Zaterdagavond

Gisteren trakteerde lief me op een diner bij Seinpost. Afgelopen week was ik jarig en in plaats van cadeaus geven we elkaar al jaren een etentje. Het eten was weer heerlijk, maar daar gaat het deze blog niet over.

Op weg naar de tramhalte liep een gezin met twee kinderen voor ons. Opeens zien we de kinderen naar een
verlicht raam spurten en schaamteloos naar binnen staren. De ouders stonden er wat bij te kijken en een beetje te grinniken. Toen wij ze voorbij liepen, begrepen we ook waarom de kinderen zo schaamteloos stonden te kijken. In het huis werd Sinterklaas gevierd en de Sint en zijn Pieten waren heel duidelijk te zien. Het was prachtig om te zien hoe de kinderen geen enkele remming hadden en gewoon naar de Sint stonden te kijken. Volgens mij moet het ook een prachtig gezicht vanuit het huis geweest zijn, die twee kopjes boven de vensterbank.

Na de tramrit en een korte wandeling zaten we in Seinpost aan tafel. Komt er even later een groepje van vijf personen binnen en de dames in het gezelschap hadden allebei een hondje bij zich. Van die kleine schoothondjes, ik weet de naam niet precies. Maar goed, best wel apart om in een dergelijk restaurant gewoon met honden binnen te lopen. Het waren duidelijk bekenden van het restaurant, want er werd probleemloos een stoel bijgeschoven voor de honden. Ze moesten wel een stoel delen, ik denk dat ieder zijn eigen stoel ook het personeel wat te gortig werd.
De rest van de avond hebben de hondjes zich trouwens voorbeeldig gedragen en ik kan me voorstellen dat de heren aan tafel wat jaloers waren. De dames hadden namelijk erg veel aandacht voor de dieren.

Oh ja, had ik al gemeld dat ik spruiten en zuurkool heb gegeten tijdens de maaltijd? Sterker nog, het was een van de smakelijkste gangen van het menu.

Semliki Wildlife Reserve

We gaan in de ochtend een boottocht op Lake Albert maken, gericht op het spotten van de Shoebill. We rijden de doorgaande dirt road richting het meer af, maar vlak voor het meer slaat de jeep ineens af, de bush in. Ik denk nog dat we wat te vroeg zijn en dat de gids een korte drive maakt om vogels te spotten, maar ik zit er helemaal naast. De gids parkeert de jeep, pakt een koelbox en zegt dat we achter hem aan moeten wandelen richting het meer. Daar ligt een bootje op ons te wachten. We krijgen dus een privé boottocht. Het is heerlijk zo vroeg op het water. De vissers zijn al heel actief en zorgen voor mooie plaatjes onderweg. We komen ook diverse vogels tegen, zoals een pelikaan en wat bijzondere eenden. Ondertussen speurt onze gids met een verrekijker de omgeving af. Opeens geeft hij duidelijke aanwijzingen aan de stuurman. We varen snel de aangewezen kant uit. De gids heeft duidelijk wat gespot. Aan de rand van het meer gaan we het moeras deel in en daar zien we ineens een Shoebill staan op een drijvend eilandje van waterplanten. Al bomend worden we heel dicht bij de vogel gebracht (5-10 meter) en we kunnen deze bijzondere vogel van heel dichtbij bewonderen en fotograferen.

Na een tijdje varen we verder en komen nog een aantal mooie vogels tegen. In de verte zie ik wat vissers gebaren maken naar onze gids en ik krijg de stille hoop dat we misschien nog wel een Shoebill gaan zien. Deze keer zit ik er niet naast, want de vissers wijzen ons naar een volgend moeras, waar we uiteindelijk zelfs twee Shoebills zien. Dit stel is vader en kind en de eerste die we zagen was in ieder geval een vrouwtje en waarschijnlijk de moeder. Vader en kind zijn wat onrustig en als we de vader benaderen, besluit hij om weg te vliegen, zijn kind op te pikken en deze veilig de lucht in te sturen. Hijzelf landt niet zo ver van de eerste plek waar we hem gezien hebben, dus kunnen we achter hem aan blijven gaan. Op deze plek staat hij wat te drinken en dat geeft leuke, nieuwe foto’s. Hij blijkt een behoorlijk slordige drinker te zijn, want op één van mijn foto’s zie ik dat een hele straal water toch gewoon zijn bek uit loopt. Maar ook hier wordt hij wat onrustig van ons en vliegt weer weg. Ook nu weer een niet al te lang stuk, dus we zien hem verderop in het moeras staan. Deze keer heeft hij geen oog voor ons en kijkt heel geconcentreerd naar het water naast hem. Ongelooflijk hoe gefocust deze vogel kan zijn. We komen weer dichterbij en blijven foto’s en video’s maken. Opeens schiet hij voorover het water in en blijkt een vis gevangen te hebben. Geen kleine vis ook. Volgens de gidsen is het een longvis van zo’n twee kilo. Deze ene vis zorgt voor bijna al het voedsel dat de vogel op een dag nodig heeft. Het kost de Shoebill duidelijk heel veel moeite om de vis te doden. Hij is er zeker 5 minuten mee bezig en je ziet de vis de hele tijd spartelen. Zelfs als de kop van de vis gekraakt is, geeft hij niet op. Uiteindelijk legt hij het loodje en dan glijdt de vis heel snel naar binnen.

