Nshenyi Village

Geen wilde dieren deze keer, maar lokale Oegandese cultuur. We zijn een dag op een boerderij en draaien in het dagelijks leven mee.

Voor het ontbijt gaan we Ankole koeien melken en krijgen we wat uitleg wat de vrouw vervolgens met de melk doet. De traditionele rolverdeling tussen mannen en vrouwen is erg strikt. Mannen doen het buitenwerk en vrouwen doen het binnenwerk. Vanaf 12 jaar mogen vrouwen ook niet meer onbegeleid de bush in, dan moet er een man bij zijn.

Alles gebeurt met de hand. De karaffen waar de melk in opgevangen wordt zijn met rook ontsmet. De opening is vrij smal, dus het is goed mikken om de melk in de karaf te krijgen. Vervolgens wordt de melk in andere karaffen gedaan, één karaf voor elk gezinslid. De grootte van de karaf hangt bij de kinderen ook van de leeftijd af.
Al de overtollige melk wordt voor yoghurt of ghee gebruikt. Het karnen van de ghee gebeurt ook met de hand en elke keer wordt het vet afgeschept en bewaard voor de volgende dag. Ze maken trouwens van oudsher geen kaas in deze cultuur, maar daar beginnen ze nu wel iets mee te experimenteren.
Uiteindelijk mag Corinne een koe komen helpen melken. Het oogt nog vrij lastig om er melk uit te krijgen, dus ik denk dat ik het niet zo erg vind dat ik niet aan de beurt kom.

Na het ontbijt gaan we een kleine wandeling maken. Tijdens de wandeling kijken we vooral naar vogels en het is verbazingwekkend hoeveel verschillende soorten je tegenkomt op een stukje van een paar honderd meter. Ik probeer de vogels op de foto te krijgen, maar ze werken niet echt heel goed mee. Dan maar wat mensen die op de weg lopen vastgelegd. Peter en Corinne zijn druk bezig met het uitzoeken welke vogels ze zien en waar ze precies op moeten letten om de ene vogel van de andere te onderscheiden. Corinne leert heel erg veel over vogels observeren deze reis, dat is wel duidelijk. Het valt mij trouwens op dat Peter de vogels vooral eerst op het gehoor spot. Meestal herkent hij het geluid wel en weet dan welke vogel hij moet gaan zoeken.

Nog voor de lunch gaan we naar de maandelijkse markt in het dorp. De markt is gecoördineerde chaos, zoals Mary zegt. Wij kijken onze ogen uit en tegelijkertijd zijn wij de bezienswaardigheid voor het hele dorp. “Wie bekijkt nu wie” bekruipt me weer. We worden zelfs zo’n beetje over de hele markt gevolgd door een groepje kinderen. Mary heeft het lastig bij de kraampjes waar ze wat wil kopen, want omdat wij er bij zijn, gaat voor haar de prijs omhoog. Dus zo af en toe lopen we een beetje alleen door, zodat zij rustig kan onderhandelen. Maar ik denk niet dat dat veel geholpen heeft, want volgens mij wist binnen de kortste keren iedereen op de markt dat er een paar toeristen waren.

Na de markt gaan we door naar een lagere school. We worden door de hoofdonderwijzer ontvangen en op zijn kantoor (nee, we zijn echt niet stout geweest!) legt hij het een en ander over het reilen en zeilen van zijn school uit. Ons bezoek verstoort de lessen al, want uit de klassen waar we langs lopen hangen de leerlingen uit de ramen om naar ons te zwaaien en ons gedag te zeggen. We worden ook aan een drietal groepen (tweede, vijfde en zesde jaar) voorgesteld. De hele klas staat dan op om ons welkom te heten en zich als groep voor te stellen. Als wij vervolgens onszelf kort voorstellen, krijgen we een klein applaus van elke klas. Hier merk je wel dat Mary een tijdlang politica is geweest. Het gemak waarmee ze met het schoolhoofd praat en de klassen wat inspirerends weet te zeggen is indrukwekkend om te zien.
Als we weggaan is het zo’n beetje lunchtijd en alle leerlingen lopen over het terrein. Ik wil nog wat foto’s maken en dan is de beer echt los. De kinderen drommen voor mij tezamen, om maar op de foto te kunnen. Ze persen me zowat fijn als ik het resultaat op het scherm van de camera laat zien. Zo af en toe voel ik ook een leerling aan mijn arm voelen, om te kijken of ik echt zo’n lichte huid heb. Een ‘betrap’ ik er en ik bied haar mijn arm aan om te voelen. Ze twijfelt heel eventjes, maar voelt dan toch aan mijn onderarm. En ja, ik besta echt.

