Huize Leonidas

Na de rondreis zitten we nu in een appartement in Áfassos op de Pilion. Een mooi plekje om tot rust te komen.

De zoons van de eigenaar zijn heel trots op de poezen, moeder met drie dochters:



Vol trots vertelde de jongste zoon over het ‘gezinnetje’.Hij raffelde er bijna het introductieverhaal voor af. Je ziet ook dat de hele familie lief is voor de beesten.

Uiteraard blijven de vier dames niet ongemerkt in de omgeving. De afgelopen dagen zijn er al een paar ‘aanbidders’ op bezoek geweest:




Die laatste is trouwens echt brutaal. Hij is al een paar keer op ons terras langsgekomen en vannacht vond ik hem in de kamer toen ik van de wc af kwam. Hij weet de weg, zeg maar.

Mocht je nog puf hebben en willen weten hoe het dorp er nu precies uit ziet:

Meteora

Het laatste vermeldenswaardige van de rondreis door Noord-Griekenland is het bezoek aan de Metéora-kloosters. Deze liggen vlak bij Kalambáka en zijn op steile kale rotsen gebouwd.  De rotspartijen zijn al van een flinke afstand te zien. Wat een werk moet dat geweest zijn voor de monniken, naar boven klauteren en alle materialen naar boven sjouwen. Ik vind het sowieso heel apart dat Griekse monniken gek zijn op afgelegen en onmogelijk te bereiken plaatsen om hun kloosters te bouwen. Dat is me al op diverse locaties in het land opgevallen.
Tot nu toe zijn we vooral Grieken en Griekse toeristen tegengekomen op deze rondreis, maar dat verandert vandaag volledig! Het is een compleet toeristisch gekkenhuis op de wegen op de rotsen naar de kloosters. Auto’s staan overal en nergens geparkeerd en touringcars moeten achteruit terug komen rijden, omdat er boven op de rotsen geen doorkomen aan is. Ondertussen blijven er stromen auto’s, bussen en motoren naar boven rijden om de kloosters te kunnen bezoeken.
We besluiten om niet al te lang te blijven. We maken flink wat foto’s en rijden wat van de wegen af, zodat we alle kloosters wel gezien hebben. Ondertussen verbazen we ons er over dat er zo verschrikkelijk veel toeristen hier zijn. Het gekke is ook dat je na een paar minuten wegrijden van deze plek eigenlijk geen benul meer hebt van de vele toeristen die hier zijn. Je merkt de drukte gewoon niet meer als je weer op de doorgaande weg zit. De rotsen zie je dan ook niet meer, dus binnen 10 minuten na het wegrijden van de complete chaos bij zo’n klooster zit je alweer in een totaal andere omgeving.

Métsovo

Giorgo had een paar goede tips.Boven Monondrini is een fraai uitzichtpunt over de Vikos-kloof. Dat klopt. We hebben daar een adembenemend uitzicht over de kloof en het is er redelijk rustig, zodat je ook echt het gevoel hebt dat dit stuk natuur puur voor jou is.

Vooruit nog een plaatje, omdat het er zo fraai is:
 
De dorpen waar we doorheen komen zijn flink wat toeristischer. We zijn alleen maar blij dat we de afgelopen nacht in Ano Pedina geslapen hebben.

Tip 2 van Giorgo was om de stenen bruggen bij Kipi te bezoeken. Lang geleden maakte de bevolking natuurstenen bruggen in deze regio, zodat ze niet weggespoeld werden bij het oversteken van omlaag stromend smeltwater. Diverse van deze bruggen zijn bewaard gebleven. Deze zijn nu een echte toeristische attractie, want elke brug die we bezochten was al snel een Griekse kakafonie. Grieken maken nu eenmaal graag wat rumoer in het leven.

Ook deze tip van Giorgo was raak, want we hebben een paar prachtige bruggen gezien.




Daarna wordt het wat minder vandaag. We zoeken ons ongans naar de goede route door Ioannina. Zo ongans dat zelfs de lunch er bij in schiet. Maar we komen op het rechte spoor en rijden uiteindelijk naar Métsovo, eindpunt van de reis vandaag. Métsovo is apart. Het lijkt een authentiek Alpendorpje dat leeft van het skitoerisme. Het dorp staat vol hotels, cafés en restaurants. Dat terwijl er op dit moment echt niet zoveel toeristen in het dorp rondlopen. Ik vermoed dat het dorp vooral van de wintersport bestaat. Het is niet een locatie die we zelf snel zouden uitzoeken.