Een ongelooflijk mooie scene om te zien zo in de natuur en een van de hoogtepunten van deze vakantie. Zelfs onze gidsen zijn heel enthousiast en raken er niet over uitgepraat.

We verblijven hier in de Semlike Safari Lodge. De leukste lodge van deze hele reis.

Kibale Forest

Voor de Chimpansee Habituation Experience worden we aan het eind van een bosweg afgezet en vanaf daar wandelen we naar de chimpansees. Na zo’n kwartier wandelen vinden we een grote groep boven in een vijgenboom. Ze zijn onderdeel van één grote gemeenschap van 120 chimpansees. Dit is de enige groep die bezoek van toeristen kan krijgen tijdens de chimp tracking. Het doel van onze expeditie is om de hele gemeenschap gewend te laten raken aan menselijk bezoek. Voor ons is het vooral een hele lange chimp tracking. Alle chimpansees die we zien zitten hoog in de boom. We krijgen stijve nekken van het naar boven kijken. Het valt ook niet mee om foto’s van ze te maken, zo hoog in de bomen.

Ze zitten op hun gemak te ontbijten. De rijpe vijgen vallen overal naar beneden. Je moet af en toe goed dekking zoeken. Op een gegeven moment komt het alfa mannetje eraan gelopen. Hij klimt de boom in en wordt met luid gekrijs begroet. Het klinkt wat agressief, maar de chimpansees tonen gewoon respect voor ‘de grote baas’.

Er komen een paar mannetjes aan, die onder luid kabaal de bomen in klimmen. Bij de briefing was ons verteld dat we bij langs rennende chimpansees gewoon stil moeten blijven staan. Op het moment dat deze mannetjes langs ons sneller, herinnert de gids ons er aan. Dat is maar goed ook, want er komt er een op zo’n 30 centimeter voor mij langs rennen en mijn eerste neiging is toch zorgen dat ik uit de buurt ben. Ze zijn namelijk niet zo groot als ons, maar wel vele malen sterker. Het is wel een mooie ervaring om ze van zo heel dichtbij mee te maken.

Daarna wordt het urenlang wachten. De ochtend is koel, dus de chimpansees willen niet echt naar beneden komen. Sommigen kruipen zelfs gewoon terug in bed.

Het wordt nu tijd om te vertellen dat chimpansees gewoon hun behoeften boven in de boom doen. Het maakt ze niet uit of er toeristen onder staan als ze hun pies of poep naar beneden laten gaan. Ik kan uit ervaring vertellen dat ze gewoon op je hoofd poepen en pissen. Na die ervaring ben ik mijn hoed maar gaan dragen.

Op een gegeven moment komen de chimpansees de bomen uit en dan is het heel hard werken voor ons toeristen. We komen ogen en camera’s tekort om de chimpansees in alle rangen en standen in de bomen of op de grond te zien, te fotograferen en te filmen. Sommigen poseren echt voor ons en je merkt duidelijk dat ze heel erg aan mensen gewend zijn. Ze ogen volkomen op hun gemak met ons in de buurt.

Daarna wandelen we wat rond achter de chimpansees aan. We komen er al met al zo’n 40 in totaal tegen en op vele plekken zijn ze heel dicht te benaderen en kunnen we prachtige plaatjes schieten. Rond een uur of half 3 zijn we het als groep wel zat en besluiten terug te gaan. Onze chauffeurs halen ons op en brengen ons terug naar de lodge. Daar nemen we eerst een heerlijke douche om al het vuil af te spoelen (en geloof me, je voelt je niet lekker fris als er op je kop gescheten is).

