Je bent zo jong als je je voelt, om maar eens met een cliché te beginnen aan deze blog. Ervaring leert dat je leeftijd op deze wijze flink kan fluctueren over de dag, maar dat is vast onderwerp voor een latere blog.
Het is een aantal van jullie vast niet ontgaan dat ik vorig jaar 50 ben geworden.
Daar is Facebook nu ook achter en de gesponsorde links die ze op je pagina aanbieden zijn daar dus ook op aangepast. Sinds kort krijg ik dus regelmatig de website van seniorenweb aangeboden. Helemaal niets mis met die website natuurlijk, maar ik voel me toch een ietsiepietsie beledigd door dit aanbod. Op dit soort momenten voel ik me namelijk nog helemaal geen 50 en al zeker nog geen senior.
Gelukkig maakt Facebook het goed door mijn getrouwde status volledig te negeren. Ze bieden me dan ook volop in mij geinteresseerde dames en datingsites aan, ongetwijfeld ter compensatie.
vrijdag 10 mei 2013
vrijdag 29 maart 2013
Klantenservice
Goedendag,
Ik heb deze WLAN adapter onlangs gekocht om gebruik te maken
van een 5 GHz netwerk hier in huis.
De router is een Time Capsule van Apple.
Nu kan ik met de adapter wel het 2,4 GHz netwerk zien en
gebruiken, maar er wordt geen enkel 5 GHz netwerk gedetecteerd.
De Time Capsule router werkt goed, want een iMac hier in
huis is aangesloten op het 5 GHz netwerk.
Kunt u mij laten weten wat ik moet doen om van het 5 GHz netwerk (en dus de hogere snelheid) gebruik te maken?
Hartelijk dank voor het melden van uw probleem bij de Helpdesk. Wij hebben een zaak aangemaakt om uw probleem te behandelen. Wij verzoeken u in alle toekomstige correspondentie het zaaknummer 879813 te vermelden.
Waar heeft u de wlan adapter op aangesloten?De Apple producten zijn deze allemaal dualband draadloos of alleen de time capsule.
------------
In antwoord op uw vraag:
De WLAN adapter is op een Windows 7 PC aangesloten. Hierbij werkt het 2.4 GHz WLAN prima.De Apple producten iMac en Time Capsule zijn allebei dual band. De iMac kan zowel via 2.4 GHz als via 5 GHz verbinding maken.Voor de 2.4 GHz verbinding is de signaalsterkte bij de iMac lager dan bij de Windows 7 machine.Zoals aangegeven ontvang ik geen enkel 5 GHz netwerk op de Windows 7 machine.------------
We hebben uw probleem even doorgezet naar L2 onze labo voor verder onderzoek.
paar dagen later:
Hierbij zenden wij u de volgende informatie dat wij van L2 ontvangen hebben.
U moet verder niets doen om de 5GHz in te stellen , moeten normaal alle 5GHz netwerken gewoon worden weergegeven in de lijst. Probeer het nieuwste stuurprogramma's, indien nog steeds hetzelfde probleem is,dan zouden we alvast kunnen beginnen met het vervanging(RMA)
------------
En waar kan ik de nieuwste driver voor dit product vinden?
De laatste keer dat ik bij de drivers keek, kon ik hem niet vinden.------------Hiermee willen we u het volgende informeren:Er zijn geen nieuwe drivers beschikbaar op de moment.Dit is de meest recente versie 1.01 .Zodra er nieuwe driver beschikbaar is zullen wij u hierover informeren via de portal.paar dagen later:Uw Zaak 879813 is gesloten. U kan op ons support portal uw zaakinformaties beoordelen------------Er is door jullie totaal geen oplossing aangedragen voor het feit dat ik geen 5 GHz netwerk kan ontvangen en ik vind het dan ook compleet onacceptabel dat jullie mijn vraag op deze manier afsluiten.Volgens jullie moet ik een driver updaten die er niet is en dan wordt er vervolgens niets gedaan.Ik wil op zeer korte termijn van jullie horen hoe ik met mijn WLAN adapter een bestaand 5 GHz netwerk op mijn computer kan ontvangen.Als jullie daar geen technische oplossing voor hebben, dan wil ik graag horen hoe jullie mijn klacht op een andere manier willen afhandelen.------------Wordt ongetwijfeld vervolgd......