Na de lunch gaan we op pad richting het drielandenpunt hier vlak in de buurt. We stoppen onderweg voor flink wat vogels en bij de grensovergang van Oeganda, Rwanda en Tanzania lopen we wat rond en kijken uit over de rivier die de grens tussen Oeganda en Rwanda vormt. Er wordt daar een heel groot complex gebouwd, wat straks de grenspost van deze drie landen moet combineren. Ziet er indrukwekkend uit.

Lake Mburo

Bij het ontbijt kijken we al honderduit. Ik zie bavianen, wrattenzwijnen, impala’s en zowaar een paar elanden. Die laatste zie je niet zo snel, die zijn wat schuchter. Corinne ziet vooral veel vogels. Als de gids er bij komt zitten blijkt de lijst met vogels die we zien snel te groeien. 

De ochtend besteden we aan een game drive. Om 8 uur gaan we op pad. Bijna stapvoets rijden we richting de entree tot het park Lake Mburo. We zien veel vogels. De gids is over één vogel heel enthousiast, omdat deze normaliter niet in deze buurt thuishoort. De vogelgids geeft ook aan dat hij eigenlijk hier niet mag zijn. Maar ja, we hebben hem wel gezien en uitgebreid bestudeerd.

Lake Mburo is mooi, groen, heuvelachtig en helemaal niet druk met toeristen. Ik ben blij dat we besloten hebben om dit park nog een keer te bezoeken. Vorige keer vonden we dat we er eigenlijk te kort zijn geweest. Dat maken we nu goed met een extra dag in het park.
Naast de vele vogels (de lijst is al tot 35 soorten gegroeid) zien we ook flink wat Kobi en een aantal elanden. Hopelijk zijn de foto’s leuk geworden. Aan het eind van de tocht gaat het wat regenen, dus moet helaas het dak weer dicht. 

In de middag gaan we schuitje varen op Lake Mburo.

De tocht naar het meer is al een kleine safari. We zien veel soorten wild en ook nog diverse vogels.
De boottocht doen we samen met een Belgisch gezin, ouders en twee dochtertjes. De meisjes zijn duidelijk te jong voor een dergelijke tocht. Die vervelen zich al na een paar minuten. Nijlpaarden kunnen ze nog een beetje afleiden, maar voor vogels hebben ze geen enkele interesse.

We varen zo’n twee uur en volgen vooral de kustlijn. Daar zijn de interessante dingen namelijk te zien. Wij komen flink wat vogels tegen en de lijst blijft gestaag groeien. De finfoot en de heron zijn de twee bijzondere vogels die we zien op deze trip. Daarnaast zien we een African Fish Eagle bijna een mongoose vangen, maar de mongoose was hem te snel af. In het water zien we ook nog veel nijlpaarden en ook nog twee krokodillen. De eerste is heel erg klein (halve meter), de tweede is redelijk op maat.

Op de terugweg zien we ook weer van alles. Het valt me op dat ik vandaag heel veel bushbucks zie en zowaar hebben we foto’s van hun kop en niet van hun kont (zoals bij eerdere reizen).
Op het eind moet Peter er stevig de sokken in zetten, want we zijn laat en je ziet de zon langzaam zakken. Om een uur of 7 is het hier al donker en schemer doen ze niet echt aan.

Mamamba Bay Wetlands

Gaan we een van de hoogtepunten van deze reis al op de eerste dag meemaken? Dat is de vraag die we ons bij het wakker worden al stellen.
Eén van de redenen om terug te gaan naar Oeganda is om de Shoebill Stork te zien. Vlak bij Entebbe is een moeras, waar je een heel grote kans hebt om deze zeldzame vogel te zien.
We rijden vanaf de Gately Inn via onverharde wegen richting Mabamba swamp voor onze eerste activiteit. We gaan een paar uur met een kano door het moeras heen varen. Het doel is om allerlei vogels te zien maar vooral toch de Shoebill Stork.
Het is een prachtig gebied en ook nog eens lekker zonnig weer. We genieten met volle teugen, maar die Shoebill zit goed verstopt. Opeens wordt de gids enthousiast. Er vliegen twee Shoebills niet te ver van ons. We volgen ze en proberen foto’s te maken. Uiteindelijk landen ze een flink eind bij ons vandaan, dus die gaan we niet meer van dichtbij zien vandaag. 
De boot vaart door richting Lake Victoria. We komen onderweg diverse andere kano’s tegen. Grappig hoe de bootjes langs elkaar heen schuren in de smalle kanaaltjes. In het meer open gebied zien we allerlei mooie vogels (Corinne houdt de namen bij). We varen wat rond en maken flink wat foto’s. Na een tijdje stelt de gids voor om terug te gaan en met tegenzin geven we daar aan toe, toch wel een ietsiepietsie teleurgesteld dat we de Shoebill niet van dichtbij hebben gezien. Stiekem hoop ik nog op een toetje op de terugweg.
De gids ziet niet ver van ons vandaan nog een Shoebill vliegen en die landt zowaar niet te ver bij ons vandaan. Het plan wordt dus ter plekke gewijzigd en i.p.v. terug naar het vertrekpunt gaan we op jacht naar deze vogel. Een paar minuten later is het prijs! De motor van de boot gaat uit en zachtjes peddelend komen we dicht bij een Shoebill op de grond. We blijven wel op redelijke afstand, want je moet die vogel natuurlijk niet teveel laten schrikken. Maar met de zoomlenzen krijgen we hem goed op de foto. Hopelijk hebben we hem ook scherp op de foto gekregen. J
Na een paar minuten gaan we toch terug naar onze gids en we zijn helemaal enthousiast dat we op het allerlaatste moment toch deze hele bijzondere vogel hebben gezien. En dat op de eerste dag. Hier hadden we stiekem toch een beetje van gedroomd toen we het definitieve reisschema kregen.
Onze vakantie is nu al voor een groot deel geslaagd.

