met wie u gesproken heeft en als er iets is kunt u naar mij vragen. Als de storing erg lang duurt, ik werk namelijk maar tot 5 uur vanmiddag, dan geef ik alles door aan een collega en die belt u dan vanavond terug.
Op welk nummer kan ik u bereiken vandaag? Ik zie hier op het display een mobiel nummer, is dat goed? "

"Ja hoor, daar ben ik overdag op te bereiken. Maar na half kan je beter mijn thuis nummer gebruiken: (wederom censuur)."

"Ok, prima, zodra ik weer in het systeem kan, bel ik u terug en handelen we het verder af. Mijn naam is trouwens Clothilde, mocht u naar me willen vragen. Een prettige dag nog, verder en hopelijk tot snel horens."

"Ja, u ook nog een prettige dag en alvast bedankt voor de vriendelijke service."

"Geen dank, ik ben blij dat u zoveel geduld met ons heeft."

Maandagmiddag, 4 uur:

"Goedendag, met FBTO verzekeringen, u spreekt met Clothilde. We hebben eerder vandaag contact gehad en ik kan momenteel weer in het systeem. Schikt het u nu even om de aanvraag in orde te maken?"

... enz. enz. enz. ...



Ik ben oprecht blij dat er nog steeds mensen zijn die weten wat service inhouden. Het is mijn eigen fout geweest om de rekening te vergeten, maar op deze manier geholpen worden bij een service desk is een verademing om mee te maken. Clothilde (u als lezer begrijpt dat ik haar naam angstvallig geheim hou!), chapeau!!! FBTO mag trots op je zijn.

Seine

In al die jaren dat ze in Parijs is geweest, heeft mijn lief nog nooit een boottocht op de Seine gemaakt. Hoog tijd om daar eens verandering in te brengen tijdens onze laatste trip naar Parijs.

We vinden een leuke, kleine maatschappij op het Île de la Cité, bij de Pont Neuf. Bij aankomst blijkt de eerstvolgende boot over 5 minuten te vertrekken, dus we hoeven niet lang te wachten.
Eenmaal aan boord zoeken we een plek aan de reling en in de zon. We zitten twee rijen achter een stel met twee kinderen. Het blijken Amerikanen te zijn.

Vrij vlot na het vertrek beginnen een aantal mensen aan boord een andere plek te zoeken, om de ideale plek voor foto's van al die Parijse bezienswaardigheden te hebben. De kinderen voor ons denken daar heel anders over en die zijn na een minuut of 10 wel klaar met de tocht. Ze besluiten om zich eens lekker te gaan vervelen. Ik kan me dat ook wel voorstellen, zo'n grote, drukke stad voor kleine kinderen. Ongetwijfeld hebben ze ook nog wat last van jet-lag. De moeder verhuist een rij naar voren en vader schuift wat verveeld aan bij de kinderen. Hij zit op zijn gemak en houdt met minimale inspanning zijn kinderen in de gaten. De kinderen zijn duidelijk gewend om met gejank en gejengel hun zin te krijgen, want er wordt ze regelmatig wat te eten toegeschoven om ze stil te houden. Ikea-ouders noem ik dat in gedachten.

Wij zitten ondertussen lekker relaxed in de zon en genieten van het uitzicht op Parijs vanaf de Seine.  Ondertussen komen een paar oudere dames voor de moeder zitten en staan, duidelijk tot haar ongenoegen. De moeder gaat nu wat zwerven, schuift van rij naar rij. Af en toe zit ze bij de kinderen, dan weer in de rij daarvoor of ze komt op de rij direct voor ons zitten. Na een half uur is de onrust uit haar kont verdwenen en blijft ze recht voor mijn lief zitten. Die is daar niet al te blij mee, want de dame is nogal draaikonterig en stuitert flink heen en weer in de stoel, waarbij de knieën van mijn lief niet ontzien worden. Haar knieën worden blauwer en haar humeur past zich navenant aan.

Vervolgens maakt de vader, zittend naast de twee jengelende kinderen, de oudere dames voor hem op niet mis te verstane wijze duidelijk dat hij het niet prettig vindt dat zij voor zijn neus staan en hem het uitzicht ontnemen. Het komt nogal bot en grof over, zoals hij "Pardon!" zegt. De dames kijken wat beteuterd en gaan toch maar zitten.