Ano Pedina

Het leukste plekje van de reis vandaag. We gaan naar het Zagória gebied. Onderdeel van het Nationale Park Vikos-Aóos. Een deel van het Pindos gebergte ligt in in dit gebied.

De route er naar toe is mooi, maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien. Zodra we de doorgaande weg af gaan komen we in prachtig bergachtig gebied. De dorpen zijn van natuursteen uit de regio gemaakt en je ziet ze bijna niet tegen de bergflanken op. Wij gaan naar een van de leukste dorpen in dat gebied, Ano Pedina. Dat is een knus bergdorp, nog niet al te toeristisch. Het is even zoeken naar het hotel, maar als de eigenaar een twijfelende (en ongetwijfeld onbekende) auto ziet, komt hij aanlopen en vraagt: “Ross Travel?” Ja dus, dat zijn wij en dit is ons hotel. We krijgen een prachtige ruime kamer met een fijne badkamer en een heerlijk (niet te hard) bed. Als we aan komen rijden vallen er al wat spetjes regen. Dat wordt snel erger als we eenmaal op onze kamer zitten. Ik was mijn rugzak vergeten uit de auto te halen en kwam dus behoorlijk nat terug op de kamer van een stukje van zo’n 100 meter. Jammer dat we juist nu in een flinke regenbui terecht komen en opgesloten moeten zitten.

Maar de regen duurt niet te lang gelukkig en daarna gaan we het dorp verkennen. Je moet wel een klimgeit in dit gebied zijn, want volgens mij hebben ze in de dorpen hun uiterste best gedaan om geen enkel vlak stukje aan te leggen. Het is ze nagenoeg perfect gelukt in Ano Pedina. In het dorp zien we toch wel wat toerisme, want er zijn wel wat hotelletjes en guest houses. Ik kan me voorstellen dat er hier veel toeristen komen, wij vinden dit ook de mooiste plek van de tocht en willen er best nog wel eens een keer wat langer zitten.

We eten ‘wat de pot schaft’. Dit zegt de eigenaar letterlijk. Hij heeft wel iets aan Nederlands opgepikt, want hij blijkt een redelijk talenwonder te zijn. Het eten is lekker en gezellig. We zijn de enigen die bij het hotel eten, dus we hebben het terras voor onszelf. De gastheren vermaken ons met verhalen en huisgestookte tsipouro.

Ondanks de verregende middag een leuke dag en we besluiten om de volgende ochtend ruim de tijd te nemen om het gebied wat uitgebreider te verkennen voordat we door rijden naar de volgende plek.

Kastoriá

De volgende etappe leidt naar Kastoriá. Een mooi gelegen dorp aan een meertje.

Maar daar zijn we niet zo maar. We gaan vandaag echt de bergen in. Allereerst bekijken we Naoussa wat beter, want daar zijn we gisteren flink snel doorheen gereden. Het is een schattig dorp en op een plein zien we een enorme drukte. Er wordt een trouwerij gevierd en er staat een flinke rij om het bruidspaar te vieren. Bij elke bar op het plein is een kleine traktatie voor de bezoekers. Grappig om te zien hoe uitgebreid dit aangepakt wordt.

Daarna door naar Edessa. Hier gaan we vooral even naar de waterval kijken. Het stadje ligt op een klif op de bergen, dus het water kan spectaculair naar beneden vallen. Naar beneden vallend water trekt toeristen, dus heeft het dorp een waterval gecreëerd. Het ziet er goed verzorgd uit en we komen flink wat nationaliteiten op dit punt tegen.

Daarna gaan we door naar de Prespá-meren. Deze liggen op de grens met de Republiek Macedonië en Albanië. Beide landen zie je ook liggen als je halverwege de afdaling van de berg naar de meren bent. Het is hier ongelooflijk rustig. De omgeving is prachtig. We stoppen in een piepklein dorp en kijken wat uit over het meer. De aalscholvers houden ons angstvallig in de gaten. Misschien zijn wij wel meer een attractie voor hen dan andersom.

Kastoriá is het eindpunt van vandaag. We moeten wel even zoeken naar het hotel, maar met wat hulp van wachtende taxichauffeurs lukt het uiteindelijk wel. Het ligt aan een drukke straat, niet ver van de boulevard. Na het uitpakken wandelen we naar het oude centrum. Dat ligt boven op de heuvel van het schiereiland waarop een deel van het dorp  is gebouwd. Klauteren dus en dat met deze temperaturen. Maar ja, we zitten straks in de Pilion en dat wordt ook flink klauteren, dus we zijn eigenlijk gewoon in training.