Bezoek

"Goedendag, u woont toch op de Hugo de Grootstraat?"
"Waarom wilt u dat weten?"
"Ik begrijp dat het een rare vraag is, maar we zijn de geschiedenis van mijn grootvader, Reijer de Lange aan het natrekken en hij heeft vroeger op hetzelfde adres als u gewoond. Kijkt u maar op onze website: www.reijerdelange.com"
"In dat geval, ja, ik woon op dat adres."
"Dan heb ik een vraag voor u. A.s. zaterdag komen wij met de familie naar Delft en we willen graag uw huis eens bezoeken. Vind u dat goed?"
"Dat vind ik prima, komt u maar langs."

Dat was het telefoongesprek een paar dagen geleden. Vanmorgen stonden ze voor de deur en inderdaad, er was een hele familie. Uiteindelijk wilden ze ons niet al te veel overlast bezorgen, dus kwamen er vier mensen van de hele groep naar binnen. Een echtpaar met twee zonen. De man bleek de zoon van Reijer te zijn en hij was hier geboren en getogen. Heeft in totaal zo'n 20 jaar in ons huis gewoond.

We hebben de mensen het hele huis laten zien. In het begin liepen ze nog wat beschroomd rond, maar dat zakte gelukkig snel. Met name de vader zag je echt helemaal teruggaan in de tijd in zijn gedachten. Hij herkende veel dingen wel, maar toch ook weer niet in het huis, want er zijn natuurlijk best dingen veranderd in de loop van de tijd.

Het leuke is dat Reijer schilder was. Er is dus een duidelijke link met lief, die ook schildert en daarvoor exact dezelfde kant van het huis heeft uitgezocht als hij. Licht op het noorden is het beste om te schilderen.

Het werd dus een heel leuk bezoek en ik ben blij dat we deze mensen een plezier hebben kunnen doen. Grappig om te zien hoe de cirkel op een bepaalde manier rond gaat.

Onderstaand een foto van Reijer, van de website afgehaald. Hopelijk vindt de familie dat niet erg.

Fiets

Als een beetje ervaren fietser ken je het gevoel wel. Er komt een tegenligger aan op een wat onhandig stuk weg en allebei besluit je van richting te veranderen om toch gewoon op die bots koers te blijven.

Dat had ik vanmorgen ook. Ik was nauwelijks op weg naar het werk en rijd langs het spoorviaduct in Delft richting Rijswijk. Het spoor in Delft wordt verplaatst naar ondergronds en tegelijkertijd doet de gemeente veel onderhoudswerk aan straten, riolen en leidingen. Al deze bouwactiviteiten komen op de Spoorsingel, langs het spoorviaduct, tezamen en dat zorgt voor een rommelige situatie voor fietsers en voetgangers. De passages zijn smal en lopen over de stoep, het plaveisel is hobbelig en steekt op sommige plekken vervaarlijk uit. Overal ligt zand en als je fietst, weet je, met losliggend zand moet je niet dollen.

Ik rijd op de weg niet ver voor de wegblokkade, waardoor je op de stoel/parkeerplaats naast/onder het spoorviaduct over een smalle weg moet tot vlak bij de Gist. Er komt een tegenligger aan en je ziet hem zoeken naar een begaanbare weg tussen losse tegels, stoepranden, bergjes zand enzovoorts. Hij ziet mij ook aankomen en het is duidelijk dat we vlak bij de blokkade bij elkaar zullen komen. Mijn eerste reactie is altijd om op de juiste koers te blijven en dus rechts te blijven fietsen. Maar deze tegenligger gaat pas op het laatste moment de stoep af en komt zo direct op mijn pad terecht. Ik verschuif mijn koers wat naar links en hij (dus) naar rechts. Ik ga verder naar links, zover mogelijk op de verkeerde weghelft, om hem alle ruimte te geven. Hij doet hetzelfde (omgekeerde idee) en komt dus nog steeds op mij af. We remmen af en hij begint te glijden op het losliggende zand. Vlak voor mijn fiets ligt hij stil op de weg. Gelukkig reden we niet hard meer op dat moment. Uiteraard stop ik om te kijken of het met hem gaat, maar alles is in orde. Zelfs geen schaafwond aan zijn hand en de fiets is ook nog prima in orde. Na een kort gesprek om zeker te weten dat echt alles goed met hem is, gaan we allebei weer op pad.