zondag 17 februari 2013
Zondagochtend
Met enige regelmaat passen wij op een poes van iemand die in het centrum van Delft woont. Samara is een schat van een poes, daar ga je met alle plezier naar toe. Aan het eind van de middag is dat altijd wat riskant, want de route leidt langs onze stamkroeg en ja, de verleiding is dan vaak groot om de terugtocht te onderbreken voor een bier (of twee).
Je kunt je voorstellen dat het geen straf is om op deze manier voor het huisdier van iemand anders te zorgen. Maar hoe aangenaam de tussenstop in Bierhuis de Klomp ook is, mijn favoriete moment om voor Samara te mogen zorgen is op zondagochtend. We zijn geen uitslapers, dus tussen 8 en 9 uur zijn we altijd wel klaarwakker. Meestal hangt dan al de geur van versgebakken brood in huis.
Als we voor Samara zorgen, dan gaan we direct na het opstaan op pad (ok, we poetsen even onze tanden en schieten wat kleren aan). De stad is dan nog heel rustig. Veel mensen liggen nog bij te komen van de zaterdagavond. Als dan ook nog eens het zonnetje schijnt zoals vanmorgen, dan word ik helemaal blij. Je komt onderweg een verdwaalde fietser, automobilist of wandelaar tegen, maar de stad is eigenlijk heel erg rustig. Alsof de stad zelf nog een beetje wakker moet worden. Op een bruggetje over een van de kanalen heb je echt het gevoel alsof de stad van jou alleen is. Een heel apart gevoel.
Zijn we eenmaal thuis, dan maak ik een pot thee en serveer ik het verse, nog warme brood met wat kaas als ons ontbijt.
Je kunt je voorstellen dat het geen straf is om op deze manier voor het huisdier van iemand anders te zorgen. Maar hoe aangenaam de tussenstop in Bierhuis de Klomp ook is, mijn favoriete moment om voor Samara te mogen zorgen is op zondagochtend. We zijn geen uitslapers, dus tussen 8 en 9 uur zijn we altijd wel klaarwakker. Meestal hangt dan al de geur van versgebakken brood in huis.
Als we voor Samara zorgen, dan gaan we direct na het opstaan op pad (ok, we poetsen even onze tanden en schieten wat kleren aan). De stad is dan nog heel rustig. Veel mensen liggen nog bij te komen van de zaterdagavond. Als dan ook nog eens het zonnetje schijnt zoals vanmorgen, dan word ik helemaal blij. Je komt onderweg een verdwaalde fietser, automobilist of wandelaar tegen, maar de stad is eigenlijk heel erg rustig. Alsof de stad zelf nog een beetje wakker moet worden. Op een bruggetje over een van de kanalen heb je echt het gevoel alsof de stad van jou alleen is. Een heel apart gevoel.
Zijn we eenmaal thuis, dan maak ik een pot thee en serveer ik het verse, nog warme brood met wat kaas als ons ontbijt.
zondag 3 februari 2013
Verbazing
Sommige dingen in het leven kan ik me over blijven verbazen. Maar laat ik jullie eerst maar met een plaatje mijn blog verder in lokken:
Zo was ik laatst in Montréal voor mijn werk. Op zich niets bijzonders, daar kom ik wel vaker. Als ik daar ben verblijf ik altijd in hetzelfde hotel en daar kwam mijn verbazing deze keer. Ze hadden mij een kamer op de 2e verdieping gegeven en het is dus onmogelijk om tussen de receptie op de begane grond en mijn kamer op die verdieping met de trap heen en weer te gaan. Je bent gedwongen om met de lift te gaan. Er zijn wel noodtrappen en dergelijke, maar die brengen je dus rechtstreeks naar buiten, vaak ook met een alarm op de buitendeur. Maar zelfs zonder alarm op die deur wil je in Montréal in januari niet naar buiten als het niet echt hoeft.