We drinken wat aan de boulevard (smaakt goed na zo’n klauterpartij) en eten daar ook wat. Daarna terug richting hotel voor een onrustige nacht vol straatlawaai, warmte en een bikkelhard bed.

Naoussa

Vandaag een lange rit naar het noorden. In het begin vooral over de snelweg. Het is de weg van Athene naar Thessaloniki, dus één van de hoofdwegen in Griekenland. Bij tijd en wijle saai, maar sommige stukken zijn echt prachtig. Je rijdt over de laagvlakte tussen de bergen en de zee en zo af en toe kom je door mooie valleien.
We zijn onderweg voor koffie gestopt in Litóchoro, een dorp aan de voet van de Olympus bergen. Leuk dorp, wel wat toeristisch. Maar dat verbaast uiteindelijk niet als er zulke beroemde bergen op de achtergrond liggen.
Na de koffie nog een stukje noordelijker op de snelweg, tot aan Methoni. Daar gaan we de kleinere wegen op. Het landschap wordt fraaier en fraaier. De routebeschrijving heeft veel ruimte voor interpretatie, maar uiteindelijk komen we wel op de plaats van bestemming aan, Naoussa. Een leuk dorp aan de voet van een gebergte. Voor ons hotel rijden we door het dorp heen, rijden dan nog even door en komen vervolgens bij het Ágios Nikólaos Park aan. Een mooi aangelegd park, populair vooral bij de lokale bevolking. Tijdens ons hele verblijf horen we slechts één andere familie een andere taal dan Grieks praten. Uiteraard Nederlanders.
Als de spullen in de kamer gezet zijn en we een klein dutje hebben gedaan gaan we door het park wandelen. Het is heerlijk koel onder de bomen en de stroom die door het park loopt zorgt ook voor verkoeling. Onderweg komen we een schildpad tegen. Hij schrikt even van ons, maar kruipt toch al snel weer uit zijn schulp. Na enige bestudering besluit hij dat wij totaal niet interessant zijn en wandelt vrolijk verder het struikgewas verder in.
We eten vanavond in een van de restaurants tegenover het hotel. Lekker gegeten, maar wel apart. We krijgen allereerst een vragenlijst in te vullen. Uiteraard in het Grieks. Het blijkt gelukkig geen toelatingsexamen te zijn, maar een keuzelijst voor de maaltijd.Corinne spreekt Grieks en helpt mij met het invullen van de lijst. Ik kies voor kebab politico. Ben benieuwd welke Europese leider voor dit gerecht model heeft gestaan.
We drinken er een lokale wijn bij, want Macedonië is een echt wijngebied. Ze is nog wat jong, maar prima aan te raden.

Volos

Dit jaar is het noordelijk vasteland van Griekenland onze vakantiebestemming.
We beginnen in Volos, de op 5 na grootste stad van Griekenland. De vlucht er naar toe vertrok heel erg vroeg (half 5) van Schiphol, dus we hebben eigenlijk niet geslapen voordat we het vliegtuig in gingen. Dat betekent dus vooral duf, moe en slaperig als we eenmaal in Volos zijn,. Maar we laten ons niet helemaal op de kop zitten en verkennen de stad. Nou ja, eigenlijk alleen de boulevard. Niet de hele boulevard natuurlijk, maar stukje vlak bij ons hotel, volgeladen met terrassen. De eerlijkheid gebied ook te zeggen dat we wel langs alle terrassen gelopen zijn, maar ze zeker niet allemaal geprobeerd hebben. Bijslapen kost namelijk ook veel tijd en dat doe ik liever in bed dan op een terras.
Voor de geïnteresseerden onder jullie: Volos schijnt de vertrekplaats van Jason en de Argonauten te zijn geweest voor hun zoektocht naar het gulden vlies. De rest van het verhaal google je maar even als je het niet weet. Waarom ik het vertel terwijl ik niet zelf even de moeite neem om het op te zoeken? Omdat ik er een paar foto’s bij heb, zelf gemaakt op de boulevard.
Mocht je interesse in het bord naast de boot hebben: 




Aan het eind van de boulevard is er ook een standbeeld geplaatst.

Voor de rest hebben we vooral geslapen inderdaad en wat gegeten en gedronken. De ober bij de lunch heeft nu al de prijs voor meest warhoofdige ober van deze vakantie gewonnen. De man was meer dan wandelende chaos!