Voorpret

De vakantie begint dichterbij te komen. Onze voorpret hiervoor begon al eind vorig jaar toen we de bestemming gingen uitzoeken en een rondreis gingen samenstellen. We hopen weer een mooie reis te maken naar Afrika. Deze keer willen we vooral veel vogels zien en fotograferen. Dat vraagt uiteraard om een update van onze camera's, want niets fotografeert zo mooi als nieuwe spullen natuurlijk!

Lief heeft zich de afgelopen dagen al enorm verdiept in een nieuwe lens voor haar digitale spiegelreflexcamera. De oude lens had tijdens de laatste safarireis weer eens mechanische kuren en dat kun je echt niet gebruiken op het moment dat het luipaard in de ideale pose voor je camera staat. Vandaar dat ze haar oog op een hele mooie Sony lens heeft laten vallen.
Gisteren kwam daar ineens het idee bij om ook de compactcamera te vervangen, want die is ook al weer flink wat jaren oud. Daar hebben we ons vanmorgen in verdiept. Uiteindelijk viel ons oog op een Panasonic Lumix.

Na de koffie zijn we eerst naar een fotozaak in Delft geweest, maar daar kregen we het goede gevoel niet bij. Wij dus op de fiets naar Hafo in Den Haag. In de winkel zien we een oude bekende die ons al een paar keer heeft geholpen bij Talens op de Markt in Delft. Hij was het na wat uitleg van onze wensen helemaal eens met de keuze van lief voor de lens. Sterker nog, hij had een prima 2e hands exemplaar liggen.
Toen we over de compactcamera begonnen wees hij ons op het iets nieuwere model van de Panasonic Lumix die we op het oog hadden. Deze kan foto's in RAW formaat maken en hij heeft ook een aparte zoeker, wel zo handig in het volle daglicht.

Wij zijn er dus klaar voor, voor die vogels in Oeganda. Wel nog even een beetje oefenen met de nieuwe spullen, maar dat is alleen maar meer voorpret voor de reis!

Fuut

Het is nog donker als de wekker gaat. Je begint te merken dat de langste dag al weer een tijdje geleden is. Ik kom hierdoor wat moeilijker mijn bed uit en het feit dat lief mag blijven liggen omdat ze een vrije dag heeft, helpt natuurlijk ook niet. Op de automatische piloot poets ik mijn tanden, doe een plas en ga douchen.
Aankleden, katten eten geven, tas inpakken en op de fiets op weg naar kantoor.

Ik mijmer een beetje over nog lekker in mijn bed liggen en ben een tikkie jaloers op lief, die nu vast met Joep en Truus strak tegen zich aan nog ligt te slapen. Dan stuur ik rechtsaf langs de Vliet (ja, die van de mist van van de week) en zie daar een fuut druk bezig in het water.
De fuut lijkt iets in zijn bek te hebben en als ik goed kijk zie ik inderdaad dat zij een visje te pakken heeft. Ongetwijfeld had ze trek in een lekker ontbijt.
Dan denk ik aan die vis en zeg tegen mezelf: "Kom op, zo slecht is jouw dag vandaag nou ook weer niet begonnen!"

Val

We zijn klaar met het kijken naar een aflevering van Carnivale. Lief zet thee voor haarzelf en ik begin langzaam de kamer op te ruimen en af te sluiten. Als haar thee klaar is, gaat ze alvast naar boven en ik loop richting de openslaande deuren om de tuin af te gaan sluiten.
Ineens hoor ik een doffe bons, maar het dringt maar half tot mij door. De katten kijken met een verbaasde en gealarmeerde blik naar het trapgat. Ik ga kijken wat er nu eigenlijk gebeurd is, want de bons kan ik niet helemaal thuis brengen.
Op de trap zie ik de voeten van lief liggen op de overloop. Ik schrik me rot en loop snel door naar boven. Ze ligt tegen de deur aan, mok thee half leeg, bril naast de mok op de grond. Ze ligt stil en maakt nauwelijks geluid. Nu schrik ik pas echt en mijn gedachten schakelen snel om. Zo te zien niets gebroken of zo en verder kan ik niet veel schade zien. Dan vraagt ze met een zacht stemmetje of ik een doekje wil pakken voor haar bloedneus. Nu zie ik dat ze flink bloedt. Haar hand is rood. Een paar seconden van lichte paniek en dan dringt haar vraag echt tot mij door. Ik pak een oude theedoek, geef die aan haar en help haar overeind. Ze is bang dat haar neus gebroken is.
In de badkamer maakt ze haar gezicht schoon en dan is te zien dat er in ieder geval geen verdere beschadiging aan haar gezicht is. De eerste klus is het bloeden van haar neus stelpen en dat gaat gelukkig vrij goed. Ondertussen haal ik wat ijsblokjes uit de vriezer en stop die in een washand, om haar gezicht wat te kunnen koelen. Zo kan ze de pijn en het zwellen van haar neus tegen gaan. Haar neus staat recht en het zwellen lijkt mee te vallen. Er is geen directe reden om naar een artsenpost te gaan, dus besluiten we om rustig aan te doen en wat te lezen op bed.

Eenmaal op bed komen mijn gedachten wat tot rust. Ik merk dat ik heel, heel erg geschrokken ben en er ook behoorlijk van slag van ben. We beginnen weer langzaam wat grapjes te maken en de spanning raken we op deze manier kwijt. Haar ademhaling is benauwd, maar haar neus zwelt verder niet en ook het bloeden is goed opgehouden. Het lijkt er op of alles met een sisser afloopt.