Het ontbreken van een gewoon trappenhuis in een noord Amerikaans hotel (het is echt geen typisch probleem van Montréal, je vindt het in heel veel hotels in Amerika en Canada) blijft me dus verbazen. Ik vind het van den zotte dat je voor een enkele verdieping (of een paar verdiepingen) niet gewoon de trap kan nemen. En zolang ik zal reizen naar die contreien zal ik me er over blijven verbazen.
Zo was ik laatst in Montréal voor mijn werk. Op zich niets bijzonders, daar kom ik wel vaker. Als ik daar ben verblijf ik altijd in hetzelfde hotel en daar kwam mijn verbazing deze keer. Ze hadden mij een kamer op de 2e verdieping gegeven en het is dus onmogelijk om tussen de receptie op de begane grond en mijn kamer op die verdieping met de trap heen en weer te gaan. Je bent gedwongen om met de lift te gaan. Er zijn wel noodtrappen en dergelijke, maar die brengen je dus rechtstreeks naar buiten, vaak ook met een alarm op de buitendeur. Maar zelfs zonder alarm op die deur wil je in Montréal in januari niet naar buiten als het niet echt hoeft.
Het ontbreken van een gewoon trappenhuis in een noord Amerikaans hotel (het is echt geen typisch probleem van Montréal, je vindt het in heel veel hotels in Amerika en Canada) blijft me dus verbazen. Ik vind het van den zotte dat je voor een enkele verdieping (of een paar verdiepingen) niet gewoon de trap kan nemen. En zolang ik zal reizen naar die contreien zal ik me er over blijven verbazen.
woensdag 16 januari 2013
zondag 2 december 2012
Telefoonautist
Volgens mij kent iedereen ze wel, van die mensen die in het openbaar leven volledig in hun smartphone opgaan. Ik noem ze sinds kort telefoonautisten. Je komt ze vooral in het verkeer tegen, maar zo langzamerhand op nog wel heel veel meer plekken. Al wandelend of fietsend (bij auto's kijk ik maar niet naar binnen) banen ze zich een weg door het verkeer, totaal geobsedeerd door het scherm van hun telefoon en volslagen onwetend van de echte wereld waar ze doorheen lopen. De argeloze, niet telefonerende, passant moet maar zorgen dat zij/hij benen maakt.
Laatst kwam ik er een tegen op kantoor. Ik was met een collega op weg naar de koffieautomaat (ok, ok, voeg hier de standaard grap over ambtenaren maar in ;)) en voor ons stond een man op zijn koffie te wachten. Helaas voor ons was hij volledig in beslag genomen door het scherm van zijn blackberry. Terwijl hij ongetwijfeld een enorm belangrijk berichtje aan het lezen was, ontging het hem volledig dat de koffieautomaat zijn koffie allang klaar had. Mijn collega en ik stonden een beetje schuchter te wachten tot deze man zijn koffie zou pakken en bij de automaat weg zou gaan. Je wilt op zo'n moment natuurlijk niet meteen iemand tegen zijn achillespees aan schoppen en vriendelijk vragen of hij even terug op aarde wil komen en zijn koffie wil meenemen zodat wij ook een bakkie troost konden nemen.
Gelukkig voor ons drong het besef door dat de koffie klaar was (werd er een sms vanuit de machine naar hem gestuurd om hem van dit heuglijke feit op de hoogte te stellen?). Hij pakte de koffie, waarbij hij zowaar een halve seconde zijn beide ogen van het scherm kon losrukken, en ging daarna verder zijn weg, zijn blik meteen weer op zijn blackberry gericht.