Mijn lief krijgt nu zo langzaam stoom uit haar oren en begint wat te mopperen over arrogante Amerikanen en hoe ze denken dat de hele wereld wel naar hun pijpen danst omdat ze nu eenmaal geld hebben. Ik ben het met haar eens dat bij dit stel het rekening houden met een ander wel duidelijk eenrichtingsverkeer is. Zij zijn de ontvangende partij in dit geval.

Maar we laten uiteindelijk de pret niet drukken en genieten gewoon van de boottocht op de Seine. Het zonnetje schijnt, we genieten lekker van een kort bezoek aan de stad en verheugen ons op het diner vanavond met een paar Parijse vrienden van ons. Wat wil je nog meer....

Visum

We hebben zojuist de visumaanvraag gedaan voor de komende vakantie naar Rwanda. Lekker makkelijk via Internet en we krijgen binnen drie dagen een reactie. Dan merk je toch dat de artikelen in de Volkskrant de laatste tijd over Rwanda kloppen. Het land ontwikkelt zich razendsnel en richt zich vooral op de dienstensector (vooral IT). Dat wil nog niet zeggen dat het een volledige democratisch land is, maar er lijkt een goed begin gemaakt te zijn na de verschrikkingen tussen de Tutsi's en Hutu's.

Wij gaan naar Kigali, om o.a. het genocide museum te bekijken. Daarna door naar de vulkanen, om berggorilla's te gaan kijken. Hopelijk lukt dat na een niet al te zware wandeling, maar dat weten we pas als we ter plaatse zijn.

Eerst nog maar wat werken, die vakantie komt er snel genoeg aan, maar met de visumaanvraag de deur uit, begint het wel te kriebelen......

Afwijzing

Ik loop door Parijs, op zoek naar een leuk restaurant om te eten. Aangezien ik voor mijn werk in de stad ben, zal ik vanavond alleen moeten eten. Er is volop keuze, maar het valt me zwaar. Uiteindelijk ga ik in een kleine brasserie op de Rue de Sèvres zitten, vlak bij het raam. Bij het binnengaan twijfel ik nog even of ik op het terrasje buiten zal gaan zitten, maar de containers voor de deur zijn geen aantrekkelijk uitzicht.


Terwijl mijn bier wordt gebracht (Leffe blond) bestel ik wat lamskoteletjes en een karafje wijn. Buiten gaat ondertussen een jong stel zitten. Ze gaan zo in elkaar op dat het uitzicht ze geen ene bal uitmaakt. Mijn eten wordt gebracht, samen met de wijn. Terwijl ik wat rondkijk, zie ik dat het stel buiten een fles witte wijn heeft besteld. Deze wordt opengemaakt en bij heb neergezet. De jongen proeft de wijn en wenkt de ober. Ik versta niet wat er gezegd wordt (maar dat heeft niets met het glas tussen mij en de conversatie te maken), maar het is me duidelijk dat de wijn wordt teruggestuurd. De serveerster verblikt of verbloost niet en trekt een nieuwe fles voor ze open en brengt deze naar buiten. Deze tweede poging wordt wel gewaardeerd door het jonge stel.

Ondertussen ruikt en proeft de serveerster aan de teruggestuurde wijn en ze is het duidelijk niet eens met het jonge stel. De wijn wordt aan diverse stamgasten gegeven om te ruiken. Ze pakt er zelfs wat glazen bij, zodat de vaste gasten ook kunnen proeven. De afkeuring voor het terugsturen van de wijn wordt steeds duidelijker aan de bar. Ik zie het hele tafereel met een glimlach aan en moet denken aan een verhaal dat ik jaren geleden hoorde over een zakenman die standaard in een duur restaurant de eerste fles wijn terugstuurde, om indruk op zijn zakenrelaties te maken.

Het jonge stel? Dat heeft volgens mij geen moment doorgehad dat ze zoveel commotie in de bar hebben veroorzaakt, daarvoor waren ze te jong, te verliefd en in Parijs.

Warm

Deze week is het weer eindelijk wat veranderd en is de zon stevig gaan schijnen. Het pinksterweekend is zelfs heet te noemen. Veel te warm voor een diepgaande blog. Wij genieten er van door vooral loom te zijn op het dakterras (goed om de was te drogen en te zonnebaden) of in de tuin (lekker in de schaduw lezen, puzzelen of eten). Dat we de keuze hebben, is natuurlijk ongelooflijk luxe.
Alle vier zijn we sloom met deze temperaturen, maar de katten toch nog wel het meest. Die zien we regelmatig uitgestrekt op de parketvloer liggen, om nog een beetje verkoeling te zoeken. Maar verder liggen ze vooral op kussens in de tuinstoelen, of onder de planten in de tuin.

Joep is wel de grootste luiaard van het hele huishouden. En daarbij nog eens heel fotogeniek ook. Gelukkig kon ik hem nog enigszins actief betrappen in de tuin:

Maar hij kan ook wel wat minder charmant op de foto komen hoor!

Truus heeft het ook warm, dat merken we wel, maar ze blijft toch iets aktiever dan haar broer en is dagelijks met haar eeuwige zoektocht naar een ontsnap route uit de tuin bezig:

Weekeinde

De week is weer ten einde. Gelukkig eindigt hij op een fraaie manier, met een stralende zon.

Afgelopen week waren we allebei vrij. Daar hadden we een paar redenen voor, waaronder de verjaardag van Corinne en een restant verlof van het afgelopen jaar. Donderdag was een feestdag en vrijdag een verplichte vrije dag, dus met drie dagen verlof op nemen, hadden we de hele week vrij.
Het is een hele leuke week geworden. De verjaardag van Corinne hebben we in drie delen gevierd (oud en nieuw op maandag, haar eigenlijke verjaardag op dinsdag en woensdagavond zijn we samen lekker uit eten geweest). Maar we hebben niet alleen feest gevierd. Het houtwerk aan de buitenkant van het huis moet nodig geschilderd worden, net zoals de voordeur. Daar zijn we van de week dus ook mee bezig geweest. Wel op onze manier natuurlijk, dus lekker relaxed aan. Maar uiteindelijk hebben we toch een flinke hoeveelheid werk verzet. Corinne heeft de voordeur en een raamkozijn prachtig mooi groen geverfd en ik heb het deurkozijn en een paar andere raamkozijnen wit geverfd. Inclusief capriolen op de ladder, waar ik me niet erg prettig op voel.
Tussendoor hebben we ook nog ons gewone huishoudelijk werk moeten doen en hebben we twee maal daags oppas gespeeld voor Samara sinds donderdag.

Nu zit het weekend er bijna op en gaan we morgen weer in het gewone werkritme. Maar ik heb genoten van de afgelopen week en kan er nu wel weer even tegen. En ik ben natuurlijk ook trots dat we weer wat klussen aan het huis gedaan hebben. Het zal nooit helemaal afkomen, zo'n oud huis, maar we houden het redelijk bij.

Wat denk je, is het tijd voor een biertje op een terras?

Kosten

Die Kale mopperde van de week een beetje toen hij de jaarafrekening van het energiebedrijf onder ogen kreeg. Voor het tweede jaar op rij krijgen ze geld terug van het energiebedrijf, maar tegelijkertijd gaat het maandelijks voorschot omhoog. Hij en Brillenvrouw zijn, tot mijn grote ergernis, want ik hou niet zo van vreemde mensen in mijn huis, druk bezig om energiebesparende maatregelen te nemen, zodat ze de kosten een beetje in de tang houden. En natuurlijk ook voor het milieu, daar zijn ze ook best mee bezig.

Ik liep naar Kale toe, gaf hem een kopje, kroop op zijn schoot en vroeg hem hoe dat kan, want ik snap dat niet. Je krijgt geld terug en toch moet je meer gaan betalen. "Dat komt onder andere doordat de energieprijs gekoppeld is aan de prijs voor aardolie." zei hij. Dat begrijp ik wel. Op het 8 uur journaal zie ik regelmatig dat het onrustig is in de gebieden waar olie gewonnen wordt en daarom stijgt de prijs van de olie al weer een hele tijd.
"Maar," vroeg ik door, "dan gaat de energieprijs natuurlijk naar beneden als de olie weer goedkoper wordt, toch?" Ik begon al voor rust in het Midden-Oosten te duimen, want ik ben niet te beroerd om mijn steentje in het drukken van de huishoudkosten bij te dragen. Kale grinnikte een beetje en zei: "Dat zou je denken ja, maar die energiemaatschappijen vinden altijd wel weer een reden om de kosten toch niet omlaag te brengen, ook al zakt de olieprijs. Dan zullen ze de administratiekosten e.d. wel weer als excuus aanvoeren om de prijzen toch te verhogen."
Wel handig bekeken van die energiemaatschappij, dacht ik, die verdienen er dus altijd aan. Maar is het eerlijk voor de klanten zoals Brillenvrouw en Kale? Nee niet echt. Maar ja, wat kan je als eenvoudige huiskater hier nou tegen doen, hè?