Nog even over de foto. Joep heeft helemaal niets met dit verhaal te maken, maar hij vond wel dat er een plaatje van mijn fiets bij moest. Daarnaast vond hij het een heel goed ideeom , in het kader van het verhogen van het aantal hits op mijn blog, een foto van hem toe te voegen. Hij denkt namelijk dat hij een populaire kater op het internet is.

Vuurwerk

Vorig weekend bij Seinpost in Scheveningen gegeten. Heel erg lekker. Met een prachtig uitzicht over de zee. Gelukkig was het geen strak blauwe hemel, maar waren er wat donkere, dreigende wolken, terwijl het gelukkig geen somber weer was.

De weg langs het restaurant was een groot deel van de avond rustig, dus konden we echt op ons gemak van het uitzicht (en het eten, maar dat heeft nou eenmaal minder last van passerend verkeer, zeker als de ramen dicht zijn) genieten. Totdat het donker werd. Ik had het me totaal niet gerealiseerd, maar het is deze weken vuurwerkfestival in Scheveningen. En dat begint natuurlijk niet als het nog licht is.
Langzaam maar zeker werd het steeds wat drukker en op een gegeven moment barstte het vuurwerk los. Fraai om te zien en dat vond eigenlijk iedereen in het restaurant wel. Grappig om te zien hoe iedereen zich omdraaide en en masse één richting uit keek. Er was even geen aandacht voor het restaurant en het eten. Volgens mij vond de bediening het ook niet erg, want ze hadden zo ook even de tijd om te kijken.

Opeens hoorde ik op de tafel naast me iemand zeggen; "dat is nou een drone." Ik meteen kijken natuurlijk. Het was dan wel zaterdagavond, en dan denk ik meestal niet aan mijn werk, maar het blijft toch altijd leuk, vliegtuigjes kijken. En jawel, daar hing pontificaal voor ons uit een drone, volgens mij druk met opnames maken van het vuurwerk. Ondertussen hadden wat meer mensen door dat hij daar vloog, want je zag er steeds meer naar het vliegtuigje kijken.

Grappig om die commotie zo eens te zien, maar ik heb maar niet gezegd dat die toestellen mijn dagelijks werk zijn. Ik wilde namelijk rustig verder genieten van het heerlijke eten.

Supertramp

Na een paar onstuimige dagen met regen en tegenwind tijdens de mijn fietstocht naar het werk was het vandaag zowaar een prachtige ochtend. Er was nauwelijks wind te bekennen en er was een strakblauwe hemel boven de Vliet te zien (jaja, ik blijf maar met water bezig deze periode, geen idee waarom). Kortom, schitterend fietsweer en ik genoot met volle teugen. Sterker nog, ik ging zingend naar mijn werk, want Crime of the Century van Supertramp speelde op de MP3 speler. Gelukkig had ik dopjes in, want zelfs ik kan niet tegen mijn eigen gezang, laat staan 'publiek'. Maar gelukkig was ik die snel voorbij voordat ik hun boze of verbaasde blikken zag.

Halverwege de tocht vroeg ik me ineens af waarom ik de teksten van dit album zo makkelijk mee kon zingen. Het is al weer een flinke tijd geleden dat ik de plaat draaide, maar toch kon ik probleemloos meegalmen. Dat heb ik trouwens vaak, dat ik de muziek en teksten van albums uit mijn tienertijd gewoon nog noot voor noot en woord voor woord herken. Met de muziek die ik veel recenter gekocht heb en die ik ook nog eens veel vaker speel, heb ik dat absoluut niet. Dan kan ik zelfs na een flink aantal speelbeurten nog verrast worden door een nummer dat voor mij volslagen nieuw klinkt.

Maar laten we het niet te zwaar maken deze morgen. De wolken kruipen al voor de blauwe luchten en ik zit ondertussen (niet zingend, vrees niet!) op kantoor. Het was leuk om vanmorgen weer even terug naar mijn eindexamentijd te gaan met de muziek. Zal wel door het eerste nummer op de plaat komen.

"I can see you in the morning when you go to school.
Don't forget your books, you know you've got to learn the golden rule."