Je vraagt je af hoe dit soort mensen in het pre-IPhone tijdperk hebben kunnen functioneren. :)
Laatst kwam ik er een tegen op kantoor. Ik was met een collega op weg naar de koffieautomaat (ok, ok, voeg hier de standaard grap over ambtenaren maar in ;)) en voor ons stond een man op zijn koffie te wachten. Helaas voor ons was hij volledig in beslag genomen door het scherm van zijn blackberry. Terwijl hij ongetwijfeld een enorm belangrijk berichtje aan het lezen was, ontging het hem volledig dat de koffieautomaat zijn koffie allang klaar had. Mijn collega en ik stonden een beetje schuchter te wachten tot deze man zijn koffie zou pakken en bij de automaat weg zou gaan. Je wilt op zo'n moment natuurlijk niet meteen iemand tegen zijn achillespees aan schoppen en vriendelijk vragen of hij even terug op aarde wil komen en zijn koffie wil meenemen zodat wij ook een bakkie troost konden nemen.
Gelukkig voor ons drong het besef door dat de koffie klaar was (werd er een sms vanuit de machine naar hem gestuurd om hem van dit heuglijke feit op de hoogte te stellen?). Hij pakte de koffie, waarbij hij zowaar een halve seconde zijn beide ogen van het scherm kon losrukken, en ging daarna verder zijn weg, zijn blik meteen weer op zijn blackberry gericht.
Je vraagt je af hoe dit soort mensen in het pre-IPhone tijdperk hebben kunnen functioneren. :)
maandag 19 november 2012
Sinterklaas
Zoals jullie weten is die Spanjool met zijn schimmel weer in het land. Inderdaad, Sinterklaas ja.
Nu heb ik me eens een beetje in die goedheiligman zitten verdiepen (of eigenlijk liggen, want dat ben ik wel met mijn broer eens, denken doe je liggend) en ik begrijp dat hij vooral gek is op cadeautjes geven. Dat komt goed uit, want ik ben gek op dingen krijgen, vooral voer en melk.
Een beetje verder lezend merk ik dat ik helemaal niet tot 5 december moet wachten, maar dat ik gewoon mijn schoen moet zetten 's avonds. Dan vind ik daar de volgende ochtend een cadeau in. Strak plan!
Nu alleen nog een schoen vinden. Drie kopjes voor degene die mijn daarmee kan helpen.
Maar ik neem geen enkel risico en maak alvast een verlanglijstje voor de Sint:
Lieve Sint,
Ik wil graag de schoenencollectie van Imelda Marcos!
En ik wil een pallet vol met kattenmelk!
Dat gaat wel lukken toch, he?
Liefs,
Truus
P.S.: zoals jullie zien, ben ik veel te snel voor die kale met zijn camera!
Nu heb ik me eens een beetje in die goedheiligman zitten verdiepen (of eigenlijk liggen, want dat ben ik wel met mijn broer eens, denken doe je liggend) en ik begrijp dat hij vooral gek is op cadeautjes geven. Dat komt goed uit, want ik ben gek op dingen krijgen, vooral voer en melk.
Een beetje verder lezend merk ik dat ik helemaal niet tot 5 december moet wachten, maar dat ik gewoon mijn schoen moet zetten 's avonds. Dan vind ik daar de volgende ochtend een cadeau in. Strak plan!
Nu alleen nog een schoen vinden. Drie kopjes voor degene die mijn daarmee kan helpen.
Maar ik neem geen enkel risico en maak alvast een verlanglijstje voor de Sint:
Lieve Sint,
Ik wil graag de schoenencollectie van Imelda Marcos!
En ik wil een pallet vol met kattenmelk!
Dat gaat wel lukken toch, he?
Liefs,
Truus
P.S.: zoals jullie zien, ben ik veel te snel voor die kale met zijn camera!
Abonneren op:
Posts (Atom)

