Visum

We hebben zojuist de visumaanvraag gedaan voor de komende vakantie naar Rwanda. Lekker makkelijk via Internet en we krijgen binnen drie dagen een reactie. Dan merk je toch dat de artikelen in de Volkskrant de laatste tijd over Rwanda kloppen. Het land ontwikkelt zich razendsnel en richt zich vooral op de dienstensector (vooral IT). Dat wil nog niet zeggen dat het een volledige democratisch land is, maar er lijkt een goed begin gemaakt te zijn na de verschrikkingen tussen de Tutsi's en Hutu's.

Wij gaan naar Kigali, om o.a. het genocide museum te bekijken. Daarna door naar de vulkanen, om berggorilla's te gaan kijken. Hopelijk lukt dat na een niet al te zware wandeling, maar dat weten we pas als we ter plaatse zijn.

Eerst nog maar wat werken, die vakantie komt er snel genoeg aan, maar met de visumaanvraag de deur uit, begint het wel te kriebelen......

Afwijzing

Ik loop door Parijs, op zoek naar een leuk restaurant om te eten. Aangezien ik voor mijn werk in de stad ben, zal ik vanavond alleen moeten eten. Er is volop keuze, maar het valt me zwaar. Uiteindelijk ga ik in een kleine brasserie op de Rue de Sèvres zitten, vlak bij het raam. Bij het binnengaan twijfel ik nog even of ik op het terrasje buiten zal gaan zitten, maar de containers voor de deur zijn geen aantrekkelijk uitzicht.


Terwijl mijn bier wordt gebracht (Leffe blond) bestel ik wat lamskoteletjes en een karafje wijn. Buiten gaat ondertussen een jong stel zitten. Ze gaan zo in elkaar op dat het uitzicht ze geen ene bal uitmaakt. Mijn eten wordt gebracht, samen met de wijn. Terwijl ik wat rondkijk, zie ik dat het stel buiten een fles witte wijn heeft besteld. Deze wordt opengemaakt en bij heb neergezet. De jongen proeft de wijn en wenkt de ober. Ik versta niet wat er gezegd wordt (maar dat heeft niets met het glas tussen mij en de conversatie te maken), maar het is me duidelijk dat de wijn wordt teruggestuurd. De serveerster verblikt of verbloost niet en trekt een nieuwe fles voor ze open en brengt deze naar buiten. Deze tweede poging wordt wel gewaardeerd door het jonge stel.

Ondertussen ruikt en proeft de serveerster aan de teruggestuurde wijn en ze is het duidelijk niet eens met het jonge stel. De wijn wordt aan diverse stamgasten gegeven om te ruiken. Ze pakt er zelfs wat glazen bij, zodat de vaste gasten ook kunnen proeven. De afkeuring voor het terugsturen van de wijn wordt steeds duidelijker aan de bar. Ik zie het hele tafereel met een glimlach aan en moet denken aan een verhaal dat ik jaren geleden hoorde over een zakenman die standaard in een duur restaurant de eerste fles wijn terugstuurde, om indruk op zijn zakenrelaties te maken.

Het jonge stel? Dat heeft volgens mij geen moment doorgehad dat ze zoveel commotie in de bar hebben veroorzaakt, daarvoor waren ze te jong, te verliefd en in Parijs.

Warm

Deze week is het weer eindelijk wat veranderd en is de zon stevig gaan schijnen. Het pinksterweekend is zelfs heet te noemen. Veel te warm voor een diepgaande blog. Wij genieten er van door vooral loom te zijn op het dakterras (goed om de was te drogen en te zonnebaden) of in de tuin (lekker in de schaduw lezen, puzzelen of eten). Dat we de keuze hebben, is natuurlijk ongelooflijk luxe.
Alle vier zijn we sloom met deze temperaturen, maar de katten toch nog wel het meest. Die zien we regelmatig uitgestrekt op de parketvloer liggen, om nog een beetje verkoeling te zoeken. Maar verder liggen ze vooral op kussens in de tuinstoelen, of onder de planten in de tuin.

Joep is wel de grootste luiaard van het hele huishouden. En daarbij nog eens heel fotogeniek ook. Gelukkig kon ik hem nog enigszins actief betrappen in de tuin:

Maar hij kan ook wel wat minder charmant op de foto komen hoor!

Truus heeft het ook warm, dat merken we wel, maar ze blijft toch iets aktiever dan haar broer en is dagelijks met haar eeuwige zoektocht naar een ontsnap route uit de tuin bezig:

Weekeinde

De week is weer ten einde. Gelukkig eindigt hij op een fraaie manier, met een stralende zon.

Afgelopen week waren we allebei vrij. Daar hadden we een paar redenen voor, waaronder de verjaardag van Corinne en een restant verlof van het afgelopen jaar. Donderdag was een feestdag en vrijdag een verplichte vrije dag, dus met drie dagen verlof op nemen, hadden we de hele week vrij.
Het is een hele leuke week geworden. De verjaardag van Corinne hebben we in drie delen gevierd (oud en nieuw op maandag, haar eigenlijke verjaardag op dinsdag en woensdagavond zijn we samen lekker uit eten geweest). Maar we hebben niet alleen feest gevierd. Het houtwerk aan de buitenkant van het huis moet nodig geschilderd worden, net zoals de voordeur. Daar zijn we van de week dus ook mee bezig geweest. Wel op onze manier natuurlijk, dus lekker relaxed aan. Maar uiteindelijk hebben we toch een flinke hoeveelheid werk verzet. Corinne heeft de voordeur en een raamkozijn prachtig mooi groen geverfd en ik heb het deurkozijn en een paar andere raamkozijnen wit geverfd. Inclusief capriolen op de ladder, waar ik me niet erg prettig op voel.
Tussendoor hebben we ook nog ons gewone huishoudelijk werk moeten doen en hebben we twee maal daags oppas gespeeld voor Samara sinds donderdag.

Nu zit het weekend er bijna op en gaan we morgen weer in het gewone werkritme. Maar ik heb genoten van de afgelopen week en kan er nu wel weer even tegen. En ik ben natuurlijk ook trots dat we weer wat klussen aan het huis gedaan hebben. Het zal nooit helemaal afkomen, zo'n oud huis, maar we houden het redelijk bij.

Wat denk je, is het tijd voor een biertje op een terras?

Kosten

Die Kale mopperde van de week een beetje toen hij de jaarafrekening van het energiebedrijf onder ogen kreeg. Voor het tweede jaar op rij krijgen ze geld terug van het energiebedrijf, maar tegelijkertijd gaat het maandelijks voorschot omhoog. Hij en Brillenvrouw zijn, tot mijn grote ergernis, want ik hou niet zo van vreemde mensen in mijn huis, druk bezig om energiebesparende maatregelen te nemen, zodat ze de kosten een beetje in de tang houden. En natuurlijk ook voor het milieu, daar zijn ze ook best mee bezig.

Ik liep naar Kale toe, gaf hem een kopje, kroop op zijn schoot en vroeg hem hoe dat kan, want ik snap dat niet. Je krijgt geld terug en toch moet je meer gaan betalen. "Dat komt onder andere doordat de energieprijs gekoppeld is aan de prijs voor aardolie." zei hij. Dat begrijp ik wel. Op het 8 uur journaal zie ik regelmatig dat het onrustig is in de gebieden waar olie gewonnen wordt en daarom stijgt de prijs van de olie al weer een hele tijd.
"Maar," vroeg ik door, "dan gaat de energieprijs natuurlijk naar beneden als de olie weer goedkoper wordt, toch?" Ik begon al voor rust in het Midden-Oosten te duimen, want ik ben niet te beroerd om mijn steentje in het drukken van de huishoudkosten bij te dragen. Kale grinnikte een beetje en zei: "Dat zou je denken ja, maar die energiemaatschappijen vinden altijd wel weer een reden om de kosten toch niet omlaag te brengen, ook al zakt de olieprijs. Dan zullen ze de administratiekosten e.d. wel weer als excuus aanvoeren om de prijzen toch te verhogen."
Wel handig bekeken van die energiemaatschappij, dacht ik, die verdienen er dus altijd aan. Maar is het eerlijk voor de klanten zoals Brillenvrouw en Kale? Nee niet echt. Maar ja, wat kan je als eenvoudige huiskater hier nou tegen doen, hè?

Verjaardag

Gisteren was mijn lief jarig. Overdag waren we allebei vrij en hebben we een beetje relaxed aan gedaan. Niet de hele dag in coma gelegen hoor, maar wel genoten van het feit dat we weinig hoefde te doen. Onze inspanning bestond vooral uit het voorbereiden van wat schilderwerk aan ons huis (soppen en schuren, zeg maar).

Mijn lief had helemaal geen trek in een grootschalig feest, dus hebben we 's avonds een klein clubje uitgenodigd voor een drankje in ons stamcafé. Het werd een redelijk drukke avond in de kroeg, maar dat verhoogde uiteindelijk de feestvreugde alleen maar. Ons gezelschap nam twee tafels in het voorste deel van het café in beslag, zodat we in de buurt van de vaste gasten bleven. De discussies en gesprekken aan onze tafels waren levendig en plezierig. Een beetje bijpraten, want we hadden ze per slot van rekening al bijna twee weken niet meer gezien. Gelukkig waren we niet overdreven luidruchtig, zelfs niet toen er al redelijk wat bieren langs waren gekomen, dus ik ga er van uit dat de anderen het ook wel gezellig vonden dat wij daar zaten.

Een flink deel van onze gasten moest vandaag weer werken, dus enigszins bijtijds ging een deel van de groep richting bus- en treinstation. Wij bleven nog even zitten met mijn vader. Eén van de stamgasten, H., schoof ook nog even aan. Mijn vader hield wel angstvallig zijn telefoon in de gaten, want hij wilde de laatste trein niet missen. Ondertussen dronken we nog een afzakkertje en wij zijn een pietsie na middernacht op ons gemak naar huis gewandeld.

Corinne wilde haar verjaardag klein en knus vieren en dat is zeker gelukt. Vanmorgen keken we op een hele leuke avond terug (ook al bleven de ogen wat moeilijk open).

Fijn

Vandaag was in meerdere opzichten een fijne dag.

Allereerst zijn we vanmorgen lekker in bad geweest. We hebben een heerlijk tweepersoons bubbelbad en daar liggen we op zondag graag in te dobberen. Niet te lang, daar hebben we het geduld niet voor.
Normaal eten we na het badderen ons eigen gebakken brood, maar dat liep vandaag wat anders. We hadden ons ingeschreven voor een Kunstlunch bij De Klomp (je weet wel, onze stamkroeg).
De dames hadden zich enorm uitgesloofd om ons te verwennen met de lunch. Een hoop zelfgemaakte dingen (tomatensoep, quiche lorraine, mascarpone taart), aangevuld met lekkere broodjes, koffie, thee, melk en fruitsalade. We hebben zitten smullen.

Na de lunch moesten we de kroeg alweer uit (kaarsjes zelf even uit blazen, aub :)). Op weg naar museum de Prinsenhof, onder begeleiding van een lekker zonnetje. Terwijl onze kroegbazin de toegang tot het museum regelde, ging een deel van onze groep een ouderwets snoepwinkeltje in (naam ben ik vergeten, maar ga maar kijken op het St. Agathaplein). De rondleiding was leuk. Onze gids wist aanstekelijk te vertellen over het verleden van Delft en Willem van Oranje. Zo af en toe waande je je gewoon in de middeleeuwen.

Toen de rondleiding er eenmaal opzat, gingen we (nog steeds begeleid door dat lekkere zonnetje) weer terug naar de kroeg. Eenmaal terug in de kroeg namen we nog een afzakkertje. Je merkte dat de groep die de hele kunstlunch deed al een stuk losser was en wat meer contact met elkaar had.

Wij konden niet te lang blijven, want we moesten nog even langs N., om voor haar drie kerels te zorgen. Twee van de heren lagen voluit gestrekt in de zon toen wij er aan kwamen. Zodra ze merkten dat we voor de deur stonden, kwamen ze er luid miauwend en met opgeheven staart aan. Je merkte wel dat ze nog wat slaperig waren. Dat zonnetje moet ze goed gedaan hebben.

Na deze verzorging gingen we terug naar huis. Het was mijn beurt om te koken. Biefstuk met een tomaten-uiensaus, ovenfrites en een frisse, biologische salade. Afgerond met een mooie fles rode wijn (uit de Bordeaux).

Nu buiken we wat uit en ik zit met Joep op schoot deze blog te schrijven. Hij rekt zich nog eens lekker uit, duidelijk niet in de stemming om een blog te schrijven.

Maar het fijne is nog niet over. Komende week zijn we namelijk allebei vrij. Dus nu hoef ik geen brood te maken om morgen mee te nemen (wel vers brood voor morgen bakken) en ik hoef ook de wekker voor morgenochtend niet te zetten. We nemen zo nog een borreltje en gaan dan lekker een aflevering van Joanna Lumley die de Nijl afreist kijken.