Ze slaapt uiteindelijk heel behoorlijk 's nachts en 's ochtends lijkt de schade mee te vallen. Uiteraard heeft ze hoofdpijn, maar dat is logisch, als je zo hard tegen een deur aan valt.

Mist

Op sommige dagen is het een genot om naar mijn werk te fietsen. Neem vanmorgen. Tussen Delft en Rijswijk fiets ik langs het Rijn-Schiekanaal (de Vliet volgens de locale bevolking). Ik ben altijd vroeg, dus ik speel dan muziek tijdens het fietsen. Pittige rock van het laatste live album van Rush om het fietstempo lekker hoog te houden.

Langs de Vliet rijdend zie ik in de verte prachtige ochtendmist boven het water hangen. Daarboven een blauwe hemel en de ochtendzon komt al boven de kim uit, maar beschijnt het water nog niet echt. De mist vormt een mooie witte wolk, die ik later ook over het land naast het water zie. Om het plaatje helemaal af te maken, vaart er een klein jacht op zijn dooie akkertje richting die mist.

Dit zijn van die momenten dat het heerlijk is om buiten te zitten op de fiets, zelfs als je dan op weg bent naar je werk.

Verjaardag

Afgelopen donderdag:

Mijn zus is vandaag jarig. Ik stuur een whatsapp om haar te feliciteren en te zeggen dat we ons verheugen op a.s. zondag. Ze stuurt een whatsapp terug om me te bedanken en om mij ook te feliciteren (met mijn zus).

Even later plaatst ze een post op Facebook om te melden dat ze jarig is. Alsof al haar vrienden dat niet al weten. Bij de foto plaatst ze twee foto's van vlak na haar geboorte. Ik zit op beide foto's bij mijn zus. Op de ene zit ze bij mijn moeder op schoot en geef ik haar een zoen en op de andere zit ik met haar op mijn schoot bij mijn moeder op het ziekenhuisbed.
Ik heb het er even moeilijk mee en moet weer terugdenken aan 24 jaar geleden. Het heeft in de loop van al die jaren wel een plaatsje gekregen, maar op dit moment denk ik toch even: "Shit, wat is het leven eigenlijk oneerlijk bij tijd en wijle."

Licht

Het is veel te lang geleden dat ik geblogd heb. Dit verhaaltje schiet er steeds bij in, maar het is nu wel tijd om het te vertellen.

Ik fietste naar mijn werk door Den Haag. Het is al weer een tijd geleden, want ik vertrok in het donker van huis. En geloof me, zo vroeg als het nu licht wordt, zo vroeg sta ik echt niet op!

Halverwege de route begon het licht te worden. Ik heb een hekel aan stoppen onderweg, dus wachtte ik met het uitdoen van mijn fietsverlichting tot het eerstvolgende verkeerslicht dat op rood stond en waar ik ook daadwerkelijk voor stopte. Mijn voor- en achterlicht deed ik uit en blijkbaar inspireerde ik de dame naast mij. Zij kon alleen niet goed bij haar achterlicht (ze had geen zin om af te stappen) en liet haar licht maar aan. Ik stond net te dubben om af te stappen en te helpen haar licht uit te doen, toen er een jonge dame haar fiets wat naar voren schoof en het licht uitschakelende. Zonder dralen, zonder poespas en poeha. Volgens mij heeft de voorste dame er zelfs niets van gemerkt. 

Het verkeerslicht sprong op groen en we trokken allemaal op. Tijdens het laatste stuk van de route dacht ik nog even na over de scene bij het verkeerslicht. Ik kwam tot de conclusie dat het wel goed komt, als er mensen zijn als die jonge dame die probleemloos en ongevraagd een ander helpenen daar helemaal niets voor hoeven te ontvangen.

Stemmen

Afgelopen donderdag was het weer zo ver, we mochten stemmen.

Ik worstel al een paar verkiezingen met dit voorrecht. De partijen lijken meer op elkaar dan ooit en alles en iedereen lijkt steeds een beetje meer naar rechts op te schuiven. Daarnaast lijkt geen enkele politicus zich echt druk meer te maken over de langere termijn. Vooruitkijken naar de volgende verkiezingen is al lange termijn denken.

Bij de laatste landelijke verkiezingen heb ik strategisch gestemd, maar daar heb ik direct na de formatie van het kabinet wel mijn bekomst van gekregen. Da's dus ook geen oplossing voor mijn worsteling.

Voor mij is niet stemmen geen optie. Het is een recht dat voor mij zeer belangrijk is. In andere landen sterven mensen in de strijd om dit recht te verwerven. Daar wil ik dus niet lichtzinnig van afzien. Verder vind ik dat je geen recht meer van spreken hebt als je niet stemt, want je hebt dan de kans laten lopen om in ieder geval nog te proberen om iets te veranderen.

Onlangs hoorde ik over een blanco stem. Dat leek me wel een goede optie. Je maakt gebruik van je stemrecht, maar geeft tegelijkertijd aan dat je geen van de partijen die deelnemen aan de verkiezingen echt ziet zitten.
In het hokje twijfelde ik nog even maar uiteindelijk heb ik mijn formulier dus blanco ingeleverd.

Het enige jammere van deze manier van stemmen is dat mijn protest in de statistiek van de verkiezingen verdwijnt en de boodschap niet meteen duidelijk bij de politici overkomt. Vandaar deze uitleg in mijn blog (niet dat ik de pretentie heb dat ook maar één politicus mijn blog leest).

Beter zou het zijn als er een hokje 'ik vind dat geen enkele kandidaat goed genoeg is om mij te vertegenwoordigen' op het stemformulier zou staan, maar tot die wijziging is aangebracht, stem ik voorlopig maar een tijdje blanco.