Queen Elizabeth National Park

Nadat we bij onze lodge zijn aagekomen en geluncht hebben, gaan we op pad om een boottocht op het kanaal tussen Lake George en Lake Edward te maken. Tijdens de tocht gaat het voornamelijk om de vogels, maar andere dieren worden zeker niet uit het oog verloren. Naast heel veel vogels zien we heel erg veel buffels en nijlpaarden. Vooral de grazende nijlpaarden op de oever en een aantal nijlkrokodillen vormen een leuke afwisseling van de vele vogels. Helaas begint het te regenen en moeten we het laatste half uur doorbrengen met de zijwanden dicht van de boot, om te voorkomen dat wij en onze apparatuur volledig doorweekt zijn bij aankomst.

De volgende ochtend gaan we op lion tracking. In QENP zijn een aantal leeuwen van een nekband voorzien, zodat ze een signaal uitzenden die de medewerker van het Lion Conservation Program kan opsporen met een eenvoudige radio ontvanger en zoek antenne. Met deze apparatuur gaan we de savanne op, op jacht naar leeuwen.  We mogen voor deze tocht ook van de weg af, dus kunnen we de leeuwen van heel dichtbij bekijken. Niet alleen de leeuwen trouwens, want we rijden natuurlijk ook vlak langs allerlei ander wild tijdens de tocht. De hele ochtend besteden we aan het volgen van de leeuwen. We zien er in totaal zo’n 15, verdeelt over een groot gebied. De meeste leeuwen zijn vooral heel erg lui, dus het blijkt nagenoeg onmogelijk om een foto van een staande leeuw te maken. Het blijkt ook dat niet alleen in Ishasha de leeuwen in bomen klimmen, want hier vinden we twee leeuwen die ook gewoon in de boom klimmen.

 

 

Vooruit, als toetje:

Extra editie!

Na het avondeten gaan we terug naar onze cabin. Als we onze spullen wegzetten en ons willen gaan uitkleden, zien we op het muurtje tussen toilet en bed een slang kruipen. Het is een lichtbruine, met donkere vlekken. Hij is minstens 50 cm lang en ongeveer pinkdikte. Die willen we niet in onze cabin hebben als we gaan slapen! Dus loop ik in het stikdonker terug naar de open ruimte (gelukkig zijn we de eerste cabin vanaf deze ruimte) en vraag aan een van de bewakers of hij mee wil komen omdat er een slang in onze kamer zit. Hij haalt er iemand bij en beide mannen komen met me mee.  Ze zien de slang en besluiten dan om meer hulp te halen om hem te kunnen verdrijven. Uiteindelijk zijn er 5 medewerkers in en rond onze cabin bezig om de slang weg te halen. Daarbij spuiten ze flink wat gif in onze kamer, om te voorkomen dat de slang terug wil. Dat had niet echt nodig geweest want een van de bewakers besluit de slang te doden en weg te gooien. We laten de kamer nog even luchten en gaan dan slapen, toch wel een beetje nerveus.

Even voor alle duidelijkheid, de foto is niet van de slang in onze kamer, maar van een black mamba die we eerder op de dag zagen. Geloof me, die slang wil je niet eens in de buurt van je lodge hebben, zo giftig is die!

Ishasha

Onderweg naar Ishasha zien we diverse vogels, dus het is goed dat we bijtijds weggegaan zijn. Hoogtepunt is wel een buizerd die een slang heeft gevangen voor het ontbijt. Het duurt even voordat hij de slang gedood heeft, maar daarna is ie zo verdwenen.

Ishasha is een zuidelijke sectie van het Queen Elizabeth National Park. Als we langs de grens van het park rijden, op weg naar de ingang, zie ik in totaal al 5 olifanten. Die zijn een stuk makkelijker te spotten dan vogels.
Bij de ingang van het park word ik bij het plassen gadegeslagen door een vervet monkey. We zijn duidelijk elkaar aan het observeren. Tegelijkertijd vliegen de weavers af en aan met nestmateriaal. Ze hebben een echte luchtbrug tussen het struikgewas en de boom aangelegd.

In het park gaan we op zoek naar de boom klimmende leeuwen, dé bezienswaardigheid van dit deel van het park. We hebben geluk, want de eerste boom waarin ze kunnen zitten, vinden we een groep van 6 leeuwen. Ze zijn heel druk bezig met slapen. In alle rangen en standen hangen ze echt in de boom. We zijn niet de enige toeristen die voor deze leeuwen gekomen zijn, want er rijden nog twee safari groepen om de boom heen. Maar iedereen gunt elkaar gelukkig de goede plekjes om foto’s te maken.

Onderweg naar de lodge komen we nog een olifant en heel veel Oegandese Kob tegen, een antilope soort die je alleen in dit land vindt. Ze hebben een prachtig gewei, vind ik.

De volgende dag vertrekken we vroeg, om eerst een korte game drive te maken voordat we naar onze volgende lodge gaan. De drive is een groot succes, we zien veel vogels en het lukt me om een paar leuke foto’s te maken. Verder zien we een hyena moeder met twee jongen. Ze houdt ons goed in de gaten. In eerste instantie denken we dat ze een beetje ziek is en met een gestorven jong ligt, maar het blijkt een jonge antilope te zijn en ze ligt haar prooi gewoon te verdedigen.

Als we eenmaal de Ishasha sectie uit zijn, rijden we door de Queen Elizabeth Conservation Area, het gebied rond het nationale park. We zien weer veel vogels (de lijst van Corinne blijft groeien) en ook heel regelmatig olifanten. Helaas komen de olifanten niet dicht genoeg bij de jeep om mooie foto’s te maken. Hopelijk krijgen we verderop tijdens de reis betere kansen. Het blijft namelijk altijd leuk om olifanten te zien, onafhankelijk van hoe vaak je ze al gezien hebt.

Bwindi National Park, deel 2

We beleven hier te veel om in één blog te vertellen, dus hierbij de avonturen van de tweede dag.

Allereerst moet ik mezelf corrigeren. De apen die we gisteren rond de lodge zagen waren l’Hoest’s apen. Ik heb weer wat geleerd vandaag. :)

De ochtend van de tweede dag doen we een vogelwandeling met Peter. Weer een mooie tocht door het oerwoud, maar het trage tempo is slopend voor mijn rug. Echt, je loopt sneller in de Spuistraat op zaterdagmiddag bij het winkelen dan bij een vogelwandeling! Vogels kijken doe je met al je zintuigen, dus niet alleen met je ogen, maar bijvoorbeeld ook met je oren. Allereerst luister je op de roep van de vogels en kijkt naar beweging in de takken of bladeren. Daarna heb je een idee waar de vogel zit en kan je gericht op zoek gaan naar de vogel. Heb je die eenmaal in het zicht met je verrekijker, dan moet je hopen dat ie een tijdje stil blijft zitten, zodat je kan analyseren welke vogel het precies is. Peter is daar, als ervaren vogelaar heel goed in, maar voor ons moet hij heel lang stil zitten. En dan heb ik het nog niet eens over het proberen om ze op de foto te krijgen! Dat is pas echt monnikenwerk gecombineerd met engelengeduld.
Maar de wandeling was schitterend en ik heb genoten van het landschap om ons heen.

Na de lunch worden we opgehaald door een gids van de lokale Bohuma gemeenschap. Hij zal ons de komende 3 uur rondleiden. Onderweg vertelt hij van alles en nog wat over de lokale gewoonten en gebruiken en legt uit hoe de mensen de dagelijkse kost verdienen. We horen veel over koffie, thee en bananen, de producten die iedereen in de gemeenschap wel verbouwt. Deels voor eigen gebruik en deels voor de verkoop. Het landschap waar we doorheen wandelen is echt schitterend. Aan de ene kant landbouwgebied op de flanken van de bergen en aan de andere kant het oerwoud. Een mooi contrast.
We stoppen bij een medicijnman, die, in het Frans (!), het gebruik van de lokale kruiden uitlegt en hoe hij zijn patiënten behandelt. Alle kruiden groeien in zijn eigen tuin. Net voordat hij klaar is, begint het te regenen, en niet zo’n beetje ook. We besluiten om maar even in de hut te blijven zitten, totdat de ergste regen voorbij is.
De volgende stop is een lokale bananenbrouwer. Hij maakt geconcentreerd vruchtensap van de bananen en maakt daar vervolgens bananenwijn en bananen gin van. We mogen het allemaal proeven (kleine nipjes, want we moeten nog een eind wandelen) en het smaakt allemaal prima. De dranken worden handmatig gemaakt en het sap wordt al stampend door een sterke man in zo’n 1,5 á 2 uur uit de bananen geperst. Lijkt me geen eenvoudige klus.
Vanwege de regen staat Peter bij de kerk op ons te wachten en rijdt ons naar de laatste stop, de pygmee stam. Hier worden ons wat hutten getoond die ze vroeger in het regenwoud gebruikten en we worden getrakteerd op zang en dans. Toen Bwindi een nationaal park werd, werden deze pygmeeën geherhuisvest buiten de parkgrenzen. De locatie die we bezoeken is dan ook speciaal  voor toeristen gebouwd. Ze wonen zelf in wat luxere huizen tegenwoordig.

Vooruit, voor de fans van Ankole koeien die mijn blog lezen: